Γάζα, Ιράν και «κλεμμένες» εκλογές: ο Ντόναλντ Τραμπ προεξοφλεί την επιτυχία όταν χρειάζεται μια νίκη — και τη συνωμοσία όταν χρειάζεται ένα άλλοθι
Μέσα σε δεκαέξι ημέρες, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τρεις “επιτυχίες” του που, σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ιστορικές.
Στις 16 Ιουλίου, με βραδινό διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο, παρουσίασε αποχαρακτηρισμένα έγγραφα για την ασφάλεια των αμερικανικών εκλογών, την κινεζική συλλογή δεδομένων ψηφοφόρων, τις ευπάθειες των ηλεκτρονικών συστημάτων και την υποτιθέμενη συγκάλυψη από το «βαθύ κράτος».
Στις 30 Ιουλίου ανακοίνωσε ότι είχε επιτευχθεί «ιστορική συμφωνία» για τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς και την ειρήνη στη Γάζα.
Και αργά το βράδυ του Σαββάτου 1ης Αυγούστου γνωστοποίησε ότι ακυρώνει μια νέα μεγάλη αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράν, επειδή η Τεχεράνη και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής τού ζήτησαν χρόνο για να ολοκληρωθεί μια συνολική συμφωνία.
Τρεις ανακοινώσεις για τρία φαινομενικά διαφορετικά ζητήματα.
Οι εκλογές του 2020. Η Γάζα. Ο πόλεμος με το Ιράν.
Στην πολιτική τους λειτουργία, όμως, συγκλίνουν σε έναν κοινό ορίζοντα: τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026.
Δεν υπάρχει στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι τρεις κινήσεις σχεδιάστηκαν ως μία ενιαία επικοινωνιακή επιχείρηση. Υπάρχει, ωστόσο, ένας επαναλαμβανόμενος μηχανισμός:
Ο Τραμπ ανακοινώνει τον τίτλο πριν ολοκληρωθεί το γεγονός.
Εάν η εξέλιξη είναι θετική, έχει ήδη ανακηρυχθεί δημιουργός της. Εάν αποτύχει, έχει ήδη κατασκευαστεί ο υπεύθυνος.
Το πραγματικό πρόβλημα και το αυθαίρετο συμπέρασμα
Στη μεταδημοκρατία οι εκλογές δεν καταργούνται. Παραμένουν ως τελετουργία νομιμοποίησης, ενώ η πραγματική απόφαση μεταφέρεται στα δικαστήρια, στους χρηματοδότες και στους μηχανισμούς εξουσίας.
Αν η ψήφος γίνει πραγματικά επικίνδυνη, δεν χρειάζεται να καταργήσουν την κάλπη. Αρκεί να φροντίσουν ώστε το αποτέλεσμά της να τελεί πάντοτε υπό αίρεση.
Τα έγγραφα που δημοσιοποίησε ο Λευκός Οίκος περιλαμβάνουν πραγματικά και σοβαρά ζητήματα ασφάλειας.
Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η Κίνα απέκτησε δεδομένα που σχετίζονται με έως και 220 εκατομμύρια Αμερικανούς ψηφοφόρους. Αναφέρεται επίσης σε ευπάθειες βάσεων εγγραφής, ηλεκτρονικών εκλογικών καταλόγων, επίσημων ιστοτόπων και άλλων υποδομών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για διατάραξη της εκλογικής διαδικασίας. (The White House)
Το ότι μια ξένη δύναμη συλλέγει εκλογικά και προσωπικά δεδομένα Αμερικανών αποτελεί σοβαρό θέμα κυβερνοασφάλειας. Το ότι τα εκλογικά συστήματα έχουν ευπάθειες απαιτεί έρευνα, επενδύσεις, ελέγχους και διαφάνεια.
Δεν αποδεικνύει όμως ότι η Κίνα άλλαξε ψήφους ή ανέτρεψε το αποτέλεσμα των εκλογών του 2020.
