ΆΡΘΡΑ ΓΝΏΜΗΣ

Ποια Δύση, κ. Ρούμπιο;

Αυτή της Πνύκας ή της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου; Αυτή της Πνύκας ή της Καλύβας του Μπάρμπα-Θωμά;

The Noèma n&m | ed · 09.10.2026 · METALEXIS

Στη μία περίπτωση υπάρχει ο πολίτης, η δημοκρατία, ο λόγος, η ελευθερία. Στην άλλη βρίσκουμε εκείνο που η ίδια η Δύση χρειάστηκε αιώνες για να παραδεχθεί ότι υπήρχε μέσα στο σπίτι της: ο άνθρωπος ως ιδιοκτησία, η φυλετική ιεραρχία, η βία — και μάλιστα στην Αμερική, που ταυτόχρονα διακήρυσσε ότι «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι».

Διότι δεν υπάρχει μία αδιαίρετη «Δύση». Ποια ακριβώς μνήμη της ζητά ο Ρούμπιο να αφήσουμε πίσω και ποια να κρατήσουμε, όταν ανάμεσά τους βρίσκονται περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια μιας ιστορίας που δεν υπήρξε ποτέ ευθεία γραμμή προς την ελευθερία;

Για ποιο ακριβώς κομμάτι της Δύσης καλούμαστε να πάψουμε να απολογούμαστε; Η ίδια η Ιστορία δημιουργεί ένα ενοχλητικό πρόβλημα.

Υπάρχει η Αθήνα της δημοκρατικής συμμετοχής και η Αθήνα της δουλείας και της αυτοκρατορίας.

Υπάρχει η Ρώμη του δικαίου και η Ρώμη της κατάκτησης.

Υπάρχει η χριστιανική Ευρώπη των καθεδρικών ναών και η Ευρώπη των θρησκευτικών πολέμων.

Υπάρχει ο Κολόμβος της εξερεύνησης και υπάρχει αυτό που ακολούθησε την άφιξη των Ευρωπαίων στην αμερικανική ήπειρο.

Υπάρχει ο Διαφωτισμός, ο συνταγματισμός, η κατάργηση της δουλείας, η διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου, το εργατικό κίνημα, η χειραφέτηση των γυναικών, τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και υπάρχει η αποικιοκρατία, ο φυλετικός διαχωρισμός, οι αυτοκρατορίες και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που γεννήθηκαν στην ίδια ευρωπαϊκή ήπειρο.

Όλα αυτά είναι δυτική ιστορία.

Επομένως, όταν ένας πολιτικός μιλά για την «επιστροφή στις δυτικές αξίες», το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν αγαπά ή μισεί τη Δύση.

Είναι ποια στοιχεία της τεράστιας και αντιφατικής ιστορίας της επιλέγει να ονομάσει Δύση.

Ο Ρούμπιο δεν ήρθε στην Αθήνα για να τιμήσει την αρχαία Ελλάδα. Ήρθε για να τη χρησιμοποιήσει ως γενεαλογικό πιστοποιητικό, επιχειρώντας να επαναθεμελιώσει ιδεολογικά και πολιτισμικά μια αμερικανική ηγεμονία που σήμερα αμφισβητείται.

Κι όμως, από την Πνύκα, ο Μάρκο Ρούμπιο μίλησε για τη «Δύση» σχεδόν σαν να επρόκειτο για μία ενιαία πολιτισμική κληρονομιά, που κάποτε γνώριζε ποια ήταν και σήμερα κινδυνεύει επειδή ντρέπεται για τον εαυτό της. Η δική του γενεαλογία περνά από την Αθήνα και τη Ρώμη στη χριστιανοσύνη και από εκεί στην αμερικανική δημοκρατία. Και η πολιτική κατάληξη είναι σαφής: εθνική αφοσίωση, ισχύς και απόρριψη μιας Δύσης που, κατά την ανάγνωσή του, έμαθε να απολογείται για τον ίδιο της τον πολιτισμό.

Γιατί, εκτός από τη Δύση των «μεγάλων» κατακτήσεων του Αλέξανδρου, του Καίσαρα, του Κολόμβου και του Κορτές, υπάρχει και η Δύση των κατακτήσεων που έμαθε αργότερα να φοβάται όταν κοίταξε πίσω της.

Και εκτός από τους κατακτητές —βασιλιάδες, αυτοκράτορες και στρατηγούς που, ελέω Θεού, αίματος ή οικογένειας, είχαν πίσω τους ολόκληρους στρατούς— υπήρχαν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτε από αυτά.

