Η παλιά αρχιτεκτονική ασφαλείας δείχνει τα όριά της

Το Ριάντ τηλεφωνεί στο Πεκίνο

The Noèma n&m · 17/09/2026 · HERMIS

Το Ριάντ τηλεφωνεί στο Πεκίνο

Η κινεζική παρέμβαση προς την Τεχεράνη για τους Χούθι είναι κάτι περισσότερο από μια ακόμη μεσολαβητική κίνηση. Δείχνει τα όρια της στρατιωτικής προστασίας της Σαουδικής Αραβίας και τον νέο ρόλο που διεκδικεί το Πεκίνο στην ασφάλεια του Κόλπου.

Το τηλεφώνημα, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ξεκίνησε από το Ριάντ μετά την ταχεία προέλαση των Χούθι στη δυτική Υεμένη και γύρω από το στρατηγικό πέρασμα του Bab el-Mandeb.

Η Σαουδική Αραβία απευθύνθηκε στην Κίνα ζητώντας τη συνδρομή της και το Πεκίνο, με τη σειρά του, ζήτησε ανεπίσημα από την Τεχεράνη να χρησιμοποιήσει την επιρροή της ώστε να περιοριστεί η περαιτέρω κλιμάκωση από τους Χούθι.

Αυτό αναφέρει το Reuters επικαλούμενο τρεις ιρανικές πηγές με γνώση των συνομιλιών. Η συγκεκριμένη αλυσίδα —Ριάντ, Πεκίνο, Τεχεράνη, Χούθι— δεν έχει επιβεβαιωθεί δημοσίως στο σύνολό της από τις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις.

Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο πρωτογενές στοιχείο.

Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Wang Yi υποδέχθηκε στο Πεκίνο τον Ιρανό ομόλογό του Abbas Araghchi. Η επίσημη ανακοίνωση του κινεζικού ΥΠΕΞ αναφέρει ότι η Κίνα δεν θέλει η περιφερειακή ένταση να επεκταθεί περαιτέρω προς την Υεμένη και την Ερυθρά Θάλασσα, ζητά την ασφαλή λειτουργία των διεθνών θαλάσσιων οδών και καλεί σε διάλογο μεταξύ Ιράν και κρατών του Κόλπου. Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, το Πεκίνο σημειώνει ότι η υπάρχουσα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή «χρειάζεται μεταρρύθμιση και ενίσχυση».

Η χρονική σύμπτωση δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Την ίδια ώρα, ένα δεύτερο ρεπορτάζ φωτίζει την πίεση που δέχεται το Ριάντ. Το Associated Press, επικαλούμενο δύο περιφερειακούς αξιωματούχους, αναφέρει ότι τα σαουδαραβικά αποθέματα αντιπυραυλικών αναχαιτιστών μειώνονται και ότι η Σαουδική Αραβία έχει ζητήσει αμυντική υποστήριξη από τη Γαλλία, τη Βρετανία, το Πακιστάν και την Αίγυπτο. Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ούτε τα αμερικανικά αποθέματα είναι ανεξάντλητα μετά από μήνες πολέμου με το Ιράν. Το Ριάντ δεν είχε σχολιάσει επισήμως αυτές τις πληροφορίες όταν δημοσιεύθηκαν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα εξαφανίστηκε ή ότι η Κίνα την αντικαθιστά. Η Ουάσιγκτον παραμένει ο σημαντικότερος στρατιωτικός εταίρος της Σαουδικής Αραβίας.

Δείχνει όμως κάτι διαφορετικό: υπάρχουν κρίσεις στις οποίες τα Patriot, οι πύραυλοι και οι αεροπορικές δυνάμεις δεν αρκούν. Χρειάζεται και πρόσβαση στην άλλη πλευρά του τραπεζιού.

Και εκεί το Πεκίνο διαθέτει κάτι που η Ουάσιγκτον σήμερα δεν διαθέτει στον ίδιο βαθμό: ταυτόχρονα ανοικτούς διαύλους με το Ριάντ και την Τεχεράνη, σημαντικές οικονομικές σχέσεις και τεράστιο ίδιο συμφέρον να παραμείνουν ανοικτά τόσο το Hormuz όσο και το Bab el-Mandeb. Η Κίνα είναι επίσης ο βασικός αγοραστής ιρανικού πετρελαίου, γεγονός που της δίνει δυνητική οικονομική επιρροή — χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί αυτομάτως να υπαγορεύσει τη συμπεριφορά της Τεχεράνης ή των Χούθι.

Ίσως λοιπόν η σημαντικότερη είδηση να μην είναι ότι «η Κίνα μεσολαβεί».

Είναι ότι, όταν το πρόβλημα ξέφυγε από τα όρια της στρατιωτικής αποτροπής, το Ριάντ χρειάστηκε το Πεκίνο.

Και αυτό είναι ένα μικρό αλλά πολύ καθαρό σημάδι ότι η αρχιτεκτονική ισχύος στον Κόλπο γίνεται πιο σύνθετη.