Ένα πολιτικό ψυχογράφημα για την εποχή της χειραγώγησης
Η αδυναμία της γραμμικής αφήγησης
Αυτό που παρακολουθούμε σήμερα στην παγκόσμια σκηνή δεν είναι απλώς δύσκολο να αναλυθεί. Είναι σχεδόν αδύνατο να αποκωδικοποιηθεί με γραμμικούς όρους και, σίγουρα, δεν υπακούει σε μία αφήγηση δομημένη με λογική συνέχεια αρχής, μέσης και τέλους. Γιατί δεν πρόκειται για μια σύγκρουση που εξηγείται με ένα σαφές αίτιο, ούτε για μια νέα κρίση ρουτίνας, ή για ένα επαναλαμβανόμενο δράμα που εξελίσσεται σε μια περιοχή με ιστορία αιώνων.
Η ανάλυση που ακολουθεί άρχισε να διαμορφώνεται ήδη από τις πρώτες ημέρες της επίθεσης Ισραήλ–ΗΠΑ στο Ιράν. Αποτελεί σύνθεση απόψεων και συμπερασμάτων που προέκυψαν από συζητήσεις με ανθρώπους που γνωρίζουν «εκ των έσω» τη βορειοαμερικανική πολιτική σκηνή, προσωπικές εκτιμήσεις των συντακτών, αλλά και θέσεις που έχουν καταγραφεί στη σχετική βιβλιογραφία και στη διεθνή αρθρογραφία.
Συμπτωματικά, σήμερα, 28/03, στις ΗΠΑ εξελίσσεται ένα πανεθνικό κύμα κινητοποιήσεων με το σύνθημα “No Kings”, με χιλιάδες τοπικές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα. Δημόσιες παρεμβάσεις —όπως εκείνη του Robert De Niro, που κάλεσε ανοιχτά τους πολίτες να “ψηφίσουν με τα πόδια τους” συμμετέχοντας στις διαδηλώσεις— ενισχύουν ένα ήδη διαμορφωμένο κλίμα πολιτικής και θεσμικής έντασης. Μια κίνηση αντίδρασης, θεμελιώδη ως προς το ένστικτο που την γεννά, αλλά αμφισβητήσιμη ως προς την αποτελεσματικότητά της, μιας και το φαινόμενο που επιχειρεί να καταγγείλει υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια μιας προσωποποιημένης ευθύνης.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο αναδύεται και μια βαθύτερη αντίφαση. Μεγάλο μέρος της διεθνούς, δυτικής —και συστημικής— δημοσιογραφίας τείνει να ερμηνεύει την κρίση μέσα από το πρίσμα της «αστάθειας» ενός Προέδρου. Είναι μια αφήγηση εύληπτη, σχεδόν καθησυχαστική, με την έννοια ότι εντοπίζει το πρόβλημα, το προσωποποιεί και το καθιστά διαχειρίσιμο. Όμως ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο κινδυνεύει να αποδειχθεί ανεπαρκής. Γιατί όταν μια διεθνής κρίση αυτού του βάθους και της έκτασης εξαντλείται στην ψυχολογία ή τις ιδιαιτερότητες ενός ηγέτη, τότε το ερώτημα που αποφεύγεται δεν είναι ποιος κυβερνά, αλλά ποιο σύστημα παράγει και αναπαράγει τις ίδιες συνθήκες — ανεξαρτήτως προσώπων.
Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο:
Είναι ο δαιμονικός και ντροπιαστικός , ως ηγέτης, πρόεδρος Τράμπ ο ολετήρας της ευφησυχαστικής μακαριότητας της Δύσης και του ανέμελου τρόπου ζωής που διαταράσσεται αυτή την περίοδο;
Είναι επαναπροσδιορισμός συνόρων και εξάλειψη οποιασδήποτε απειλής για την ασφάλεια του Ισραήλ ως ακλόνητου πυλώνα στην ευρύτερη περιοχή;
Είναι πόλεμος για ενεργειακούς πόρους;
Είναι μια στρατηγική ασφυκτικής ενεργειακής περικύκλωσης της Κίνας και της Ρωσίας;
Είναι επίδειξη ισχύος;
Είναι παραδειγματισμός;
Ή είναι η τελευταία, αγωνιώδης προσπάθεια της Δύσης – και κυρίως των υπερτροφικών ΗΠΑ – να διατηρήσει τον ζωτικό της χώρο πριν μια πιθανή οικονομική και κοινωνική αναδιάταξη;
Και τελικά — μπορεί ένας και μόνο άνθρωπος, ένας Πρόεδρος με έντονα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά, να αποτελεί τον υπαίτιο Δαίμονα για όλα αυτά;
Ή μήπως η βασική ερώτηση είναι λάθος από την αρχή;
Ο άνθρωπος ή το σύστημα;
Γιατί είναι λίγο δύσκολο στις μέρες μας να είναι το πρόβλημα ένας άνθρωπος – έστω και με αυτοκρατορική ισχύ
Ταυτόχρονα, είναι πάρα πολλοί αυτοί που αναρωτιούνται:
Είναι αυτός ο τύπος ελεγχόμενος;
Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας
Υπάρχει μια παλιά ταινία, σχεδόν ξεχασμένη από τη μαζική μνήμη, αλλά τρομακτικά επίκαιρη: The Manchurian Candidate.
Είναι μια ταινια του1957-ψυχροπολεμική περίοδος- όπου – με δυο λόγια – ο άνθρωπος από τη Μαντζουρία είναι ένα εργαλείο συστήματος χωρίς να το ξέρει.
Είναι
1. Ελεγχόμενος μέσω ψυχολογικής/νευρολογικής χειραγώγησης
2. Με προσωπικούς εκβιασμούς
3. Με μοχλούς που αν τους χάσεις → καίγεσαι
4. Χωρίς πραγματική αυτονομία
5. Όργανο για να εκτελεστεί σχέδιο άλλων
Δεν είναι απλώς ένας πράκτορας σχεδιασμένος να λειτουργεί υπο την καθοδήγηση των μυστικών υπηρεσιών. Είναι ένα εργαλείο. Ένας άνθρωπος χωρίς πραγματική αυτονομία, ελεγχόμενος, καθοδηγούμενος, ενεργοποιούμενος όταν χρειάζεται
Η ουσία: Δεν χρειάζεται να πιστεύει σε τίποτα.
Δεν χρειάζεται να κατανοεί. Χρειάζεται μόνο να υπακούει και να εκτελεί.
Και υπακούει επειδή είναι φυλακισμένος σε μια αόρατη μέγγενη.
Η πυροδότησή του γίνεται με την εμφάνιση της ντάμας Κούπα και μιας σκιάς που τον καθοδηγεί. Αυτή η αόρατη “μητέρα” πίσω από τη Ντάμα Κούπα γνωρίζει ακριβώς ποιον καθρέφτη να του τείνει.
Του δείχνει την εικόνα που λαχταρά:
τον ισχυρό, τον ιστορικό, τον μοναδικό.
Του μιλά στη γλώσσα του εγώ του.
Και τότε συμβαίνει κάτι πολύ πιο τρομακτικό από τον εκβιασμό:
ο ίδιος συνεργάζεται για την χειραγώγησή του.
Στον 21ο αιώνα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Δεν χρειάζεται πλέον υπνωτισμός – όπως έκαναν κάποτε στα ερευνητικά κέντρα της KGB και της CIA
Η χειραγώγηση έγινε πιο εξελιγμένη. Πιο κομψή. Πιο εσωτερική.
Σήμερα βλέπουμε έναν ηγέτη στρατιωτικής Υπερδύναμης να εκφράζεται με ένα τρίπτυχο που στην πολιτική ιστορία εμφανίζεται σπάνια, αλλά όταν εμφανίζεται αφήνει πίσω του συντρίμμια:
Γελοιότητα που συγχέεται με ισχύ.
Άγνοια που ντύνεται απόλυτη βεβαιότητα.
Αμορφωσιά που κρατάει τα κουμπιά του στρατού.