Άνδρες και γυναίκες χωρίς στρατούς.

Χωρίς παλάτια.

Χωρίς αποικίες.

Χωρίς καν τη βεβαιότητα ότι θα επιζήσουν μέχρι την επόμενη ημέρα.

Κι όμως, στάθηκαν, κάποτε κυριολεκτικά, με τα στήθη γυμνά απέναντι στους στρατούς.

Δούλοι που εξεγέρθηκαν. Εργάτες που απέργησαν ενώ ο στρατός περίμενε απέναντι. Γυναίκες που απαίτησαν να θεωρηθούν πολίτες όταν η πολιτική ανήκε στους άνδρες. Μαύροι Αμερικανοί που περπάτησαν προς αστυνομικά γκλομπ και σκυλιά, απαιτώντας τα δικαιώματα που το Σύνταγμά τους υποσχόταν ήδη. Αντιφρονούντες που στάθηκαν απέναντι σε δικτατορίες. Άνθρωποι που αρνήθηκαν να γονατίσουν μπροστά σε αυτοκρατορίες.

Κι αυτοί Δύση ήταν.

Ίσως μάλιστα εκεί να βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της: όχι στα εδάφη που κατέκτησαν οι στρατοί της, αλλά στα δικαιώματα που κατέκτησαν οι άνθρωποί της απέναντι στους δικούς της στρατούς.

Η επιλογή του Ρούμπιο

Ο Ρούμπιο αναγνώρισε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, την επιστήμη και την καλλιτεχνική δημιουργία της αρχαίας Ελλάδας. Θα ήταν άδικο να ισχυριστεί κανείς ότι τα εξαφάνισε από την αφήγησή του.

Όμως, όταν έφτασε στο πολιτικό μήνυμα του σήμερα, το λεξιλόγιο μετατοπίστηκε.

Μίλησε για ηρωισμό, τιμή, καθήκον, εθνική αφοσίωση. Υποστήριξε ότι η Δύση αποδυναμώθηκε όταν άρχισε να ντρέπεται για όσα την έκαναν «εξαιρετική». Υπερασπίστηκε τον εθνικισμό απέναντι στον «παγκοσμιοποιημένο» κόσμο και κατέληξε στην ανάγκη μιας αμερικανικής πολιτικής που επιδιώκει απροκάλυπτα την εθνική ισχύ.

Δεν είναι τυχαίο ότι το Reuters διάβασε την ομιλία ως προσπάθεια σύνδεσης των αρχαιοελληνικών αξιών με το America First, ενώ ο Guardian μίλησε για μια επιλεκτική ανάγνωση της Ιστορίας.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το πραγματικό νόημα της ομιλίας.

Ο Ρούμπιο δεν ήρθε στην Αθήνα για να τιμήσει την αρχαία Ελλάδα. Ήρθε για να τη χρησιμοποιήσει ως γενεαλογικό πιστοποιητικό, επιχειρώντας να επαναθεμελιώσει ιδεολογικά και πολιτισμικά μια αμερικανική ηγεμονία που σήμερα αμφισβητείται.

Σύμφωνα με ορισμένες πολιτικές εκτιμήσεις, ο Μάρκο Ρούμπιο εμφανίζεται ως πιθανός διάδοχος του Τραμπ στην αμερικανική πολιτική σκηνή — και, κατ’ επέκταση, ως πρόσωπο με ιδιαίτερη βαρύτητα στη διεθνή πολιτική.

Ας δούμε, λοιπόν, ορισμένα στοιχεία από το βιογραφικό του, το οποίο ξεκινά με ενα χονδροειδές ψεμα,,,

Η πολιτική αφήγηση του Μάρκο Ρούμπιο αρχίζει από την οικογένειά του. Και από μια ιστορία που ο ίδιος επανέλαβε επί χρόνια, αλλά τα επίσημα έγγραφα διέψευσαν ως προς ένα καθοριστικό γεγονός.

Ο Ρούμπιο παρουσίαζε τους γονείς του ως Κουβανούς εξόριστους που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους μετά την επικράτηση του Φιντέλ Κάστρο, το 1959. Η εκδοχή αυτή περιλαμβανόταν ακόμη και στην επίσημη βιογραφία του στη Γερουσία των ΗΠΑ.

