Φλωρίδης vs Καρυστιανού: όταν η “τάξη” γίνεται άλλοθι απέναντι στον πόνο
Ο Γιώργος Φλωρίδης επέλεξε να μιλήσει με όρους διαδικασίας εκεί που η κοινωνία μιλά με όρους τραύματος. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού —μια μητέρα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη— δεν στάθηκε ως υπουργός Δικαιοσύνης. Στάθηκε ως διαχειριστής διαδικασιών. Ως φρουρός κανονισμών. Ως κάποιος που πίστεψε ότι η “τάξη” της αίθουσας είναι πιο σημαντική από την αξιοπρέπεια του πόνου.
«Δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις», είπε.
Όχι, δεν προβλέπονται.
Αλλά δεν προβλέπεται ούτε αυτό που συνέβη στα Τέμπη.
Κι όμως συνέβη.
Η πολιτική δεν είναι εγχειρίδιο. Είναι κρίση. Είναι ικανότητα να ξεχωρίζεις πότε ο κανόνας σταματά και αρχίζει η ευθύνη. Και εκεί, ο Φλωρίδης επέλεξε το πιο εύκολο: να κρυφτεί πίσω από το γράμμα του νόμου.
Αλλά δεν έμεινε εκεί.
Μίλησε για “πολιτικό παιχνίδι”. Για “μειοψηφίες”. Για υπόγειες σκοπιμότητες. Δηλαδή τι ακριβώς; Ότι οι γονείς που απαιτούν να δουν τη δίκη των παιδιών τους είναι μέρος ενός σεναρίου;
Αν αυτό δεν είναι πολιτικός κυνισμός, τότε τι είναι;
Αυτό όμως δεν λειτουργεί πια.
Τα Τέμπη δεν είναι “υπόθεση”. Είναι σημείο καμπής. Και κάθε προσπάθεια να περιοριστούν σε διαδικαστικούς όρους μοιάζει με απόπειρα αποστειρωμένης διαχείρισης ενός ανοιχτού τραύματος.
Το πρόβλημα για τον Φλωρίδη δεν είναι τι είπε.
Είναι πότε και σε ποιον το είπε.
Σε μια κοινωνία που ζητά δικαιοσύνη, όχι απλώς δίκες, το να απαντάς με κανονισμούς είναι πολιτικά ανεπαρκές. Και το να μιλάς για “παιχνίδια” όταν απέναντί σου έχεις γονείς θυμάτων, είναι κάτι περισσότερο: είναι ρήξη εμπιστοσύνης. Η εξουσία έχει ένα παλιό αντανακλαστικό: όταν δεν αντέχει το ηθικό βάρος, το βαφτίζει “υπερβολή”, “ένταση”, “εργαλειοποίηση”. Το υποβιβάζει. Το απονευρώνει. Το κάνει διαχειρίσιμο.
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για αφήγημα.
Μιλάμε για νεκρούς.
Και όταν ένας υπουργός Δικαιοσύνης επιλέγει να μιλήσει σαν τεχνοκράτης απέναντι σε αυτό, δεν προστατεύει θεσμούς. Τους εκθέτει.
Γιατί η Δικαιοσύνη δεν κρίνεται από το αν τηρούνται οι θέσεις στην αίθουσα.
Κρίνεται από το αν η κοινωνία πιστεύει ότι στέκεται στο ύψος της.
Και αυτή τη στιγμή, η εικόνα είναι άλλη:
ένα κράτος που φοβάται την οργή και την βαφτίζει πολιτικό “παιχνίδι”.
Ο Φλωρίδης δεν έκανε απλώς μια κακή δήλωση.
Έδειξε το όριο μιας πολιτικής αντίληψης που νομίζει ότι η νομιμότητα αρκεί χωρίς ηθική.
Δεν αρκεί.
Και στα Τέμπη, αυτό φαίνεται πιο καθαρά από οπουδήποτε αλλού.