Δεν είναι απλά “γραφικός” ή ένα “τηλεοπτικό ατύχημα
Είναι γραφικός με πρόσβαση σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, σε πυρηνικά και πυραυλικά συστήματα, σε διεθνείς συμμαχίες, σε οικονομική πολιτική.
Και, κυρίως, σε ένα τεράστιο κοινό που τον πιστεύει. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Επειδή αυτός ο τύπος δεν κάνει πολιτική.
Παίζει Playstation με μια εφηβική ¨κακομαθημένη¨υπεροψία:
“If they hit, we hit harder.”
“Total victory.”
“No compromise.”
Με στηρίζεις → είσαι καλός.
Δεν με στηρίζεις → είσαι εχθρός της πατρίδας.
Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι παιδική συμπεριφορά με ενήλικα όπλα.
Και το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι η επιθετικότητα και ο τσαμπουκάς.
Η γελοιότητα, όταν συνδυάζεται με εξουσία, παύει να είναι αστεία.
Η απουσία φρένων. Η έλλειψη σεβασμού σε θεσμούς, κανόνες και δεδομένα.
Η ασέβεια στους νεκρούς.
Γίνονται εφιαλτικός κίνδυνος.
Ο μηχανισμός εξουσίας
Όλα αυτά ΔΕΝ είναι “Ένα σύστημα”.
Είναι πολλές φράξιες, πολλές ατζέντες, πολλά προσωπικά συμφέροντα και, κυρίως, ανταγωνιστικά κέντρα ισχύος.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο:
Δεν υπάρχει πλέον ο μηχανισμός που θα τραβήξει το χειρόφρενο και θα πει:
«Αυτός ο βλαμμένος δεν κάνει — κόφ’ τον.»
Το σύστημα των ΗΠΑ είναι βασισμένο στην ιδέα ότι “ο λαός αποφασίζει”
Άρα, όταν η βάση σε πολιτείες όπως:
* Texas
* Ohio
* Florida
* North Dakota
* Alabama
* Pennsylvania rural
λατρεύει έναν τύπο όπως ο Donald Trump,
το “βαθύ κράτος” δεν μπορεί να τους τον πάρει από το χέρι και να πει:
«Όχι, είναι επικίνδυνος — βάζουμε άλλον.»
Αυτό θα απαιτούσε ανοιχτή κατάλυση δημοκρατίας και κανείς δεν θέλει να χρεωθεί αυτό.
Η διπλή Αμερική
Η Αμερική είναι ΠΟΛΥ πιο σάπια απ’ όσο δείχνει η βιτρίνα.
Αυτή η Αμερική του 95% βγάζει Προέδρους.
Όχι η Silicon Valley.
Ο Trump ως σύμπτωμα
Θεωρητικά πολλές αναλύσεις και απόψεις συγκλίνουν στο ότι ο Donald Trump λειτουργεί σαν να είναι κουμπωμένος πάνω στο ισραηλινό–νεοσυντηρητικό δόγμα ασφάλειας των ΗΠΑ επειδή οι γεωπολιτικοί κύκλοι που τον στήριξαν θέλουν ένα συγκεκριμένο μοντέλο Μέσης Ανατολής
Οι σκληροί κύκλοι των ΗΠΑ (neocons + defence contractors + oil lobby + Israel-first networks) θέλουν:
Ιράν εξουδετερωμένο
Σαουδική Αραβία ευθυγραμμισμένη
Ισραήλ ως ακλόνητο πυλώνα
έλεγχο ενεργειακών αρτηριών (Hormuz, Bab-el-Mandeb)
περιορισμό Κίνας–Ρωσίας στην περιοχή
αδύναμη Συρία–Λίβανο
* και έναν “προβλέψιμο” Λευκό Οίκο
— και αυτός τους το δίνει χωρίς αντίσταση.
—Και εκείνοι δεν χρειάζονται απλά μια “μαριονέτα”. Χρειάζονται κάποιον που θα κάνει τη βρώμικη δουλειά χωρίς να ρωτάει λεπτομέρειες αλλά τι θα κερδίσει από τα deals….