Όμως, στις 20 Οκτωβρίου 2011, η Washington Post αποκάλυψε, με βάση μεταναστευτικά έγγραφα και αιτήσεις πολιτογράφησης, ότι οι γονείς του, Μάριο και Οριάλες Ρούμπιο, είχαν εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 27 Μαΐου 1956.

Δυόμισι χρόνια πριν από την επικράτηση του Κάστρο.

Η οικογένεια δεν είχε, επομένως, εγκαταλείψει την Κούβα εξαιτίας της επανάστασης του 1959. Ο ίδιος ο Ρούμπιο αναγνώρισε τη λανθασμένη χρονολογία, υποστηρίζοντας ότι είχε βασιστεί στην προφορική οικογενειακή παράδοση. Επισήμανε επίσης ότι οι γονείς του επιθυμούσαν να επιστρέψουν στην Κούβα, αλλά οι πολιτικές εξελίξεις κατέστησαν τελικά αυτή την επιστροφή αδύνατη.

Η ανακριβής οικογενειακή ιστορία δεν περιορίστηκε σε μια προφορική ανάμνηση. Έγινε μέρος της επίσημης πολιτικής βιογραφίας του Ρούμπιο. Και ακόμη πιο αποκαλυπτικό: τον Σεπτέμβριο του 2011 ο ίδιος είχε ήδη αναγνωρίσει σε δημοσιογράφο ότι οι γονείς του έφτασαν στις ΗΠΑ πριν από την επανάσταση του Κάστρο. Ωστόσο, η επίσημη βιογραφία του εξακολουθούσε να αφηγείται την αντίθετη ιστορία. Διορθώθηκε μόνο όταν τα δημοσιεύματα αποκάλυψαν τα μεταναστευτικά έγγραφα.

Δεν ήταν, λοιπόν, απλώς ένα λάθος στην οικογενειακή χρονολογία. Ήταν μια ανακριβής (να το πούμε πιο κομψα…) πολιτική αφήγηση που παρέμεινε δημοσιευμένη ακόμη και όταν ο ίδιος είχε ήδη αναγνωρίσει το βασικό πραγματολογικό της πρόβλημα.

Και η διαφορά δεν ήταν ασήμαντη, τη στιγμή που αφορά τον γιο μεταναστών που αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή στην Αμερική και επένδυε το πολιτικό του μέλλον ως γιος ανθρώπων που διέφυγαν από μια κομμουνιστική επανάσταση.

Η δεύτερη ιστορία βρίσκεται μέσα στο στενό συγγενικό του περιβάλλον.

Το 1987, ο Ορλάντο Σισίλια, σύζυγος της μεγαλύτερης αδελφής του Ρούμπιο, Μπάρμπαρα, συνελήφθη στο πλαίσιο μεγάλης υπόθεσης διακίνησης κοκαΐνης στη Φλόριντα.

Σύμφωνα με την έρευνα της Washington Post, που βασίστηκε σε έγγραφα της DEA, δικαστικό υλικό και μαρτυρίες, ο Σισίλια είχε κεντρικό επιχειρησιακό ρόλο στο κύκλωμα του Μάριο Ταμπράου. Διαχειριζόταν φορτία, εισπράξεις και συναλλαγές, ενώ κατά καιρούς αποθήκευε κοκαΐνη στο σπίτι του.

Ο Μάρκο Ρούμπιο ήταν τότε έφηβος. Είχε στενή οικογενειακή επαφή με τον Σισίλια και είχε εργαστεί περιστασιακά γι’ αυτόν, μεταξύ άλλων φροντίζοντας τα σκυλιά του.

Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Ρούμπιο ή οι γονείς του γνώριζαν τη δραστηριότητα του κυκλώματος ή συμμετείχαν σε αυτήν. Ούτε η αδελφή του θεωρήθηκε ύποπτη για εγκληματική πράξη.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα επόμενο, τεκμηριωμένο κεφάλαιο: χρόνια αργότερα, όταν ο Ρούμπιο ήταν πλέον δημόσιος αξιωματούχος, χρησιμοποίησε το επίσημο επιστολόχαρτο της Βουλής της Φλόριντα για να υποστηρίξει αίτηση επαγγελματικής άδειας του καταδικασμένου γαμπρού του, χωρίς να γνωστοποιήσει στην επιστολή τη συγγενική τους σχέση.

Και εδώ η ιστορία παύει να αφορά αποκλειστικά το οικογενειακό παρελθόν.

Αφορά τη χρήση της δημόσιας ιδιότητας, τη διαφάνεια και τα όρια ανάμεσα στην προσωπική αφοσίωση και τη θεσμική ευθύνη.

