Οι επίσημοι δείκτες συνεχίζουν να δείχνουν σταθερότητα: μικρή ανάπτυξη, ελεγχόμενο πληθωρισμό, ήπια αποκλιμάκωση τιμών. Η καθημερινότητα, όμως, περιγράφει το αντίθετο. Τα νοικοκυριά πιέζονται, η αγορά δεν κινείται και το αίσθημα ανασφάλειας αυξάνεται.
Η απόκλιση μεταξύ μακρο-εικόνας και πραγματικότητας έχει γίνει το νέο κανονικό. Οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τις διακηρύξεις γιατί το ταμείο στο τέλος του μήνα δείχνει άλλα. Γιατί οι επιχειρήσεις αναφέρουν πτώση κίνησης; Γιατί οι τιμές τροφίμων και ενέργειας παραμένουν υψηλές; Ποια σταθερότητα όταν η αγοραστική δύναμη πέφτει;
Το ζήτημα είναι αφηγηματικό. Η κυβέρνηση προβάλλει ιστορία προόδου. Η αντιπολίτευση δεν έχει σαφές αντίβαρο. Το αποτέλεσμα: μια δημόσια σφαίρα χωρίς καθαρό σχήμα.
Η “θολούρα” λειτουργεί ως μεταφορά: όλοι μιλούν, κανείς δεν βλέπει καθαρά. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλον δείκτη — χρειάζεται να ξαναβρεί αίσθηση πραγματικού χρόνου.
