Ο πιο καλός ο μαθητής!

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της PISA (Πρόγραμμα Διεθνούς Αξιολόγησης Μαθητών) ένας στους δύο Έλληνες μαθητές δεν διαθέτει βασικές γνώσεις στα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και στην κατανόηση κειμένου.

Πιο συγκεκριμένα, δεν ξέρει να πάρει ρέστα από το περίπτερο, σε πόσους βαθμούς Κελσίου βράζει το νερό, τι θέλει να πει ο ποιητής. Και πώς να καλέσει το 100 – υποθέτω.

Αντιλαμβάνεστε οι μεγαλύτεροι τι εννοώ, αλλιώς έρχεται τακουνιά …

Ωστόσο, αντί να επικρατεί προβληματισμός για τα χάλια μας, μαθαίνω κατάπληκτη πως φούντωσε η συζήτηση προκειμένου να ανασυρθεί από το χρονοντούλαπο … η σχολική ποδιά.

Η αλήθεια είναι ότι είναι εξίσου ανησυχητικό να κυκλοφορούν 15χρονες, όπως η Κίμπερλι στα μπουζούκια.

(Σε 1, σε 2, σε 3, θα με κατεβάσει η Αμερικάνικη Πρεσβεία. Μπορεί να το κάνει ακόμα κι εδώ!).

Αντί, όμως, να λιθοβολούμε τις έφηβες για τις στυλιστικές και -όχι μόνο επιλογές τους- παραμερίζοντας τα ψεύτικα ματοτσίνορά τους ας τις κοιτάξουμε στα μάτια και τότε θα καθρεφτιστεί ο κόσμος, στον οποίο καλούνται να βαδίσουν με τα ψηλοτάκουνά τους.

Γιατί τα παιδιά μιμούνται…

Όσον αφορά το άλλο σκέλος, αυτό της ομοιομορφίας, υπό την έννοια : “Όλες ποδιές- όλες ίσες”, “Καμία μόνη χωρίς ποδιά!”, είναι τουλάχιστον υποκριτικό στον καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε ως επιχείρημα. Στον κόσμο του ίνσταγκραμ, ειδικότερα, όπου τα κορίτσια μαθαίνουν να σκέφτονται ως εξής: “Ψωνίζω, άρα υπάρχω!” .

Από τα “χτυποκάρδια” της Αλίκης έως τα “Χτυποκάρδια του Μπέβερλι Χιλς” η ιστορία έχει διδάξει πως και η εκπαίδευση – με ποδιά ή χωρίς- είναι υπόθεση ταξική.

Η χώρα η οποία αρίστευσε είναι η Σιγκαπούρη. Κάποιοι ίσως να προτείνουν καλοπροαίρετα βεβαίως: ”Κάντο, όπως η Σιγκαπούρη!”.

Μα, η ιστορία έχει διδάξει, επίσης, πως ούτε μια αντιγραφή σωστή δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε. Κάθε φορά που αντιγράφουμε συστήματα ξένων κρατών, παίζει να μην πάρουμε ούτε καν … το δωδεκάρι στη Γιουροβίζιον από την Κύπρο!