Καβγάς Τράμπ-Μελόνι.
Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι φαίνεται να θυμούνται την έννοια της εθνικής κυριαρχίας.

Είναι η αρχή μιας δύσκολης διαδικασίας εφαρμογής συμφωνιών και διαχείρισης ασαφών παραγόντων

Από το καλαμάκι στους αλγορίθμους και από την πλαστική σακούλα στο data center

Στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση προσπαθούσε να μάθει να περπατάει αντιγράφοντας την Αμερική.

Αυτό είναι, περίπου, το βασικό ερώτημα που επιχείρησε να απαντήσει πρόσφατη ανάλυση του BBC γύρω από τη σχέση Πεκίνου–Μόσχας.

Πέρα από την εφαρμογή του Δικαίου – στη δημόσια σκηνοθεσία της υποταγής

Για δεκαετίες η Eurovision παρουσιαζόταν ως το πιο ανάλαφρο τηλεοπτικό υπερθέαμα της Ευρώπης: μια γιορτή ποπ αισθητικής, camp υπερβολής, σημαιών, fandoms και τηλεοπτικής νοσταλγίας. Όμως

Για πρώτη φορά, ένα αντικείμενο που παραπέμπει άμεσα στον πόλεμο της Ουκρανίας εμφανίζεται τόσο βαθιά μέσα στη Μεσόγειο — σχεδόν πάνω στο σώμα του ευρωπαϊκού Νότου.

Θα αναδείξουμε τις υποκλοπές στα ευρωπαϊκά φόρα, λέει ο ΔΣΑ – «Η συγκάλυψη κλονίζει τα θεμέλια του πολιτεύματος»

Η αφετηρία μοιάζει αθώα: αν έξι τουβλάκια μπορούν να δώσουν εκατοντάδες εκατομμύρια συνδυασμούς, τότε λίγα περισσότερα αρκούν για να αφηγηθείς άπειρες ιστορίες.

Το θέμα είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες η βία δεν παρουσιάζεται απλώς.

Σκηνοθετείται.

Ο γκάνγκστερ δεν είναι πια απειλή. Είναι icon.

Ο ναρκέμπορος δεν είναι εγκληματίας. Είναι σημαντικός “παίκτης” σε δίκτυα εξουσίας και ροής άφθονου χρήματος, που συμμετέχει σε deals υψηλού επιπέδου.

Ο διακινητής σάρκας δεν είναι σκοτάδι. Είναι lifestyle.

Σύμφωνα με άρθρο της Κωνσταντίνας Γεωργάκη στο in.gr (δείτε το πλήρες κείμενο ), η συζήτηση γύρω από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι απλώς νομική. Είναι βαθιά πολιτική

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια μορφή πολιτικής που δεν ξεκινά από ιδέες και προτάσεις αλλά από απορρίψεις.

Πριν τα UAP και τα βίντεο του Πενταγώνου, υπήρξε μια άλλη εποχή — πιο αθώα, αλλά εξίσου εμμονική.

Υπάρχουν δύο τρόποι να διαβάσεις όσα αποκαλύπτει η πρόσφατη έρευνα του BBC για τα χερσαία σύνορα Ελλάδας–Τουρκίας.

Το πλαίσιο δεν το έθεσε η Ουάσινγκτον. Το Iran κατέθεσε ένα σχέδιο δέκα σημείων. Ίσως μαξιμαλιστικό, απαιτητικό, πολιτικά φορτισμένο. Το Pakistan το μετέφερε ως βάση

Πριν γίνει δόγμα, πριν γίνει Εκκλησία, πριν γίνει εξουσία, υπήρξε μια Διδασκαλία που, για τα δεδομένα κάθε εποχής, μοιάζει ανατρεπτική.

Όταν η εικόνα προηγείται της πραγματικότητας, η κρίση δεν έρχεται σαν ατύχημα. Έρχεται σε κύματα — και στο τέλος γίνεται δομή.

Κάποιοι περνούν αθόρυβα, αφήνοντας πίσω τους μια τυπική απουσία.
Και κάποιοι άλλοι αφήνουν ένα κενό που απλώνεται στην πόλη.

Το 2019, ένα βίντεο με τον Tal Dilian μέσα σε ένα “spy van” δεν αποκάλυψε απλώς μια τεχνολογία αλλά ένα μοντέλο: η παρακολούθηση ως εμπορεύσιμο προϊόν.

 Ένα πολιτικό ψυχογράφημα για την εποχή της χειραγώγησης.
Υπάρχει μια παλιά ταινία, σχεδόν ξεχασμένη από τη μαζική μνήμη, αλλά τρομακτικά επίκαιρη: The Manchurian Candidate.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν οι βεβαιότητες μετατρέπονται από εθνικές ή – προσωπικές– τραυματικές μνήμες σε επίσημη ευρωπαϊκή διπλωματία.

Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο τιμητική ανάμνηση νίκης. Είναι και υπενθύμιση ευθύνης.
-Η ελευθερία δεν είναι τρόπαιο για το ράφι της ιστορίας.

Κάθε άνοιξη υπόσχεται μια αρχή. Στην πραγματικότητα, απελευθερώνει κάτι πιο επικίνδυνο: την επιθυμία χωρίς διάρκεια. Η άνοιξη δεν φέρνει τον έρωτα — αφαιρεί τις αντιστάσεις