Μεγάλο μέρος των πολιτειακών αρχείων ψηφοφόρων είναι δημόσια διαθέσιμο ή μπορεί να αγοραστεί νόμιμα. Ακόμη και ένα από τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα που επικαλέστηκε ο Τραμπ σημείωνε ότι η εκμετάλλευση των τεχνικών αδυναμιών σε αρκετά μεγάλη κλίμακα ώστε να αλλάξει το αποτέλεσμα θα ήταν δύσκολη και πιθανότατα θα εντοπιζόταν μέσω των έντυπων αρχείων και των μετεκλογικών ελέγχων. Η επίσημη εκτίμηση των αμερικανικών υπηρεσιών για το 2020 δεν είχε βρει ενδείξεις ότι ξένος παράγοντας αλλοίωσε την εγγραφή ψηφοφόρων, την υποβολή ή την καταμέτρηση ψηφοδελτίων και την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. (FactCheck.org)
Η αλυσίδα που παρουσίασε ο Τραμπ ήταν διαφορετική:
Η Κίνα συνέλεξε δεδομένα ψηφοφόρων. Τα εκλογικά συστήματα είχαν ευπάθειες. Υπήρξαν ύποπτες αιτήσεις εγγραφής στο Μίσιγκαν. Εντοπίστηκαν πιθανοί μη πολίτες σε εκλογικούς καταλόγους. Ορισμένοι αξιωματούχοι διαφώνησαν για την αξιολόγηση των πληροφοριών.
Όλα αυτά ενώθηκαν σε μία ενιαία ιστορία, η οποία υπονοούσε ότι το 2020 υπήρξε οργανωμένη κλοπή της προεδρίας.
Μόνο που τα επιμέρους στοιχεία δεν αποδεικνύουν το τελικό συμπέρασμα.
Μια ευπάθεια δεν είναι παραβίαση. Μια ψεύτικη αίτηση εγγραφής δεν είναι παράνομη ψήφος. Η συλλογή δεδομένων δεν είναι αλλαγή του αποτελέσματος. (Default)
Η αμφισβήτηση πριν από την κάλπη
Το πραγματικά κρίσιμο ζήτημα δεν είναι πλέον τι λέει ο Τραμπ για το 2020.
Είναι τι επιχειρεί να κάνει πριν από τις εκλογές του 2026.
Στο διάγγελμά του ζήτησε την υιοθέτηση του SAVE America Act, το οποίο, σύμφωνα με την παρουσίαση του ίδιου του Λευκού Οίκου, προβλέπει απόδειξη υπηκοότητας κατά την εγγραφή, αυστηρότερη ταυτοποίηση και δραστικό περιορισμό της επιστολικής ψήφου. (The White House)
Η κυβέρνηση δεν περιορίζεται, όμως, στη ρητορική ή στην προώθηση ενός νομοσχεδίου.
Με εκτελεστικό διάταγμα που εξέδωσε τον Μάρτιο, ο Τραμπ διέταξε τη δημιουργία ομοσπονδιακού καταλόγου πολιτών που θα θεωρούνται επιλέξιμοι ψηφοφόροι και ζήτησε από την Ταχυδρομική Υπηρεσία να διανέμει επιστολικά ψηφοδέλτια μόνο σε όσους περιλαμβάνονται σε αυτόν.
Δημοκρατικοί αξιωματούχοι από 23 πολιτείες και την Ουάσιγκτον προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας ότι το Σύνταγμα δίνει την αρμοδιότητα ρύθμισης των εκλογών στις πολιτείες και στο Κογκρέσο — όχι στον πρόεδρο. Ομοσπονδιακό δικαστήριο της Μασαχουσέτης μπλόκαρε την εφαρμογή του διατάγματος και εφετείο διατήρησε την απόφαση. Η κυβέρνηση προσέφυγε επειγόντως στο Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας να ξεκινήσει η προετοιμασία των αλλαγών εγκαίρως για τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. (AP News)
Εδώ βρίσκεται η ουσιαστική μετατόπιση.
