Πρώτα η μάχη με τον αλγόριθμο — και μετά με την πραγματικότητα
Ανάμεσα στη “σούπα του διαδικτυακού περιεχομένου”, σε memes, οργισμένα σχόλια, TikTok clips, Facebook εμφυλίους και ατελείωτο scrolling, η ελληνική πολιτική μπήκε οριστικά στον 21ο αιώνα.
Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας — ο άνθρωπος που πολιτικά θεωρείται από πολλούς «τελειωμένος», «καμένος», «παλιός», «φθαρμένος» — κατάφερε ” με το καλημέρα” να επιβάλει ατζέντα. Όχι απαραίτητα με πρόγραμμα. Όχι με οργανωτική υπεροχή. Όχι με κοινωνικό ρεύμα τύπου 2015.
Αλλά με κάτι πολύ πιο σύγχρονο: με καθαρή επικοινωνιακή πυρηνική ενέργεια.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Αν εμφανιζόταν ένα νέο πολιτικό brand με όνομα «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη», οκ, θα είχε φάει γκολάκι από τα αποδυτήρια…
Όταν όμως συνειδητοποιείς ότι το ακρωνύμιο είναι ΕΛ.Α.Σ., τότε η ελληνική δημόσια σφαίρα μπαίνει σε πλήρη ομαδική ψηφιακή παράκρουση και επικοινωνιακή απορρύθμιση.
Ακριβώς αυτό είναι το σημείο. Είτε γελώντας είτε βρίζοντας, όλοι μιλούν γι’ αυτό.
Τα κανάλια.
Τα panels.
Οι boomers του Facebook.
Οι συνταξιούχοι ταξίαρχοι.
Τα Twitter/X στρατόπεδα.
Οι TikTok πολιτικοί αναλυτές.
Οι «αντισυστημικοί».
Οι κυβερνητικοί λογαριασμοί.
Οι αριστεροί που θα λένε ότι «είναι προβοκάτσια».
Οι δεξιοί που βλέπουν εμφυλιοπολεμικά φαντάσματα με “κονσερβοκούτια”.
Οι ίδιοι οι αλγόριθμοι.
Επικοινωνιακά; Mission accomplished. (Αποστολή εξετελέσθη)
Εδώ βρίσκεται η τεράστια παρεξήγηση της εποχής. Πολλοί συνεχίζουν να αναλύουν την πολιτική σαν να βρισκόμαστε στο 1989 ή έστω στο 2009, δηλαδή με όρους κομματικού μηχανισμού, οργανώσεων, αφισοκόλλησης, τηλεοπτικής παρουσίας και παραδοσιακής ιδεολογίας.
Μόνο που η πολιτική του 2026 δεν λειτουργεί έτσι.
Σήμερα η πραγματική μάχη δίνεται μέσα στην “οικονομία της προσοχής”. Δεν αρκεί να έχεις δίκιο.
Δεν αρκεί να έχεις πρόγραμμα.
Δεν αρκεί να έχεις κοινωνική βάση.
Πρέπει:
- να επιβιώσεις μέσα στον αλγόριθμο,
- να παράγεις reaction,
- να μετατρέπεσαι σε meme,
- να γίνεσαι clip,
- να προκαλείς tribal engagement,
- να “παίζει” το όνομά σου στο feed.
Και εδώ, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ο Μητσοτάκης είναι ίσως ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που κατάλαβε πραγματικά το νέο οικοσύστημα εξουσίας.
Όχι πολιτικά. Επικοινωνιακά.
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα βλέπουμε σχεδόν πλήρη συγχώνευση:
- κράτους,
- media,
- ψηφιακής διεπαφής
- data logic,
- αλγοριθμική μεγέθυνση περιεχομένου.
- οικοσύστημα επιρροής,
- και πολιτικού branding.
Παλιά υπήρχαν κόμματα, εφημερίδες, κανάλια, κομματικοί στρατοί.
Τώρα υπάρχει:
- διαχείριση αφήγησης 24/7,
- TikTok politics,
- micro-targeted rage (μικρο-στοχευμένος θυμός. Δηλαδή, δεν παράγεται πλέον “μαζική προπαγάνδα” όπως παλιά. Παράγονται μικρές, στοχευμένες, ψυχολογικά προσαρμοσμένες δόσεις πολιτικού θυμού για διαφορετικά κοινά.)
- opinion shaping,διαμόρφωση αντίληψης / γνώμης.
- δημοσιογράφοι–influencers,
- και συνεχής παραγωγή ιδεατής “πραγματικότητας”.
Γι’ αυτό και η σημερινή αντοχή της κυβέρνησης μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστική σε όσους έζησαν το ΠΑΣΟΚ του ’80, τις πλατείες,
το αντιμνημονιακό κύμα, ή την εποχή όπου ένα μεγάλο σκάνδαλο μπορούσε να διαλύσει πολιτικά ένα σύστημα.
Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί η αντιπολίτευση συχνά πολεμά με εργαλεία 2009 απέναντι σε μηχανισμό 2026.
Και το χειρότερο; Δεν πολεμά μόνο την κυβέρνηση.
Τρώει και τον εαυτό της.
Ο δεξιός βρίζει τον Καραμανλή.
Ο αριστερός λέει τον Τσίπρα «άνθρωπο του Μητσοτάκη».
Ο ΠΑΣΟΚος θεωρεί ότι «όλοι ίδιοι είναι».
Ο “αντισυστημικός” αλλάζει στρατόπεδο κάθε έξι μήνες.
Η παλιά πολιτική ταυτότητα διαλύθηκε μέσα σε μια μόνιμη αλγοριθμική καχυποψία.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το πιο “σπαστικό” -για τους αντιπάλους του – στοιχείο της υπόθεσης:
ο Τσίπρας παραμένει από τα ελάχιστα ελληνικά πολιτικά brands που ακόμα παράγουν ισχυρό engagement.
Ακόμα και ως meme.
Ακόμα και ως πυροδότης θυμού και “γαλλικών” εκφράσεων.
Ακόμα και ως αντικείμενο σαρκασμού .
Το «ΕΛΑΣ 2.0» είναι ταυτόχρονα:
- “αστείο”,
- πολιτικός σουρεαλισμός,
- ιστορικό φορτίο,
- internet culture,
- και επικοινωνιακή βόμβα.
Και αυτό ακριβώς είναι το νέο πεδίο μάχης. Όχι η Βουλή. Όχι οι πλατείες. Όχι τα κομματικά γραφεία. Αλλά το feed.
Γιατί η παλιά εφημερίδα ήθελε να σε κρατήσει μέχρι την τελευταία σελίδα.
Το σύγχρονο σύστημα θέλει να μη φύγεις ποτέ από την οθόνη.
Και μέσα σε αυτό το χάος, είτε γελώντας είτε βρίζοντας, το brand που καταφέρνει να κυριαρχήσει στην προσοχή κερδίζει ήδη τη μισή μάχη. 😏
