Ο Fyodor Dostoevsky πέρασε μια ζωή παλεύοντας με ένα πράγμα: όχι με τον Θεό — αλλά με το τι σημαίνει να υπάρχεις μπροστά Του.

Κάπου όμως πηγαίνει ανάποδα…
Υπήρξε μια εποχή που η δημοσιογραφία δεν κυνηγούσε τον θόρυβο και την εικόνα.

Πριν γίνει δόγμα, πριν γίνει Εκκλησία, πριν γίνει εξουσία, υπήρξε μια Διδασκαλία που, για τα δεδομένα κάθε εποχής, μοιάζει ανατρεπτική.

Τι αγοράζουμε όταν αγοράζουμε ένα έργο τέχνης Η πρόσφατη υπόθεση με τις τηλεοπτικές δημοπρασίες πλαστών έργων στην Ελλάδα δεν προκάλεσε σοκ επειδή είναι κάτι πρωτοφανές.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο τιμητική ανάμνηση νίκης. Είναι και υπενθύμιση ευθύνης.
-Η ελευθερία δεν είναι τρόπαιο για το ράφι της ιστορίας.

Η άνοιξη —και ιδιαίτερα ο Μάης— συνδέονται επίμονα στη συλλογική μνήμη με στιγμές διεκδίκησης, ρήξης και κοινωνικής αναταραχής.

Η άνοιξη δεν είναι απλώς μια εποχική αλλαγή. Είναι μια βαθιά μεταβατική περίοδος που επηρεάζει τη φύση, το σώμα και τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Το The Noèma έστησε ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτή τη διαρκή επανεμφάνιση του φωτός για να την προσεγγίσει μέσα από τις αντιφάσεις της.

Η Ποίηση χωράει μέσα της, μια ολόκληρη Άνοιξη και τίκτει την όμορφη κόρη

τού Χρόνου, φέρνοντας την Ανάσταση και Αναγέννηση.

Κάθε άνοιξη υπόσχεται μια αρχή. Στην πραγματικότητα, απελευθερώνει κάτι πιο επικίνδυνο: την επιθυμία χωρίς διάρκεια. Η άνοιξη δεν φέρνει τον έρωτα — αφαιρεί τις αντιστάσεις

AI, viral βίντεο και η νέα αρχιτεκτονική της προπαγάνδας Σε κάθε πόλεμο η πληροφορία ήταν πάντα όπλο. Στον 20ό αιώνα το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες και

  Οι καλύτερες, οι χειρότερες και οι πιο απρόσμενες στιγμές Η τελετή των Όσκαρ συχνά προσποιείται ότι είναι απλώς μια βραδιά κινηματογράφου. Στην πραγματικότητα είναι

Στην κουλτούρα της διαρκούς διαθεσιμότητας και του 24/7, όπου η αξία μετριέται σε δείκτες και ειδοποιήσεις, το να επιλέξεις τη μη-διαθεσιμότητα μπορεί να μοιάζει με ριψοκίνδυνη πράξη.

Η Καισαριανή δεν είναι μόνο ένα έγκλημα Κατοχής. Είναι κάτι ακόμη βαθύτερο: ένας τόπος όπου η Ιστορία συνάντησε την αξιοπρέπεια.

Οι Απόκριες είναι ακριβώς αυτό: μια επιτρεπτή ρωγμή, ένα άνοιγμα στο υπόγειο του χαρακτήρα, μια στιγμή όπου ο άνθρωπος μπορεί να γίνει “άλλος”

Αναμνήσεις από μια πολιτική – ιδιότυπη ερωτική ιστορία που άνθησε και μαράθηκε μέσα στην πατίνα του χρόνου.

Η ποίηση της Βάσως Κοσμίδου – Ιορδάνου δεν επιδιώκει να υψώσει τη φωνή της, αντιθέτως, επιλέγει να σταθεί κοντά στον αναγνώστη, σχεδόν χαμηλόφωνα, σαν μια

The brutal and simultaneously “libertarian” face of Carnival is not a festive deviation enjoyed briefly by Western elites. It is the permanent condition of a

Η πολιτική σκηνή του 2026 θυμίζει έναν διάδρομο αναμονής. Υπάρχει κινητικότητα, ψίθυροι και παρασκήνιο — αλλά κανείς δεν κάνει το αποφασιστικό βήμα. Η κοινωνία φυλάγεται,

Ο Michael Parenti δεν ανήκε ποτέ στους “ευγενείς διανοούμενους” των πανεπιστημίων· αυτούς που μιλούν πολύ, λένε λίγα και καταλήγουν να γράφουν βιβλία που χρησιμοποιούνται μόνο για υποσημειώσεις.