Για να παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία, χρησιμοποιούμε τεχνολογίες όπως cookies για την αποθήκευση ή/και την πρόσβαση σε πληροφορίες συσκευών. Η συγκατάθεση για τις εν λόγω τεχνολογίες θα μας επιτρέψει να επεξεργαστούμε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως συμπεριφορά περιήγησης ή μοναδικά αναγνωριστικά σε αυτόν τον ιστότοπο. Η μη συγκατάθεση ή η ανάκληση της συγκατάθεσης, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά ορισμένες λειτουργίες και δυνατότητες.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απολύτως απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της δυνατότητας χρήσης συγκεκριμένης υπηρεσίας που ζητείται ρητά από τον συνδρομητή ή τον χρήστη ή με αποκλειστικό σκοπό τη μετάδοση επικοινωνίας μέσω δικτύου ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της αποθήκευσης προτιμήσεων που δεν ζητούνται από τον συνδρομητή ή τον χρήστη.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για στατιστικούς σκοπούς.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για ανώνυμους στατιστικούς σκοπούς. Χωρίς κλήτευση, η εθελοντική συμμόρφωση εκ μέρους του Παρόχου Υπηρεσιών Διαδικτύου ή πρόσθετες καταγραφές από τρίτο μέρος, οι πληροφορίες που αποθηκεύονται ή ανακτώνται για το σκοπό αυτό από μόνες τους δεν μπορούν συνήθως να χρησιμοποιηθούν για την αναγνώρισή σας.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση απαιτείται για τη δημιουργία προφίλ χρηστών, για την αποστολή διαφημίσεων ή για την καταγραφή του χρήστη σε έναν ιστότοπο ή σε διάφορους ιστότοπους για παρόμοιους σκοπούς εμπορικής προώθησης.
Η μάνα, για την πλειοψηφία των έμβιων όντων στον πλανήτη Γη, είναι κάτι ιερό.
Όχι μόνο επειδή δίνει ζωή, αλλά γιατί γίνεται τροφή, στήριγμα, σκέπη, φροντίδα, γαλούχηση, αποκούμπι – κι άλλα τόσα που δεν χωρούν σε λέξεις.
Στην πρόσφατη τραγωδία με τις πέντε νεκρές μητέρες, τα ΜΜΕ βρέθηκαν – για πρώτη ίσως φορά – να μιλούν για τον αγώνα των εργαζόμενων γυναικών που δουλεύουν νύχτα, μόνο και μόνο για να μείνουν κοντά στα παιδιά τους τη μέρα.
Μέχρι χθες, οι ίδιες φωνές προτιμούσαν να προβάλλουν τις «μητέρες τέρατα», εκείνες που εγκαταλείπουν ή σκοτώνουν.
Μα όχι τη σιωπηλή πλειονότητα: τις γυναίκες που δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους όταν εργάζονται, που επιλέγουν τις βραδινές βάρδιες για να προλάβουν να σταθούν δίπλα τους στο φως της ημέρας.
Γυναίκες απλές, και γι’ αυτό ηρωίδες.
Γυναίκες που παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, γιατί για εκείνες η επιλογή δεν είναι επιλογή – είναι μονόδρομος.
Τα παιδιά τους.
Το Μάννα δόθηκε κάποτε, όπως γράφουν οι Γραφές, για να ανακουφίσει έναν λαό που λιμοκτονούσε.
Ένα δώρο ουρανού, μια ανάσα μέσα στην έρημο.
Και το «Ω μάνα» είναι η ύστατη κραυγή του απελπισμένου, του ανθρώπου που νιώθει πως χάνεται και καλεί αυτό που του στάθηκε πιο σταθερό στη ζωή.
Κι εσείς, που χειροκροτούσατε τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου, το κάνατε από φόβο μήπως χαθεί το μεροκάματο;
Ή μήπως συνηθίσατε στις συνθήκες όπως συνηθά κανείς στον χειμώνα, χωρίς να σκέφτεται πια το κρύο;
Γιατί καμιά μάνα δεν αξίζει να ζει και να δουλεύει μέσα στην αγωνία, στην εξάντληση, στην ανάγκη που σβήνει τη φωνή της.
Στις εργαζόμενες μητέρες που χάθηκαν εκείνο το βράδυ στο εργοστάσιο, αρμόζει σιωπή.
Η σιωπή που ταιριάζει στους ανθρώπους που έζησαν τίμια, κουβαλώντας στους ώμους τους περισσότερα απ’ όσα έπρεπε.
Η σιωπή που αφήνει χώρο για το πένθος και την ευγνωμοσύνη.
Και στις μανάδες που συνεχίζουν – μέσα στις βάρδιες, στα λεωφορεία, στα ξενύχτια – ταιριάζει μια απλή ευχή:
Να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να γίνουν ηρωίδες για να ζήσουν τα παιδιά τους.
Να υπάρχει χώρος, χρόνος και φως για όλες.
Και να μην αναγκαστεί κανείς να περάσει τον δικό του Ρουβίκωνα από ανάγκη.