Σε εξέλιξη βρίσκεται το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με την ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη να επιχειρεί κάτι περισσότερο από μια τυπική κομματική τοποθέτηση: να επανατοποθετήσει το κόμμα στον χάρτη ως υποψήφιο φορέα εξουσίας και όχι απλώς συμπληρωματική δύναμη.
Η εικόνα είναι γνώριμη — σκηνή, χειροκροτήματα, συνθήματα — αλλά το διακύβευμα διαφορετικό.
Το ΠΑΣΟΚ δεν απευθύνεται πια μόνο στον “παλιό του κόσμο”. Προσπαθεί να μιλήσει σε ένα ακροατήριο που κινείται ανάμεσα σε απογοήτευση, κόπωση και αναζήτηση εναλλακτικής.
Η γραμμή είναι καθαρή: Αυτόνομη πορεία (χωρίς εύκολες συνεργασίες). Επιστροφή με ένταση στο κοινωνικό αφήγημα (κράτος, ανισότητες, θεσμοί). Αποφυγή ταύτισης είτε με Νέα Δημοκρατία είτε με ΣΥΡΙΖΑ. Με απλά λόγια: θέλει να ξαναγίνει πόλος εξουσίας.
Το αφήγημα δεν είναι καινούργιο. Το έχουμε ξανακούσει. Και εδώ είναι το κρίσιμο: Το ΠΑΣΟΚ δεν κρίνεται από το αν “μιλά σωστά”. Κρίνεται από το αν πείθει ότι μπορεί να κυβερνήσει “διαφορετικά” από την παρούσα κυβέρνηση. Γιατί η ελληνική κοινωνία δεν ψάχνει απλώς “μια σοβαρή αντιπολίτευση”. Ψάχνει ρεαλιστική εναλλακτική εξουσίας που να κάνει τη διαφορά..
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, παρεμβάσεις όπως εκείνη του Μιχάλη Κατρίνη επιχειρούν να δώσουν πιο συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα. Ο βουλευτής Ηλείας μίλησε για μια «κοινωνική πλειοψηφία σε ασφυξία», εστιάζοντας στην ακρίβεια, τις ανισότητες και την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς — με σαφή αναφορά και στην υπόθεση των Τεμπών.
Τόνισε την ανάγκη για «πραγματική πολιτική αλλαγή», ενίσχυση της μεσαίας τάξης και επιστροφή του κράτους σε κρίσιμους τομείς όπως η υγεία, η παιδεία και η ενέργεια. Παράλληλα, έθεσε ως στόχο μια προοδευτική διακυβέρνηση με πρωταγωνιστικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ, αποκλείοντας συνεργασίες που θα αλλοίωναν —όπως είπε— την αυτονομία του.
Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι αν τα περιγράφει σωστά. Είναι αν μπορεί να τα εκπροσωπήσει πειστικά. Γιατί η κοινωνική κόπωση που περιγράφεται δεν είναι καινούργια — και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων των κομμάτων που κυβέρνησαν ή στήριξαν κυβερνήσεις, έχει ήδη δοκιμαστεί πάνω σε αυτά τα ίδια προβλήματα.
Έτσι, η παρέμβαση Κατρίνη καταγράφεται ως μια προσπάθεια πολιτικής επανατοποθέτησης: ανάμεσα στην ανάγκη να εκφραστεί η κοινωνική δυσαρέσκεια και στην πραγματικότητα ότι αυτή η δυσαρέσκεια δεν εμπιστεύεται εύκολα κανέναν.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι θέλει να επιστρέψει. Αλλά η επιστροφή δεν γίνεται με νοσταλγία. Γίνεται μόνο αν καταφέρει να απαντήσει σε ένα ερώτημα: 👉 Είναι κόμμα μνήμης ή κόμμα επόμενης μέρας;