Η Washington Post, στις 30 Δεκεμβρίου 2015, δημοσίευσε επιστολή του ίδιου του Μάρκο Ρούμπιο, με ημερομηνία 1 Ιουλίου 2002.

Ο Ρούμπιο, τότε μέλος της Βουλής της Φλόριντα, χρησιμοποίησε το επίσημο επιστολόχαρτο του πολιτειακού κοινοβουλίου για να συστήσει τον γαμπρό του, Ορλάντο Σισίλια, προκειμένου εκείνος να αποκτήσει άδεια μεσίτη ακινήτων.

Ο Σισίλια είχε ήδη καταδικαστεί για διακίνηση κοκαΐνης αξίας περίπου 15 εκατ. δολαρίων και είχε αποφυλακιστεί μόλις 20 μήνες νωρίτερα.

Το κρίσιμο σημείο είναι οτι ο Ρούμπιο δεν αποκάλυψε στην επιστολή ότι ο αιτών ήταν σύζυγος της αδελφής του.

Η άδεια εγκρίθηκε στις 18 Ιουλίου 2002. Τρία χρόνια αργότερα, ο Σισίλια βοήθησε τον Ρούμπιο να αγοράσει σπίτι.

Εδώ δεν μιλάμε για φήμες ή ενοχή λόγω συγγένειας. Μιλάμε για τεκμηριωμένη παρέμβαση δημόσιου αξιωματούχου υπέρ συγγενικού προσώπου, χωρίς γνωστοποίηση της συγγένειας στην επιστολή.

Το μεγαλύτερο εύρημα: 50 εκατομμύρια, Βενεζουέλα και ένας στενός συνεργάτης του Ρούμπιο

Ντέιβιντ Ριβέρα (David Rivera).

Πρώην βουλευτής, επί χρόνια πολιτικός σύμμαχος και πρώην συγκάτοικος του Ρούμπιο στο Ταλαχάσι της Φλόριντα.

Στις 2 Οκτωβρίου 2026, ο Ριβέρα καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια ομοσπονδιακής φυλάκισης για μυστική δράση ως μη εγγεγραμμένος πράκτορας της κυβέρνησης Μαδούρο και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.

Η υπόθεση αφορά σύμβαση 50 εκατ. δολαρίων με θυγατρική της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας της Βενεζουέλας. Η αμερικανική Δικαιοσύνη αναφέρει ρητά ότι μεταξύ των αξιωματούχων τους οποίους επιχείρησε να προσεγγίσει ο Ριβέρα ήταν και ο Μάρκο Ρούμπιο.

Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι στις κρυπτογραφημένες συνομιλίες της ομάδας, σύμφωνα με το Associated Press, ο Ρούμπιο αναφερόταν με την κωδική ονομασία «Miss Clairol» — λογοπαίγνιο με το ισπανικό rubio, που σημαίνει ξανθός.

Ο Ρούμπιο κατέθεσε στη δίκη ότι δεν γνώριζε τη μυστική συμφωνία του πρώην φίλου του και ότι δεν θα συμμετείχε στις συναντήσεις αν τη γνώριζε. Δεν κατηγορήθηκε στην υπόθεση.

Η Washington Post καταγράφει ότι τα 15 εκατ. δολάρια της υπόθεσης Σισίλια δεν εντοπίστηκαν. Επίσης, προεκλογικές οργανώσεις συνδεδεμένες με τον Ρούμπιο είχαν καταβάλει περισσότερα από 130.000 δολάρια στους δύο γιους του Σισίλια μέσα σε περίπου μία δεκαετία.

Δεν τεκμηριώνεται ότι οι πληρωμές προέρχονταν από τα χρήματα των ναρκωτικών. Πρόκειται για διαφορετικές οικονομικές συναλλαγές, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοιες.

Η χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας

Εδώ αναδεικνύεται μια ακόμη σημαντική υπόθεση, με πολιτικές αντιφάσεις, αδιαφανείς διαδρομές επιρροής και αναπάντητα ερωτήματα.

Την 1η Δεκεμβρίου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ απένειμε πλήρη χάρη στον Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε 45 χρόνια φυλάκισης για τη συμμετοχή του στη διακίνηση τεράστιων ποσοτήτων κοκαΐνης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Wall Street Journal, στην προσπάθεια για την απονομή χάρης κινητοποιήθηκαν πρόσωπα όπως ο Ρότζερ Στόουν και ο Ματ Γκέιτς, με γνωστές πολιτικές και προσωπικές σχέσεις τόσο με τον Τραμπ όσο και με τον Μάρκο Ρούμπιο.