Είναι ο τέλειος τύπος για αυτούς: απρόβλεπτος, διαχειρίσιμος, λαϊκιστής (φτιάχνει αφήγημα), με μπόλικο προσωπικό εγωισμό (εύκολος στην επιρροή), αντι-διπλωματικός (καταστρέφει παλιές ισορροπίες)
Και κάπως έτσι, παίζει τη χώρα και τις ανθρώπινες ζωές στα ζάρια χωρίς να χρειάζεται καν να πιεστεί.
Είναι ήδη “organic fit” (κουμπωμένος) σε αυτό το σχέδιο
Επιπλέον το κύριο ανταγωνιστικό πολιτικό περιβάλλον των Δημοκρατικών δεν επιθυμεί ακραία θεσμική σύγκρουση από το φόβο κατάρρευσης του μύθου “free democracy” – made in USA
✔ Το ρεπουμπλικανικό κόμμα τον φοβάται. Δεν τον ελέγχει. Του κάνει τα χατίρια για να μην τους διαλύσει.
✔ Το σύστημα εξουσίας “κερδίζει” χρήμα από το χάος.
✔ Οι μεγάλες πολιτείες είναι βαθιά διχασμένες.
✔ Η αμερικανική πολιτική δεν είναι meritocracy (αξιοκρατική) αλλά ούτε ανταμείβει τις “μετριότητες”, οπως η Ευρώπη . Είναι entertainmentocracy (Δημοκρατία του θεάματος).
Και ο Τραμπ είναι ο καθρέφτης της παθολογίας, όχι η αιτία της..
Ο τύπος δεν είναι μια “εξαίρεση”. Είναι το λογικό αποτέλεσμα 40 χρόνων:
τηλεόρασης, reality culture, decline της εκπαίδευσης, corporate εξουσίας, διάλυσης θεσμών, συγκέντρωσης πλούτου, παρακμής της μεσαίας τάξης.
Συνεπώς είναι ευθύνη του ίδιου του συστημικού κράτος που λειτουργεί ασύδωτος.
Διότι η Αμερική «τον έφτιαξε». Και τώρα τον απολαμβάνει.
Κάποτε υπήρχε στην Αμερική αυτό το «βαθύ κράτος» , όπως συνηθίζεται να λέμε κάποιους ισχυρούς γραφειοκρατικούς θεσμούς που λειτουργούν με συνέχεια.
Από την εποχή του Franklin D. Roosevelt μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο, υπήρχε αυτή η συνέχεια. Μια “μνήμη συστήματος”. Μια σιωπηρή συμφωνία για το πώς ασκείται η ισχύς.
Αυτό το continuity ( η συνέχεια) έχει καταρρεύσει με την εμφάνιση των “νεοσυντηρητικών” που κουβάλησε η Προεδρία του Μπους τζ ( Wolfowitz, Cheney, Rumsfeld).
Αυτοί διέλυσαν το ιστορικό “Men in Black”. Αυτός μύθος δεν ισχύει πλέον.
Δεν υπάρχει ένας σοφός μηχανισμός που προστατεύει το σύστημα από τον ίδιο του τον εαυτό
Υπάρχουν φράξιες, συγκρούσεις, συμφέροντα, corporate agendas, πολιτική κουταμάρα
και μια τεράστια “βαθιά επαρχιακή Αμερική” που ζει 30 χρόνια πίσω.
Γι’ αυτό ένα “βλαχαδερό” μπορεί να παίζει τη χώρα στα ζάρια:
επειδή η χώρα δεν είναι αυτό που νομίζουμε.
Παλιότερα υπήρχαν οι ίδιες οικογένειες στο State Department, τα ίδια δίκτυα στο Πεντάγωνο,
τα ίδια foundations (Ford, Carnegie, Brookings), τα ίδια think-tanks, οι ίδιες δυναστείες γραφειοκρατών
που κρατούσαν τη “συνέχεια”.
Από την εποχή Roosevelt → Eisenhower → Nixon → Cold War, υπήρχε μια συμφωνημένη ραχοκοκαλιά:
“America First αλλά με θεσμική λογική.”