Το 2020 ο Τραμπ αμφισβήτησε το αποτέλεσμα αφού είχε χάσει.
Το 2026 προσπαθεί να ορίσει προκαταβολικά τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα θεωρήσει νόμιμο το αποτέλεσμα.
Εάν εφαρμοστούν οι κανόνες που ζητά, θα μπορεί να υποστηρίξει ότι ο ίδιος αποκατέστησε την εκλογική ακεραιότητα.
Εάν δεν εφαρμοστούν και οι Ρεπουμπλικανοί ηττηθούν, θα έχει ήδη έτοιμη την εξήγηση: ξένη παρέμβαση, μη πολίτες, επιστολικές ψήφοι, ευάλωτες μηχανές και κρατικοί αξιωματούχοι που εμπόδισαν την «κάθαρση».
Η αμφισβήτηση δεν χρειάζεται πλέον να αρχίσει μετά την καταμέτρηση.
Εγκαθίσταται μέσα στη διαδικασία πριν ακόμη ανοίξουν οι κάλπες.
Ένα τραμπικό μάθημα αμερικανικής μεταδημοκρατίας
Η σύγκρουση του Τραμπ με τις πολιτείες για τους εκλογικούς κανόνες παρουσιάζεται συχνά ως ακόμη μία θεσμική διαμάχη: ποιος έχει την αρμοδιότητα να απαιτεί απόδειξη υπηκοότητας, ποιος αποφασίζει για την επιστολική ψήφο, ποιος εκκαθαρίζει τους εκλογικούς καταλόγους και μέχρι πού φτάνει η εξουσία του προέδρου.
Όλα αυτά είναι πραγματικά νομικά ερωτήματα. Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται και η βαθύτερη πολιτική παγίδα.
Όταν κάθε μεγάλη κοινωνική σύγκρουση μετατρέπεται αποκλειστικά σε υπόθεση δικαστικής διευθέτησης, η πολιτική δεν εξαφανίζεται. Αλλάζει χώρο. Από την κάλπη, το κοινοβούλιο και την κοινωνία μεταφέρεται στις αίθουσες των δικαστηρίων, στις προσωρινές διαταγές, στις εφέσεις και στις αποφάσεις δικαστών που κανείς δεν εξέλεξε.
Τα δικαστήρια είναι απαραίτητα για την προστασία του Συντάγματος, των μειονοτήτων και των εκλογικών δικαιωμάτων. Το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν λειτουργούν πλέον ως τελευταίο θεσμικό ανάχωμα, αλλά ως το μόνιμο πεδίο στο οποίο αποφασίζεται ποιο εκλογικό σώμα θα ψηφίσει, με ποιους όρους και ποιο αποτέλεσμα θα θεωρηθεί αποδεκτό.
Στην αμερικανική περίπτωση, η μετάβαση είναι ήδη ορατή.
Η εγγραφή των ψηφοφόρων, η επιστολική ψήφος, η χάραξη των περιφερειών, η πρόσβαση στην κάλπη, η πιστοποίηση των αποτελεσμάτων και ακόμη και η έννοια του «νόμιμου ψηφοφόρου» αποτελούν αντικείμενο μιας διαρκούς δικαστικής μάχης. Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως το τέλος της πολιτικής διαδικασίας, αλλά ως προσωρινή εκδοχή της πραγματικότητας, μέχρι να αποφανθούν τα δικαστήρια.
Ο Τραμπ δεν χρειάζεται, επομένως, να καταργήσει τις ενδιάμεσες εκλογές.
Του αρκεί να εγκαταστήσει τρεις ιδέες:
Πρώτον, ότι το εκλογικό σώμα είναι εξαρχής μολυσμένο από μη πολίτες, ξένες παρεμβάσεις και διεφθαρμένους αξιωματούχους.
Δεύτερον, ότι μόνο οι κανόνες που προτείνει ο ίδιος μπορούν να παράγουν νόμιμο αποτέλεσμα.
Και τρίτον, ότι οποιοδήποτε δυσμενές αποτέλεσμα πρέπει να παραπεμφθεί όχι στην πολιτική κρίση των πολιτών, αλλά σε μια ατελείωτη δικαστική διαδικασία.
