Γιατί, όταν η κοινωνία αφήνει κενό το πεδίο των προτύπων, δεν εξαφανίζει την ανάγκη για πρότυπα.

Απλώς παραδίδει αυτή την ανάγκη στους χειρότερους διαθέσιμους εμπόρους της.

Ο νέος νόμος του Υπουργείου Πολιτισμού.

Ένα ματωμένο ιστορικό νήμα έως την τραγωδία της διχοτόμησης

Όταν ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι είναι μεγαλύτερος από το έργο.

Τώρα που το Mundial 2026 φτάνει στο τέλος του, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα γκολ, τα συστήματα και τις προβλέψεις και να μιλήσουμε για κάτι βαθύτερο: για το παιχνίδι.

Η οικονομία του ενοικίου. Η AI ίσως αποτελεί την πιο χαρακτηριστική έκφραση μιας ευρύτερης οικονομικής μετάβασης.

Πώς ένας σεισμός ξύπνησε δύο αιώνες μνήμης, βίας και χαμένων ονείρων στη Λατινική Αμερική.

Η πιο άμεση πολιτική επαφή με την κοινωνία

Από τη Γλυπτοθήκη του Μονάχου έως τα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης, η συζήτηση για την πολιτιστική κληρονομιά, τη μνήμη και το δικαίωμα κατοχής του παρελθόντος.

Στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση προσπαθούσε να μάθει να περπατάει αντιγράφοντας την Αμερική.

Ένας κόσμος συνεχούς πληροφοριακής υπερφόρτωσης αλλά βαθιάς υπαρξιακής μοναξιάς.

«Τα παιδιά είναι το μέλλον». Καλά τα λέμε. Τι κάνουμε, όμως, προκειμένου τα παιδιά να μετέχουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο, να έχουν όλα τις ίδιες ευκαιρίες;

Η αφετηρία μοιάζει αθώα: αν έξι τουβλάκια μπορούν να δώσουν εκατοντάδες εκατομμύρια συνδυασμούς, τότε λίγα περισσότερα αρκούν για να αφηγηθείς άπειρες ιστορίες.

Το θέμα είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες η βία δεν παρουσιάζεται απλώς.

Σκηνοθετείται.

Ο γκάνγκστερ δεν είναι πια απειλή. Είναι icon.

Ο ναρκέμπορος δεν είναι εγκληματίας. Είναι σημαντικός “παίκτης” σε δίκτυα εξουσίας και ροής άφθονου χρήματος, που συμμετέχει σε deals υψηλού επιπέδου.

Ο διακινητής σάρκας δεν είναι σκοτάδι. Είναι lifestyle.

Ο Fyodor Dostoevsky πέρασε μια ζωή παλεύοντας με ένα πράγμα: όχι με τον Θεό — αλλά με το τι σημαίνει να υπάρχεις μπροστά Του.

Πριν γίνει δόγμα, πριν γίνει Εκκλησία, πριν γίνει εξουσία, υπήρξε μια Διδασκαλία που, για τα δεδομένα κάθε εποχής, μοιάζει ανατρεπτική.

Τι αγοράζουμε όταν αγοράζουμε ένα έργο τέχνης Η πρόσφατη υπόθεση με τις τηλεοπτικές δημοπρασίες πλαστών έργων στην Ελλάδα δεν προκάλεσε σοκ επειδή είναι κάτι πρωτοφανές.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο τιμητική ανάμνηση νίκης. Είναι και υπενθύμιση ευθύνης.
-Η ελευθερία δεν είναι τρόπαιο για το ράφι της ιστορίας.

Η άνοιξη —και ιδιαίτερα ο Μάης— συνδέονται επίμονα στη συλλογική μνήμη με στιγμές διεκδίκησης, ρήξης και κοινωνικής αναταραχής.

Το The Noèma έστησε ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτή τη διαρκή επανεμφάνιση του φωτός για να την προσεγγίσει μέσα από τις αντιφάσεις της.

Κάθε άνοιξη υπόσχεται μια αρχή. Στην πραγματικότητα, απελευθερώνει κάτι πιο επικίνδυνο: την επιθυμία χωρίς διάρκεια. Η άνοιξη δεν φέρνει τον έρωτα — αφαιρεί τις αντιστάσεις

AI, viral βίντεο και η νέα αρχιτεκτονική της προπαγάνδας Σε κάθε πόλεμο η πληροφορία ήταν πάντα όπλο. Στον 20ό αιώνα το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες και

Στην κουλτούρα της διαρκούς διαθεσιμότητας και του 24/7, όπου η αξία μετριέται σε δείκτες και ειδοποιήσεις, το να επιλέξεις τη μη-διαθεσιμότητα μπορεί να μοιάζει με ριψοκίνδυνη πράξη.

Η Καισαριανή δεν είναι μόνο ένα έγκλημα Κατοχής. Είναι κάτι ακόμη βαθύτερο: ένας τόπος όπου η Ιστορία συνάντησε την αξιοπρέπεια.