Τώρα όμως; Το State Dept. διαλύθηκε επί Bush Jr. Ο διαχωρισμός CIA–NSA έκανε ζημιά, οι παλιοί γραφειοκράτες βγήκαν στη σύνταξη, τα foundations (θεσμικά Ιδρύματα) “ιδιωτικοποιήθηκαν”, οι think tanks έγιναν κομματικά εργαλεία, οι πετρελαιάδες “αγόρασαν πολιτεία”, η Silicon Valley αντικατέστησε παλιούς θεσμούς και οι νεότεροι δεν έχουν ούτε κουλτούρα ούτε εμπειρία.
Ο Bush Junior ήταν το “σημείο καμπής” — εκεί έγινε η καταστροφή:
✔ Οι “4 πετρελαιάδες” που τον έστησαν (Houston–Texas donors & energy lobbies) έσπασαν το παλιό σύστημα ισορροπιών.
✔ Η “παλιά φρουρά” του State Department (τύπου Scowcroft, Baker, Kissinger school) έφυγε.
Από εκεί και μετά το μόνιμο κράτος έχασε τη συνέχεια, άρα έχασε και την ικανότητα να σταματά παλαβούς.
Το continuity network (αυτό που λέμε “από γενιά σε γενιά”) δεν μπόρεσε να λειτουργήσει με τον Trump
Γιατί δεν είχε ενιαία φωνή και ο Trump έμπαζε outsiders που δεν μπορούσαν να ελεγχθούν. Giuliani, Bannon, Miller, Jared—κανείς δεν ήταν μέσα στη θεσμική παράδοση.
Οι παλιοί γραφειοκράτες τρόμαξαν. Όχι από τον Trump. Από τον τρόπο που έσπασε τους κανόνες.
Οι νέοι δεν είχαν το know–how. Ούτε τη νοοτροπία “εδώ κρατάμε τη χώρα όρθια”.
Το πραγματικό βαθύ κράτος των ΗΠΑ είναι σήμερα ΑΣΘΕΝΕΣ
Και γι’ αυτό φαίνεται από το πως αφήνουν τον Trump να χορεύει πάνω στο Σύνταγμα, να επιτρέπουν
στους εισβολείς του Καπιτωλίου να ξαναπολιτικοποιούνται και το Ανώτατο Δικαστήριο να κάνει αντάρτικο
Η Αμερική σήμερα έχει “deep state” μόνο ως χαοτική μάζα, όχι ως “εγγυητή συνέχειας”. Το deep state (βαθύ κράτος)δεν είναι πια deep. Είναι αβαθές, ρηχό, διχασμένο και σε φάση παρακμής
✔ Γι’ αυτό μπορεί ο Trump να παίζει με σπίρτα πάνω σε βενζίνη.
Και έτσι η Αμερική βρίσκεται σε ένα χάος και ο υπόλοιπος κόσμος το πληρώνει.
Και εδώ η σύγκριση με τον άνθρωπο της Μαντζουρίας αποκτά νέο νόημα.
Διότι ο Τράμπ δεν είναι υποχείριο λόγω υπνωτισμού. Είναι υποχείριο λόγω δομής.
Δεν εκτελεί εντολές. Εκτελεί συμφέροντα στο γεωπολιτικό πεδίο.
Η Μέση Ανατολή, άλλωστε, δεν είναι απλώς μια γεωγραφική περιοχή.
Είναι το πιο κρίσιμο γεωπολιτικό πεδίο του 21ου αιώνα.
Ενέργεια. Θαλάσσιες αρτηρίες. Στρατηγικά περάσματα. Ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων.
Δυναμικά , τεράστια κεφάλαια στις οικονομίες των χωρών του Κόλπου. Εύθραυστες ισορροπίες.
Και σε αυτό το πεδίο, η πολιτική δεν γράφεται από ιδεολογίες. Γράφεται από ισχύ.
Η σύγχρονη Ντάμα Κούπα
Ο σύγχρονος “άνθρωπος της Μαντζουρίας” δεν χρειάζεται να χειραγωγηθεί εξωτερικά.
Χειραγωγείται εσωτερικά. Από το ίδιο του το εγώ.
Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται η σύγχρονη “Ντάμα Κούπα”.
Όχι ως πρόσωπο. Αλλά ως μηχανισμός.
