Ισραήλ–Τουρκία: Ο Νετανιάχου τεντώνει το σχοινί στη Συρία

H Τουρκία ζήτησε να κινηθεί η διαδικασία για Red Notice της Interpol κατά του Νετανιάχου, με βάση το τουρκικό ένταλμα για την υπόθεση του Global Sumud Flotilla.

Noèma · 22/08/2026 · HERMIS

Η ισραηλινή επίθεση στην Abu al-Duhur δεν αντιμετωπίζεται στην Άγκυρα ως ένα ακόμη επεισόδιο του συριακού πολέμου. Ο τουρκικός Τύπος μιλά πλέον ανοιχτά για ισραηλινή πρόκληση προς την Τουρκία — και η αντιπαράθεση περνά από τη ρητορική στο πεδίο.

Μέχρι πρόσφατα, η σύγκρουση ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ μπορούσε ακόμη να περιγραφεί κυρίως ως μια βαθιά πολιτική και διπλωματική αντιπαράθεση. Η Γάζα, οι επιθέσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εναντίον του Μπενιαμίν Νετανιάχου και η διαρκής ανταλλαγή απειλών είχαν οδηγήσει τις σχέσεις των δύο χωρών σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Η Συρία όμως αλλάζει τα δεδομένα.

Η πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur, περίπου 70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, πραγματοποιήθηκε λίγες ώρες μετά την επίσκεψη τουρκικής αντιπροσωπείας στην περιοχή. Η Άγκυρα αρνείται ότι υπήρχε σχέδιο ανάπτυξης τουρκικών δυνάμεων στη βάση. Το Ισραήλ, ωστόσο, έδωσε στο πλήγμα σαφή πολιτική διάσταση.

Ο ίδιος ο Νετανιάχου παρουσίασε την επιχείρηση ως μήνυμα προς την Τουρκία, δηλώνοντας ότι η ισραηλινή πλευρά έκανε τους Τούρκους να «καταλάβουν καλύτερα» τη θέση της. Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι δεν προτίθεται να δεχθεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Συρία οι οποίες θα μπορούσαν να περιορίσουν την ελευθερία δράσης της ισραηλινής αεροπορίας.

Στην Τουρκία το μήνυμα ελήφθη.

Η Sözcü μιλά για «αλαζονικά λόγια» του Νετανιάχου και για ένα Ισραήλ που «παίζει με τη φωτιά». Η φιλοκυβερνητική Yeni Şafak προειδοποιεί ότι η Τουρκία «δεν θα πέσει στα παιχνίδια του Νετανιάχου», ενώ το κρατικό Anadolu πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα: η ανάλυσή του υποστηρίζει ότι το Ισραήλ δεν χτυπά απλώς μια συριακή βάση, αλλά επιχειρεί να φρενάρει τη μετατροπή της νέας Συρίας σε χώρο μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής και πολιτικής επιρροής.

Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, μια πιο σταθερή Συρία, με τουρκική στρατιωτική εκπαίδευση, παρουσία και πολιτική επιρροή, θα περιόριζε σταδιακά την ελευθερία κινήσεων που διαθέτει σήμερα το Ισραήλ στο συριακό έδαφος. Η Άγκυρα, με άλλα λόγια, δεν θεωρεί ότι το Τελ Αβίβ επιδιώκει μόνο να εμποδίσει συγκεκριμένες τουρκικές εγκαταστάσεις. Θεωρεί ότι επιχειρεί να αποτρέψει τη δημιουργία μιας νέας περιφερειακής ισορροπίας με την Τουρκία πολύ ισχυρότερη στη Συρία.

Δεν πρόκειται μόνο για πρωτοσέλιδα.