Έτσι, η ψήφος δεν καταργείται. Τίθεται υπό αίρεση.
Ο πολίτης μπορεί να ψηφίσει, αλλά δεν είναι βέβαιος ότι η ψήφος του θα πιστοποιηθεί. Η πολιτεία μπορεί να ανακοινώσει αποτέλεσμα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι αυτό θα αναγνωριστεί. Το Κογκρέσο μπορεί να εκλεγεί, αλλά η νομιμοποίησή του θα εξαρτάται από το αν ο ηττημένος αποδέχεται τους κανόνες με τους οποίους διεξήχθη η εκλογή.
Αυτό είναι ένα αυθεντικά τραμπικό μάθημα αμερικανικής μεταδημοκρατίας:
Οι θεσμοί διατηρούνται, αλλά αδειάζουν από το περιεχόμενό τους. Η κάλπη παραμένει στη θέση της, ενώ η εξουσία να οριστεί τι σημαίνει η κάλπη μεταφέρεται αλλού.
Και κάπου εδώ επιστρέφει η πιο κυνική προειδοποίηση:
Εάν οι εκλογές γίνουν πραγματικά επικίνδυνες για την εξουσία, πιθανότατα δεν θα τις καταργήσει. Θα τις κρατήσει — αλλά θα φροντίσει να μην μπορούν πλέον να την ανατρέψουν.
Η «ιστορική συμφωνία» που δεν είχε ακόμη συμφωνηθεί
Δύο εβδομάδες μετά το εκλογικό διάγγελμα, ο Τραμπ ανακοίνωσε μία ακόμη ιστορική επιτυχία.
Το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» είχε, όπως υποστήριξε, πετύχει συμφωνία για τον πλήρη και σταδιακό αφοπλισμό της Χαμάς, τη δημιουργία νέας παλαιστινιακής διοίκησης και την αποκατάσταση της ασφάλειας του Ισραήλ.
Η εξέλιξη δεν ήταν ανύπαρκτη. Είχαν προηγηθεί πραγματικές συνομιλίες στο Κάιρο, με τη συμμετοχή μεσολαβητών από την Αίγυπτο, το Κατάρ και την Τουρκία.
Η «συμφωνία», όμως, παρέμενε σχέδιο υπό όρους.
Η Χαμάς δήλωνε ότι δεν θα προχωρούσε σε παράδοση ή αποθήκευση των βαρέων όπλων πριν από την ισραηλινή αποχώρηση και τον τερματισμό των επιθέσεων. Το Ισραήλ απαιτούσε το αντίστροφο: πρώτα πλήρη αφοπλισμό και αποστρατιωτικοποίηση και ύστερα την εφαρμογή των επόμενων σταδίων. Ισραηλινός αξιωματούχος είχε αναφέρει ότι η κυβέρνηση απέρριψε το υφιστάμενο κείμενο επειδή δεν κάλυπτε τις απαιτήσεις ασφαλείας της. (Reuters)
Το κεντρικό ζήτημα —ποιος θα κάνει πρώτος το ουσιαστικό βήμα— παρέμενε άλυτο.
Παράλληλα, οι ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα συνεχίζονταν, με νέους νεκρούς, ακόμη και μετά την ανακοίνωση του «ιστορικού» οδικού χάρτη. (Reuters)
Άρα δεν επρόκειτο για αέρα κοπανιστό.
Επρόκειτο για μια πραγματική διαπραγματευτική κίνηση, την οποία ο Τραμπ παρουσίασε σαν ολοκληρωμένη ειρήνη πριν επιλυθούν τα βασικά προβλήματα εφαρμογής της.
Δεν ανακοίνωσε ακόμη το τέλος της σύγκρουσης. Ανακοίνωσε τον τίτλο που χρειαζόταν από τη σύγκρουση.
Ακυρώνοντας μια επίθεση που ο ίδιος είχε προαναγγείλει
Η τρίτη επιτυχία ακολούθησε αμέσως.