Ως σκιά.
Δεν δίνει εντολές.
Ψιθυρίζει.
Δεν επιβάλλει.
Καθοδηγεί.
Δεν ελέγχει άμεσα.
Κατασκευάζει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ο ηγέτης “επιλέγει”.
Ο άνθρωπος από τη Μαντζουρία είναι εργαλείο συστήματος χωρίς να το ξέρει.
Εν προκειμένω, δεν υπάρχει περίπτωση brainwash
Ο Πρόεδρος ανεβαίνει στην εξουσία με χρήματα, κόμματα, δίκτυα και think-tanks που έχουν ήδη έτοιμη ατζέντα.
Και όταν έρθει η ώρα;
Ο “άνθρωπος από τη Μαντζουρία” πατάει τη σκανδάλη που άλλοι σχεδίασαν.
Δεν μοιάζει με τον άνθρωπο της Μαντζουρίας γιατί είναι “υπνωτισμένος”.
Μοιάζει γιατί:
✔️ Τον κρατάνε από παλιά deals
Και όταν λέμε “κρατάνε” εννοούμε: οικονομικά, νομικά, πολιτικά, λόμπι που τον ανέδειξαν, δωρητές στρατιωτικοί κύκλοι και με πληροφορίες που ΔΕΝ θέλει να βγουν
✔️ Τον κρατάνε από το ego του
Ο Τράμπ δεν είναι στρατηγός. Είναι ένα ναρκισσιστικό οικόσιτο που, με τα λεφτά του μπαμπά, έμαθε από νεαρή ηλικία να παίζει με τα κόλπα του αμερικανικού καπιταλισμού, όπου δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία αλλά αρκεί μια προτεσταντική προσαρμοστικότητα, δηλαδή η ικανότητα επιβίωσης μέσα στους κανόνες του συστήματος.
Έναν άνθρωπο με τέτοια ψυχολογία είναι εύκολο να τον χειριστείς.
Του δίνεις εικόνα “ισχύος”, του δίνεις το παραμύθι “εσύ θα σώσεις τον κόσμο”, του δείχνεις εχθρούς να πολεμήσει, τον χειροκροτείς και, στο τέλος, κάνει αυτό που θέλεις χωρίς να χρειαστείς καμία… μεταφυσική υποβολή.
Αυτό κάνει την ίδια δουλειά με τον άνθρωπο από τη Μαντζουρία – αλλά χωρίς υπνωτισμό.
✔️ Τον κρατάνε από το φόβο της κατάρρευσης
Ο Τράμπ ξέρει ότι χωρίς τα δίκτυα που τον στήριξαν, χωρίς το βαθύ ρεπουμπλικανικό κατεστημένο, χωρίς το ισραηλινό/νεοσυντηρητικό μπλοκ και, κυρίως χωρίς το oil & defense lobby
θα εξαφανιστεί πολιτικά και νομικά.
Δεν είναι ανεξάρτητος. Είναι υποχρεωμένος και αυτό σημαίνει “κρατώ κάποιον πολιτικό από τα α@@@@” στο 2026.
✔️Τον κρατάνε από τον “συναλλακτικό” χαρακτήρα του
Ο τύπος λειτουργεί με έναν τρόπο “Ποιος μου δίνει τι; Και σε τι με ωφελεί;”
Αν του δώσεις στήριξη θα σου δώσει πολιτική. Αν του δώσεις παινέματα θα σου δώσει προστασία.
Αν του δώσεις ισχύ θα σου ανοίξει πόρτες. Δεν έχει αναστολές. Έχει deals.
Και αυτό είναι το πιο ισχυρό είδος ελέγχου.
Η μεγαλύτερη αλήθεια των μυστικών υπηρεσιών:
*Κανένας ισχυρός δεν μένει ισχυρός αν κάποιος δεν κρατάει κάτι δικό του.
Και αυτό το “κάτι” μπορεί να είναι χρήματα, μπορεί να είναι deals, μπορεί να είναι σκελετοί “στη ντουλάπα”, — και μπορεί να είναι φωτογραφίες.