Μετά την επίθεση, ο αρχηγός του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Selçuk Bayraktaroğlu είχε, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, πέντε τηλεφωνικές συνομιλίες μέσα σε επτά ώρες. Αυτό δεν αποτελεί ένδειξη επικείμενης στρατιωτικής απάντησης. Δείχνει όμως ότι το επεισόδιο αντιμετωπίστηκε στην Άγκυρα σε ανώτατο στρατιωτικό επίπεδο.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία ανεβάζει την πίεση και σε άλλο πεδίο. Το υπουργείο Δικαιοσύνης ζήτησε να κινηθεί η διαδικασία για Red Notice της Interpol κατά του Νετανιάχου, με βάση το τουρκικό ένταλμα που αφορά την υπόθεση του Global Sumud Flotilla. Η Interpol δεν έχει εκδώσει μέχρι στιγμής τέτοια ειδοποίηση· πρόκειται για τουρκικό αίτημα. Πολιτικά όμως το μήνυμα είναι σαφές.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διάσταση που αξίζει προσοχή: οι ισραηλινές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου.

Ο Νετανιάχου έχει ήδη αρχίσει να εντάσσει την Τουρκία στη δική του εσωτερική πολιτική αφήγηση ως αυξανόμενη περιφερειακή απειλή. Αυτό δεν σημαίνει ότι σχεδιάζει κάποια «προβοκάτσια» στο Αιγαίο — δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιτρέπουν τέτοιο συμπέρασμα. Σημαίνει όμως ότι μια ελεγχόμενη όξυνση με την Άγκυρα μπορεί να έχει και εσωτερική πολιτική χρησιμότητα.

Και εδώ μπαίνουν στην εικόνα Ελλάδα και Κύπρος.

Η στρατιωτική συνεργασία Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου είναι ήδη στενή, ενώ το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος παραμένουν πεδία έντονης ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Επομένως, ένα δεύτερο θέατρο της ισραηλοτουρκικής σύγκρουσης δεν χρειάζεται να πάρει τη μορφή άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης. Θα μπορούσε να εμφανιστεί ως εντονότερη ισραηλινή στρατιωτική και πολιτική παρουσία δίπλα σε Αθήνα και Λευκωσία, περισσότερες ασκήσεις, πιο επιθετικές δηλώσεις για την Τουρκία και, στη συνέχεια, μια αντίδραση της Άγκυρας.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, το Αιγαίο δεν θα ήταν η αιτία της ισραηλοτουρκικής αντιπαράθεσης. Θα μπορούσε όμως να γίνει χρήσιμο δεύτερο θέατρο της.

Το επικίνδυνο στοιχείο βρίσκεται ακριβώς εκεί.

Η Τουρκία και το Ισραήλ δεν έχουν συμφέρον να οδηγηθούν σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση. Είναι όμως δύο περιφερειακές δυνάμεις που διεκδικούν χώρο επιρροής στην ίδια γεωγραφική ζώνη και αρχίζουν να χαράζουν αντικρουόμενες κόκκινες γραμμές επί του εδάφους.

Το επόμενο τεστ επομένως είναι συγκεκριμένο: τι θα συμβεί εάν η Τουρκία επιχειρήσει ξανά να χρησιμοποιήσει ή να αναπτύξει προσωπικό και εξοπλισμό σε εγκατάσταση που το Ισραήλ θεωρεί απειλή;

Ο Νετανιάχου έχει ήδη δείξει ότι είναι διατεθειμένος να χτυπήσει.

Η Άγκυρα τώρα πρέπει να αποφασίσει εάν θα υποχωρήσει — ή εάν θα δοκιμάσει αν το Ισραήλ είναι πράγματι έτοιμο να το κάνει δεύτερη φορά.

Και όσο πλησιάζουν οι ισραηλινές εκλογές, καλό είναι να παρακολουθούμε όχι μόνο τη Συρία, αλλά και Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί μπορεί να φανεί αν η σημερινή σύγκρουση παραμένει ελεγχόμενη ή αν αρχίζει να ανοίγει δεύτερο μέτωπο.