Την Παρασκευή 31 Ιουλίου, ο Τραμπ δήλωνε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν έτοιμες να χτυπήσουν ξανά το Ιράν «πολύ σκληρά». Η αμερικανική πολεμική μηχανή παρουσιαζόταν ως έτοιμη για νέα κλιμάκωση.
Αργά το Σάββατο ανακοίνωσε ότι ακυρώνει την επίθεση.
Κατά τη δική του περιγραφή, το Ιράν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής είχαν ζητήσει χρόνο για να συμφωνήσουν στο πλήρες άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και στον τερματισμό της ιρανικής πυρηνικής απειλής. Ο Τραμπ δήλωσε ότι, προς όφελος του κόσμου και ενός «επιτυχημένου και ευημερούντος Ιράν», αποφάσισε να δώσει αυτή την ευκαιρία. (AP News)
Δεν υπάρχει, μέχρι στιγμής, δημόσια επιβεβαίωση από την Τεχεράνη ότι το Ιράν παρακάλεσε τον Αμερικανό πρόεδρο να μη χτυπήσει.
Υπάρχει, αντίθετα, επιβεβαιωμένη παρέμβαση της Σαουδικής Αραβίας.
Λίγες ώρες πριν από την ανακοίνωση, ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Τραμπ και ζήτησε να δοθεί προτεραιότητα στον διάλογο και στην αποκλιμάκωση. Το Ριάντ φοβόταν ότι πλήγματα σε ιρανικές ενεργειακές, ηλεκτρικές ή άλλες ζωτικές υποδομές θα προκαλούσαν αντίποινα κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Σαουδικής Αραβίας και των υπόλοιπων κρατών του Κόλπου. (AP News)
Υπήρχαν και άλλες πιέσεις.
Ο πόλεμος είχε διαταράξει τη ναυσιπλοΐα στο Στενό του Ορμούζ, από όπου πριν από τη σύγκρουση περνούσε περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η τιμή του Brent είχε αυξηθεί σημαντικά, ενισχύοντας τον πληθωρισμό και την πολιτική πίεση στον Λευκό Οίκο. Το Associated Press σημείωνε επίσης ότι ο πόλεμος παρέμενε αντιδημοφιλής για σημαντικό μέρος της αμερικανικής κοινωνίας, λίγους μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. (Reuters)
Η πραγματική εικόνα, επομένως, είναι πιο σύνθετη από τη σκηνή του παντοδύναμου ηγέτη που δέχθηκε τις ικεσίες των αντιπάλων του.
Ο Τραμπ απείλησε με κλιμάκωση, δέχθηκε πίεση από συμμάχους που φοβούνταν την καταστροφή των δικών τους υποδομών, αντιμετώπισε αυξανόμενο οικονομικό και εκλογικό κόστος και τελικά παρουσίασε την αναδίπλωση ως προσωπική πράξη μεγαλοψυχίας.
Ο μηχανισμός είναι γνώριμος:
Πρώτα μεγιστοποιείται η απειλή. Ύστερα η αποφυγή της καταστροφής παρουσιάζεται ως γενναιοδωρία εκείνου που την απείλησε.
Η Μέση Ανατολή έχει ήδη μπει στην αμερικανική κάλπη
Η Γάζα και το Ιράν δεν είναι πλέον απλώς θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Έχουν μετατραπεί σε εκλογικό κόστος.
Στο Μίσιγκαν, ενόψει των προκριματικών των Δημοκρατικών για τη Γερουσία, οργανώσεις που συνδέονται με το AIPAC έχουν διοχετεύσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να ενισχύσουν τη Χέιλι Στίβενς και να ανακόψουν τον Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ. Μια στήριξη που στο παρελθόν λειτουργούσε ως ένδειξη πολιτικής ισχύος εμφανίζεται πλέον, για μέρος των Δημοκρατικών ψηφοφόρων, ως σύμβολο εξάρτησης από το ισραηλινό λόμπι και από την κυβέρνηση Νετανιάχου. (Financial Times)
Ακόμη και αν το αποτέλεσμα του Μίσιγκαν δεν μπορεί να γενικευτεί για ολόκληρη τη χώρα, καταγράφει μια σημαντική μετατόπιση.
