Για να παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία, χρησιμοποιούμε τεχνολογίες όπως cookies για την αποθήκευση ή/και την πρόσβαση σε πληροφορίες συσκευών. Η συγκατάθεση για τις εν λόγω τεχνολογίες θα μας επιτρέψει να επεξεργαστούμε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως συμπεριφορά περιήγησης ή μοναδικά αναγνωριστικά σε αυτόν τον ιστότοπο. Η μη συγκατάθεση ή η ανάκληση της συγκατάθεσης, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά ορισμένες λειτουργίες και δυνατότητες.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απολύτως απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της δυνατότητας χρήσης συγκεκριμένης υπηρεσίας που ζητείται ρητά από τον συνδρομητή ή τον χρήστη ή με αποκλειστικό σκοπό τη μετάδοση επικοινωνίας μέσω δικτύου ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της αποθήκευσης προτιμήσεων που δεν ζητούνται από τον συνδρομητή ή τον χρήστη.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για στατιστικούς σκοπούς.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για ανώνυμους στατιστικούς σκοπούς. Χωρίς κλήτευση, η εθελοντική συμμόρφωση εκ μέρους του Παρόχου Υπηρεσιών Διαδικτύου ή πρόσθετες καταγραφές από τρίτο μέρος, οι πληροφορίες που αποθηκεύονται ή ανακτώνται για το σκοπό αυτό από μόνες τους δεν μπορούν συνήθως να χρησιμοποιηθούν για την αναγνώρισή σας.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση απαιτείται για τη δημιουργία προφίλ χρηστών, για την αποστολή διαφημίσεων ή για την καταγραφή του χρήστη σε έναν ιστότοπο ή σε διάφορους ιστότοπους για παρόμοιους σκοπούς εμπορικής προώθησης.
Λοιπόν, καθώς έκλεινε η Berninale ακούστηκε μια δήλωση σαν αυτές που όταν ξεστομίζονται θες να καλέσεις τεχνικό: «Κάπου έχει κολλήσει το σύμπαν», συλλογίζεσαι
Αυτό συνέβη όταν ο Wim Wenders αποφάσισε να πει ότι *το σινεμά δεν είναι πολιτική*.
Λες και ξύπνησε μια μέρα, είδε την Berlinale κι είπε:“Α παιδιά, εγώ ήρθα για ποίηση, όχι για ιδέες.”
Και την ίδια στιγμή, έξω, στην ίδια διοργάνωση, κάποιοι είχαν σηκώσει πανό: “Fuck off Wenders — Cinema is Politics”.κλπ ωραία…
Λεπτομέρεια. Μη δίνεις σημασία.
Όπως λεπτομέρεια είναι ότι το νερό είναι υγρό, η φωτιά καίει.
Και η *τέχνη* Wim πάντα — ΜΑ ΠΑΝΤΑ — είναι πολιτική.
Κάπου εκεί, μέσα στον θόρυβο της αποκοτιάς, ακούς ένα γελάκι. Όχι ανθρώπινο. Κάτι μεταξύ φιλμικής μνήμης και εφιάλτη.
Η πράγματι σπουδαία Λένι Ρίφενσταλ.
Η γυναίκα που κατάφερε να σκηνοθετήσει ολόκληρη ιδεολογία και μετά να ορκίζεται ότι απλώς «αισθητική» έκανε.
Σαν να λέει κάποιος ότι πίνει ένα βυτίο ουίσκι «για τη γεύση».
Wim… σε παρακαλώ.
Η ίδια λογική λέει ότι *τα παραμύθια είναι ιστοριούλες για παιδιά*. Α ναι;Δηλαδή:
• η Κοκκινοσκουφίτσα δεν είναι μάθημα φόβου/ελέγχου/σεξουαλικής ενηλικίωσης; • η Χιονάτη δεν είναι ταξική ανάλυση με γκλίτερ;
• τα «ηθικά διδάγματα» του 18ου αιώνα δεν είναι σεξ, εξουσία, πειθαρχία με φιογκάκια;
Και μην ξεχνάμε:η Χιονάτη έκανε το “dead girl kink” πριν καν ανακαλυφθεί η νεκροφάνεια του TikTok.
Οπότε, ας το κλείσουμε εδώ:
Ακόμα και η “αποπολιτικοποίηση” είναι πολιτική πράξη.Το*“δεν παίρνω θέση” είναι H θέση.
Η σιωπή της Berlinale για τη Γάζα είναι θέση.Η οργή των 80 δημιουργών – καλλιτεχνώ είναι θέση.
Οι ταινίες του Κώστα Γαβρά είναι θέση.
Τα blockbusters που παίρνουν approval από το Πεντάγωνο — είναι θέση.
Η Marvel που ξαναβάφει τους χάρτες για να μη θυμώσουν κυβερνήσεις — είναι θέση.
Το σινεμά δεν είναι πολιτική;
Wim, σε παρακαλώ…το σινεμά είναι πιο πολιτικό κι από δημοτικές εκλογές σε καφενείο.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι «αν» η τέχνη είναι πολιτική. Το ζήτημα είναι: ποια πολιτική σε βολεύει να ΜΗΝ τη βλέπεις.
Και, Wim…
πριν ξαναπείς ότι είσαι «ουδέτερος»,
ρίξε μια ματιά πίσω σου. Η Λένι ήδη γελάει.
Και, προς Θεού, μην το πάρεις προσωπικά…