ΝΑΤΟ, Μοσάντ, FSB, Λάνγκλεϊ…Όλοι λειτουργούν με το ίδιο manual: Η πληροφορία δεν είναι γνώση.
Η πληροφορία είναι leverage (μόχλευση)
Το φωτογραφικό υλικό (kompromat) υπάρχει ως τακτική από τον Ψυχρό Πόλεμο.
Δεν είναι τρόπος των «κακών». Είναι εργαλείο των κρατών.
Η CIA το έκανε σε ηγέτες της Λ. Αμερικής. Η KGB το έκανε στη Δύση. Η FSB το κάνει ακόμα
Η Μοσάντ έχει μακρά ιστορία στο “file building”. Η MI6 το χρησιμοποιούσε από τη δεκαετία του ’50
Και, όποιος δεν το πιστεύει, δεν ξέρει πώς δουλεύει η εξουσία.
Ο Τράμπ είναι τέλειος στόχος για “φωτογραφική μόχλευση”
Γιατί; Έχει επικίνδυνα πολύχρονη προσωπική ζωή, εμπλοκή σε σκάνδαλα, σιωπηλές συμφωνίες, πληρωμένες σιωπές. Ροή χρημάτων από/προς αμφιλεγόμενους συνεργάτες, επιχειρηματικές επαφές χωρίς κάλυψη και αρκετούς ανθρώπους γύρω του που “πουλιούνται” για 2 δολάρια
Άρα, ναι: Είναι από τους ευκολότερους ανθρώπους στον πλανήτη για “να τον κρατούν”.
Δεν είναι παρθένος πολιτικά ή προσωπικά. Είναι γεμάτος εκτεθειμένα σημεία.
Μπορεί να υπάρχουν φωτογραφίες ή υλικό; Ναι. Ξέρουμε ποιος τις έχει; Όχι. Χρειάζεται; Όχι.
Η εξουσία δεν χρειάζεται καν να εκβιάζει. Αρκεί να ξέρεις ότι μπορεί. Η απειλή αρκεί.
Δεν χρειάζεται το ίδιο το υλικό και αυτό είναι το μυστικό.
Τον κρατάς με ένα κουτί που ίσως είναι “άδειο” αλλά εκείνος δεν τολμά να το ανοίξει.
-Η σωστή ερώτηση δεν είναι “υπάρχουν φωτογραφίες;”
Η σωστή ερώτηση είναι: ΤΙ χρειάζεται για να καθοδηγήσεις έναν άνθρωπο που διοικείται από το εγώ του;
Και η απάντηση είναι: λίγο φόβο, λίγο έλεγχο, λίγο χειροκρότημα και ένα “φάκελο” που δεν θα θέλει ποτέ να δει στο φως
Αυτός ο συνδυασμός κάνει θαύματα.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ίσως πιο ανησυχητικό από οποιαδήποτε θεωρία συνωμοσίας.
Δεν υπάρχει ένας πανίσχυρος μηχανισμός που ελέγχει τα πάντα.
Υπάρχει ένα σύστημα σε αποσύνθεση. Διχασμένο. Ανταγωνιστικό. Χωρίς ενιαία στρατηγική.
Και μέσα σε αυτό το σύστημα, ένας ηγέτης μπορεί να φτάσει στην κορυφή όχι επειδή είναι ο καλύτερος.
Αλλά επειδή είναι ο πιο συμβατός με την παθολογία του συστήματος
Ο “άνθρωπος της Μαντζουρίας” του σήμερα δεν είναι υπνωτισμένος.
Είναι πρόθυμος. Δεν εκτελεί επειδή πρέπει. Εκτελεί επειδή θέλει.
Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο. Γιατί σε έναν κόσμο γεμάτο σκληρές ισορροπίες, το πιο αδύναμο σημείο δεν είναι ποτέ η χώρα. Είναι ο ηγέτης που την εκπροσωπεί.
Και όταν ο ηγέτης διοικείται από το εγώ του, τότε δεν χρειάζεται καμία αλυσίδα για να τον σύρεις.
Μόνο ένας καθρέφτης.
Και μια σκιά πίσω του
που ξέρει ακριβώς
πότε να μιλήσει.
.