Η Πνύκα που έλειπε από την Πνύκα

Και γι’ αυτό ο τόπος κάνει την αντίφαση ακόμη μεγαλύτερη.

Γιατί η Πνύκα δεν είναι μνημείο αδιαφάνειας, αποκρυψης αλήθειας, κατάρρευσης Θεσμών και αυτοκρατορικών ονειρόξεων κατακτητή, Είναι μνημείο μιας ιδέας πολύ πιο επικίνδυνης για κάθε εξουσία:

Ότι ο πολίτης μπορεί να σηκωθεί και να μιλήσει.

Ότι μπορεί να αμφισβητήσει.

Ότι η πολιτική απόφαση μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας σύγκρουσης.

Ότι η εξουσία δεν είναι φυσικό προνόμιο εκείνου που διαθέτει περισσότερη δύναμη.

Η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν περιορισμένη, με σοβαρούς αποκλεισμούς από την πολιτική συμμετοχή και βαθιά ατελής με τα σημερινά κριτήρια. Γυναίκες, δούλοι και μέτοικοι βρίσκονταν έξω από το πολιτικό σώμα.

Αλλά η ιδέα που γεννήθηκε εκεί αποδείχθηκε εκρηκτική:

Η ισχύς χρειάζεται νομιμοποίηση.

Και μεγάλο μέρος της ιστορίας που ακολούθησε μπορεί να διαβαστεί ακριβώς ως η αργή, αιματηρή επέκταση αυτού του ερωτήματος: ποιος δικαιούται να μιλά, ποιος θεωρείται πολίτης, ποιος μπορεί να απαιτήσει δικαιώματα από εκείνον που κυβερνά.

Η άλλη Δύση

Υπάρχει, λοιπόν, και μια άλλη αφήγηση της Δύσης η οποία δεν είναι τόσο φωτογενής.

Δεν έχει μόνο δαφνοστεφανωμένους στρατηγούς, αυτοκράτορες και εξερευνητές.

Έχει αιρετικούς, απεργούς, φυλακισμένους, επιστήμονες που συγκρούστηκαν με την εξουσία, γυναίκες που απαίτησαν πολιτικά δικαιώματα, σκλάβους που απαίτησαν ελευθερία, εργάτες που απαίτησαν οκτώ ώρες εργασίας.

Είναι η Δύση που δεν έγινε σημαντική επειδή ήταν πάντοτε ελεύθερη., αλλά έγινε σημαντική και επειδή παρήγαγε τα εργαλεία με τα οποία οι άνθρωποι μπορούσαν να καταγγείλουν τις δικές της ανελευθερίες.

Ο Διαφωτισμός δεν ήταν ολόκληρη η δυτική ιστορία. Ήταν ένα επεισόδιό της.

Αλλά ένα παράξενο επεισόδιο που έδωσε στους υπηκόους το λεξιλόγιο με το οποίο μπορούσαν να γίνουν Πολίτες και στους καταπιεσμένους τα επιχειρήματα με τα οποία μπορούσαν να στραφούν εναντίον εκείνων που ισχυρίζονταν ότι τους κυβερνούσαν στο όνομα του πολιτισμού.

Και γι’ αυτό το ερώτημα που άφησε πίσω του ο Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα ίσως είναι σημαντικότερο από την ίδια την ομιλία του.

Δεν είναι αν η Δύση πρέπει να πιστέψει ξανά στον εαυτό της.

Είναι:

Σε ποιον εαυτό της; Στον Αλέξανδρο που κατακτά; Στον Κορτές που υποτάσσει; Στην αυτοκρατορία που επεκτείνεται;

Ή στον πολίτη που ανεβαίνει στην Πνύκα και απαιτεί από την εξουσία να λογοδοτήσει;

Γιατί όλα αυτά μπορούν να βρεθούν μέσα στην ιστορία της Δύσης.

Αλλά δεν οδηγούν στο ίδιο μέλλον.

Πρόσφατα στην ίδια κατηγορία

Γαλλία: οι μαθητές στους δρόμους και το κράτος που στενεύει… Ποιος ζήτησε να μη προβληθεί το NAZA στις 7 Οκτωβρίου; Από ένα λύκειο του Créteil σε εκατοντάδες σχολεία