Για να παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία, χρησιμοποιούμε τεχνολογίες όπως cookies για την αποθήκευση ή/και την πρόσβαση σε πληροφορίες συσκευών. Η συγκατάθεση για τις εν λόγω τεχνολογίες θα μας επιτρέψει να επεξεργαστούμε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως συμπεριφορά περιήγησης ή μοναδικά αναγνωριστικά σε αυτόν τον ιστότοπο. Η μη συγκατάθεση ή η ανάκληση της συγκατάθεσης, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά ορισμένες λειτουργίες και δυνατότητες.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απολύτως απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της δυνατότητας χρήσης συγκεκριμένης υπηρεσίας που ζητείται ρητά από τον συνδρομητή ή τον χρήστη ή με αποκλειστικό σκοπό τη μετάδοση επικοινωνίας μέσω δικτύου ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση είναι απαραίτητη για τον νόμιμο σκοπό της αποθήκευσης προτιμήσεων που δεν ζητούνται από τον συνδρομητή ή τον χρήστη.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για στατιστικούς σκοπούς.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για ανώνυμους στατιστικούς σκοπούς. Χωρίς κλήτευση, η εθελοντική συμμόρφωση εκ μέρους του Παρόχου Υπηρεσιών Διαδικτύου ή πρόσθετες καταγραφές από τρίτο μέρος, οι πληροφορίες που αποθηκεύονται ή ανακτώνται για το σκοπό αυτό από μόνες τους δεν μπορούν συνήθως να χρησιμοποιηθούν για την αναγνώρισή σας.
Η τεχνική αποθήκευση ή πρόσβαση απαιτείται για τη δημιουργία προφίλ χρηστών, για την αποστολή διαφημίσεων ή για την καταγραφή του χρήστη σε έναν ιστότοπο ή σε διάφορους ιστότοπους για παρόμοιους σκοπούς εμπορικής προώθησης.
Δεν είχα σκοπό να τα διαβάσω…απλώς έψαχνα κάτι στο κινητό και κατέληξα να σκρολάρω προς τα πάνω, σε μια μορφή προσωπικής αρχαιολογίας που απαιτεί μόνο θάρρος και χαμηλές προσδοκίες.
Στην αρχή γέλασα. Τα emoji ήταν υπερβολικά, οι εξομολογήσεις βιαστικές, τα «μου λείπεις» σχεδόν αγχωμένα. Μετά κατάλαβα ότι δεν διάβαζα μια συνομιλία, αλλά μια παλιότερη εκδοχή μου.
Έμαθα ότι μιλούσα πολύ. Όχι επειδή είχα πολλά να πω, αλλά επειδή φοβόμουν τη σιωπή. Κάθε κενό έμοιαζε με εγκατάλειψη και το γέμιζα με λέξεις, συνήθως περισσότερες απ’ όσες χρειάζονταν. Ζητούσα συγγνώμη συχνά… γιατί άραγε;
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε φροντίδα και ειλικρίνεια χωρίς οδηγίες χρήσης.
Όταν έκλεισα τα μηνύματα, δεν ένιωσα ντροπή. Ένιωσα επιείκεια και συμπάθεια για κάποια που κάποτε προσπάθησε πολύ…
Και αυτό, τελικά, μου φάνηκε αρκετό.