ΕΛΛΆΔΑ · ΠΟΛΙΤΙΚΉ

«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Νέα διευκρίνιση από το Ισραήλ

Μια νέα διευκρίνιση από την ισραηλινή πλευρά επιχειρεί να απαντήσει στη συζήτηση που άνοιξε για το ποιος θα ελέγχει τα ψηφιακά «κλειδιά» της «Ασπίδας του

The Noèma n&m · 09/09/2026 · HERMIS

Μια νέα διευκρίνιση από την ισραηλινή πλευρά επιχειρεί να απαντήσει στη συζήτηση που άνοιξε για το ποιος θα ελέγχει τα ψηφιακά «κλειδιά» της «Ασπίδας του Αχιλλέα».

Το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ αναφέρει ότι, στο πλαίσιο του προγράμματος, προβλέπεται μεταφορά τεχνογνωσίας σε ελληνικές εταιρείες, ώστε να αναπτύξουν το κεντρικό λογισμικό διοίκησης και ελέγχου — το C2 — και έναν «ελληνικό πηγαίο κώδικα». Σύμφωνα πάντα με την ισραηλινή διατύπωση, ο κώδικας αυτός, μαζί με τις μελλοντικές τροποποιήσεις και προσθήκες του, θα παραμείνει υπό αποκλειστικό ελληνικό έλεγχο.

Αυτό είναι το νέο στοιχείο. Όχι μια ήδη αποδεδειγμένη ελληνική επιχειρησιακή αυτονομία, αλλά μια ισραηλινή διευκρίνιση και δέσμευση για το τι προβλέπεται να γίνει.

Η διαφορά είναι ουσιαστική.

Προηγήθηκε η δήλωση του επικεφαλής του Israel Missile Defense Organization, Moshe Patel, ότι η Ελλάδα δεν θα λάβει τον πηγαίο κώδικα των ισραηλινών συστημάτων. Η νέα τοποθέτηση δεν αναιρεί κατ’ ανάγκη εκείνη τη δήλωση. Περιγράφει κάτι διαφορετικό: όχι παράδοση του υφιστάμενου ισραηλινού source code, αλλά ανάπτυξη νέου ελληνικού λογισμικού C2 με ισραηλινή τεχνογνωσία.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», συμφωνία περίπου 3 δισ. ευρώ, θα συνδυάζει τα David’s Sling, BARAK MX και SPYDER, μαζί με ραντάρ πολλαπλών αποστολών και ένα νέο εθνικό σύστημα Command & Control. Η αρχική επίσημη ανακοίνωση του Ισραήλ ανέφερε ότι το C2 θα αναπτυχθεί από τη Rafael. Η νεότερη διευκρίνιση προσθέτει τώρα τον ισχυρισμό ότι ελληνικές εταιρείες θα αναπτύξουν τον ελληνικό κώδικα του συστήματος.

Μέχρι εδώ έχουμε τις επίσημες διαβεβαιώσεις.

Το πραγματικό ζήτημα, όμως, δεν είναι τι θα ανακοινωθεί ότι «θα» γίνει. Είναι τι θα προβλέπουν τα συμβατικά κείμενα και τι θα μπορεί πράγματι να κάνει η ελληνική πλευρά χωρίς την άδεια του ξένου προμηθευτή.

Σε ένα σύγχρονο αντιαεροπορικό δίκτυο, η επιχειρησιακή αυτονομία κρίνεται στο ποιος μπορεί να τροποποιεί το λογισμικό που συνδέει αισθητήρες, κέντρα διοίκησης και όπλα, να ενσωματώνει νέα συστήματα και να πραγματοποιεί αναβαθμίσεις χωρίς εξωτερική έγκριση.

Γι’ αυτό το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: πόσο βαθιά θα φτάνει ο ελληνικός έλεγχος στα interfaces και στα proprietary modules των ίδιων των ισραηλινών συστημάτων;

Αν η Ελλάδα μπορεί να εξελίσσει το C2 και να ενσωματώνει νέα όπλα και αισθητήρες χωρίς εξάρτηση από τον αρχικό προμηθευτή, τότε μιλάμε για ουσιαστική επιχειρησιακή κυριαρχία. Αν όχι, θα ελέγχει το ανώτερο επίπεδο του συστήματος, αλλά όχι όλα τα ψηφιακά «κλειδιά» που βρίσκονται από κάτω.

Η νέα ισραηλινή διευκρίνιση είναι λοιπόν σημαντική. Δεν είναι όμως ακόμη απόδειξη.