Αυτή είναι η χώρα που ονειρευτήκαμε;

Από παιδιά... εμείς τα παιδιά του χωριού, ήμασταν χαρούμενα και γονείς μας περήφανοι για τον ιδρώτα τους με τον οποίο πότιζαν τη γη τους.

Η ζωή του αγρότη και του κτηνοτρόφου ήταν πάντοτε σκληρή, μεροδούλι, μεροφάϊ και κάθε άλλο παρά ρομαντική, στους κάμπους με τα αγριολούλουδα και τις βουνοπλαγιές με τις φλογέρες.

Οι καιροί άλλαξαν και η Κ.Α.Π. που ήθελε τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους επιχειρηματίες και όχι ανεξάρτητες οικογενειακές οικονομικές μονάδες, έφερε επιδοτήσεις μεταλλάσσοντας την παραγωγή και εκπαιδεύοντάς τους  να σπέρνουν και να φυτεύουν, ό,τι  είχε επιδότηση, να πάψουν να καλλιεργούν προϊόντα για να ταΐσουν τον κόσμο και να αγοράζουν τα βασικά που κάποτε παρήγαγαν μόνοι τους, έτσι ώστε τώρα να εξαρτώνται απ’ αυτούς που τους φέρνουν.

Οι κλήροι άρχισαν να μειώνονται, το κόστος παραγωγής να αυξάνεται και

καμιά κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την αγροτική καλλιέργεια.

Τα χωριά άδειασαν, τα σχολεία χορτάριασαν και η ύπαιθρος ερήμωσε.

Οι κοινωνικές αντιλήψεις και συμπεριφορές, άλλαξαν, αρνηθήκαμε την κοινωνική μας ταυτότητα, τις "χωριάτικες" ρίζες μας έως ότου η κρίση οδήγησε πολλούς στην "επιστροφή στις ρίζες", όταν οι ρίζες είχαν σχεδόν μαραθεί.

Η μικρή έστω παραγωγή που παλιά κάλυπτε τα έξοδα, το χαρτζιλίκι των παιδιών και τα χρειαζούμενα για το σπίτι στο χωριό, έπαψε να φτάνει αφού έπρεπε να καλυφθούν τα δάνεια τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα, οι ζωοτροφές...

μ΄ άδεια χέρια και το κεφάλι σκυμμένο, αφού πλέον δεν υπάρχει ούτε το μεροδούλι-μεροφάϊ... εξοργίζομαι ακούγοντας έναν  νέο άνθρωπο 30 ετών να λέει, έχω αποτύχει στην ζωή μου γιατί έκανα το λάθος να ασχοληθώ με την Γη και εξαιτίας αυτού δεν πήρα δώρο ούτε στο παιδί μου τα Χριστούγεννα...

Ακούει κανείς..... αυτή την Ελλάδα θα αφήσουμε στα παιδιά μας;