editorial
Παρόλο που ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς, η Φύση επιμένει στον δρόμο της — αδιαφορώντας για το “στοιχείο” μας, τις αγωνίες, τις προσδοκίες και τις αφηγήσεις που υφαίνουμε γύρω από τον θνητό εγωισμό μας. Κάθε χρόνο, σχεδόν πεισματικά, η Άνοιξη επιστρέφει. Όχι ως υπόσχεση, αλλά ως γεγονός. Ως μια τελετουργική αναγέννηση.
Το The Noèma έστησε ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτή τη διαρκή επανεμφάνιση του φωτός — όχι για να την εξιδανικεύσει ως θεραπευτική «αγωγή», αλλά για να την προσεγγίσει μέσα από τις αντιφάσεις της.
Οι συντάκτες μας γράφουν για την Άνοιξη και τον έρωτα, για την Άνοιξη και την επανάσταση, για την Άνοιξη και τη μουσική. Για εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου το συναίσθημα γίνεται κίνηση και η κίνηση μετατρέπεται είτε σε ρήξη είτε σε μελωδία.
Η ποιήτρια Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου μάς έκανε την τιμή να παραχωρήσει 7+1 μικρά καλλιτεχνήματα, τιμώντας παράλληλα την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και τη συμβολική της συνάντηση με την εαρινή ισημερία. Ποίηση που στολίζει την Άνοιξη με έντονα, αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα: αισιοδοξία και θλίψη, αναγέννηση και πόνο, πρωτόγονα, ανεπεξέργαστα ένστικτα και ορμή.
Από τον Νερούδα έως τον Ρίτσο και από τον Σεφέρη έως τον Ρίλκε, η Άνοιξη υπήρξε πάντοτε κάτι περισσότερο από εποχή: υπήρξε πεδίο σύγκρουσης, επιθυμίας και μεταμόρφωσης. Ύμνησε επαναστάσεις — μικρές ή μεγάλες — που συχνά έληξαν άδοξα, αλλά άφησαν πίσω τους ένα ανεξίτηλο ίχνος.
Στο ίδιο πνεύμα, η ψυχολόγος Έλενα Παναγούλια προσεγγίζει για το Noèma την ψυχολογία της Άνοιξης, φωτίζοντας τις εσωτερικές μετατοπίσεις που συνοδεύουν αυτή τη φαινομενικά “φωτεινή” εποχή.
Τους ευχαριστούμε όλους για τη συμβολή τους σε αυτό το αφιέρωμα — ένα μικρό ψηφιδωτό σκέψεων, συναισθημάτων και εικόνων, για μια Άνοιξη που δεν είναι μόνο εποχή, αλλά εμπειρία και “ΝΟΗΜΑτοδότηση”
