Μιλήσαμε με το Χρήστο Σωτηρακόπουλο για τις ιστορίες πίσω από τα τρόπαια.
Γιατί πίσω από τα τρόπαια υπάρχουν άνθρωποι

Από τη Γλυπτοθήκη του Μονάχου έως τα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης, η συζήτηση για την πολιτιστική κληρονομιά, τη μνήμη και το δικαίωμα κατοχής του παρελθόντος.

Από το Σάζαν μέχρι την Καλαμάτα: ανάπτυξη, υπεραξία και κοινό αγαθό.

Στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση προσπαθούσε να μάθει να περπατάει αντιγράφοντας την Αμερική.

Ένας κόσμος συνεχούς πληροφοριακής υπερφόρτωσης αλλά βαθιάς υπαρξιακής μοναξιάς.

«Τα παιδιά είναι το μέλλον». Καλά τα λέμε. Τι κάνουμε, όμως, προκειμένου τα παιδιά να μετέχουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο, να έχουν όλα τις ίδιες ευκαιρίες;

Καθώς ο κόσμος μετακινείται προς μια εποχή αβεβαιότητας, πολέμων και αλγοριθμικής κουλτούρας, οι Κάννες επιστρέφουν με δημιουργούς, σιωπές και πολιτικό σινεμά.

Για δεκαετίες η Eurovision παρουσιαζόταν ως το πιο ανάλαφρο τηλεοπτικό υπερθέαμα της Ευρώπης: μια γιορτή ποπ αισθητικής, camp υπερβολής, σημαιών, fandoms και τηλεοπτικής νοσταλγίας. Όμως

Μετά το χειροκρότημα, στα παρασκήνια του Απόλλωνα στον Πύργο

Το θέμα είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες η βία δεν παρουσιάζεται απλώς.

Σκηνοθετείται.

Ο γκάνγκστερ δεν είναι πια απειλή. Είναι icon.

Ο ναρκέμπορος δεν είναι εγκληματίας. Είναι σημαντικός “παίκτης” σε δίκτυα εξουσίας και ροής άφθονου χρήματος, που συμμετέχει σε deals υψηλού επιπέδου.

Ο διακινητής σάρκας δεν είναι σκοτάδι. Είναι lifestyle.

Στα εργοστάσια πούρων της Αβάνας, ήδη από τον 19ο αιώνα — γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1860 — υπήρχε μια φιγούρα που δύσκολα εντάσσεται στις κλασικές κατηγορίες εργασίας. Ο lector. Ο αναγνώστης.

Ο Fyodor Dostoevsky πέρασε μια ζωή παλεύοντας με ένα πράγμα: όχι με τον Θεό — αλλά με το τι σημαίνει να υπάρχεις μπροστά Του.

Κάπου όμως πηγαίνει ανάποδα…
Υπήρξε μια εποχή που η δημοσιογραφία δεν κυνηγούσε τον θόρυβο και την εικόνα.

Πριν γίνει δόγμα, πριν γίνει Εκκλησία, πριν γίνει εξουσία, υπήρξε μια Διδασκαλία που, για τα δεδομένα κάθε εποχής, μοιάζει ανατρεπτική.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο τιμητική ανάμνηση νίκης. Είναι και υπενθύμιση ευθύνης.
-Η ελευθερία δεν είναι τρόπαιο για το ράφι της ιστορίας.

Η άνοιξη —και ιδιαίτερα ο Μάης— συνδέονται επίμονα στη συλλογική μνήμη με στιγμές διεκδίκησης, ρήξης και κοινωνικής αναταραχής.

Η άνοιξη δεν είναι απλώς μια εποχική αλλαγή. Είναι μια βαθιά μεταβατική περίοδος που επηρεάζει τη φύση, το σώμα και τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Το The Noèma έστησε ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτή τη διαρκή επανεμφάνιση του φωτός για να την προσεγγίσει μέσα από τις αντιφάσεις της.

Η Ποίηση χωράει μέσα της, μια ολόκληρη Άνοιξη και τίκτει την όμορφη κόρη

τού Χρόνου, φέρνοντας την Ανάσταση και Αναγέννηση.

Κάθε άνοιξη υπόσχεται μια αρχή. Στην πραγματικότητα, απελευθερώνει κάτι πιο επικίνδυνο: την επιθυμία χωρίς διάρκεια. Η άνοιξη δεν φέρνει τον έρωτα — αφαιρεί τις αντιστάσεις