Η Γάζα έχει εισέλθει στην κάλπη ως ζήτημα χρηματοδότησης, εξωτερικής επιρροής και πολιτικής λογοδοσίας.
Ο πόλεμος με το Ιράν έχει εισέλθει στην κάλπη μέσω των τιμών της ενέργειας, των αμερικανικών απωλειών, του κόστους των εξοπλισμών και της κόπωσης απέναντι σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο Τραμπ χρειάζεται όχι μόνο αποκλιμάκωση.
Χρειάζεται να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που την επέβαλε.
Η θετική και η αρνητική εκστρατεία
Η πολιτική κατασκευή είναι πλέον διπλή.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η θετική εκστρατεία:
Ο Τραμπ σταμάτησε την επίθεση στο Ιράν.
Ο Τραμπ ανάγκασε τη Χαμάς να αφοπλιστεί.
Ο Τραμπ αποκαθιστά την τάξη εκεί όπου όλοι οι προηγούμενοι απέτυχαν.
Από την άλλη βρίσκεται η προληπτική άμυνα απέναντι στην ήττα:
Εάν οι Ρεπουμπλικανοί χάσουν, δεν θα φταίνε ο πόλεμος, η ακρίβεια, οι πολιτικές επιλογές ή η φθορά της κυβέρνησης.
Θα φταίνε η Κίνα, οι μη πολίτες, η επιστολική ψήφος, τα ευάλωτα εκλογικά συστήματα και το «βαθύ κράτος».
Το πρώτο αφήγημα παράγει δόξα.
Το δεύτερο παράγει ασυλία.
Ο Τραμπ δεν χρειάζεται να έχει ήδη εξασφαλίσει ειρήνη στη Γάζα. Του αρκεί να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που την επέβαλε.
Δεν χρειάζεται να έχει νικήσει το Ιράν. Του αρκεί να παρουσιάσει την αναστολή μιας επίθεσης ως υποχώρηση της Τεχεράνης μπροστά στην ισχύ του.
Και δεν χρειάζεται να έχει αποδείξει ότι οι εκλογές του 2026 θα είναι νοθευμένες. Του αρκεί να έχει πείσει εγκαίρως το κοινό του ότι ένα δυσμενές αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι νόμιμο.
Στη μία περίπτωση προεξοφλεί την επιτυχία.
Στην άλλη προεξοφλεί τη συνωμοσία.
Ο τίτλος έχει ήδη γραφτεί
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ανακοίνωσε ακόμη το τέλος του πολέμου στη Γάζα.
Ανακοίνωσε τον τίτλο που χρειάζεται από τη Γάζα.
Δεν απέδειξε ότι το 2020 άλλαξαν ψήφοι ή ότι του έκλεψαν την προεδρία.
Ανακοίνωσε το άλλοθι που μπορεί να χρειαστεί τον Νοέμβριο του 2026.
Και δεν χάρισε απλώς στο Ιράν μια ειρήνη την οποία η Τεχεράνη τού ζήτησε γονατιστή.
Μετέτρεψε την πίεση των συμμάχων, το ενεργειακό κόστος και τον κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης σε μια ακόμη απόδειξη της προσωπικής του παντοδυναμίας.
Το μήνυμα είναι ήδη ολοκληρωμένο:
Αν σταματήσει ο πόλεμος, τον σταμάτησε ο Τραμπ.
Αν συνεχιστεί, οι άλλοι απέρριψαν τη γενναιοδωρία του.
Αν κερδίσει τις εκλογές, νίκησε ο ειρηνοποιός.
Αν χάσει, η κάλπη ήταν νοθευμένη.
Σε κάθε εκδοχή, ο τίτλος έχει γραφτεί πριν ολοκληρωθούν τα γεγονότα.
