Ίσως το πιο χιουμοριστικό & πολιτικό βιβλίο του ¨ατίθασου¨συγγραφέα¨
Ένας Άραβας κι ένας Εβραίος ανοίγουν μαζί εστιατόριο απέναντι από το κτίριο του ΟΗΕ. Όλες οι παραισθήσεις που εμποδίζουν την ανθρωπότητα να αντικρύσει την αλήθεια σωριάζονται κατά γης η μια μετά την άλλη όπως τα πέπλα της Σαλώμης.
Υπάρχουν πέπλα άγνοιας και ψευδαίσθησης που μας χωρίζουν από το στοιχείο που είναι απόλυτα απαραίτητο προκειμένου να κατανοήσουμε το εξελικτικό μας ταξίδι, πέπλα που μας κρύβουν το Μυστήριο που κατέχει μια πρωτεύουσα θέση στην ύπαρξή μας. Το ΠΡΩΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΕΠΛΑ κρύβει την καταπίεση της θεάς, σκεπάζει το σεξουαλικό πρόσωπο του πλανήτη, καλύπτει τον αρχαίο θεμέλιο λίθο του ερωτικού τρόμου που στηρίζει τη θρησκεία του σύγχρονου ανθρώπου. 62
Η ακινησία των αντικειμένων είναι μια ψευδαίσθηση. Ο κόσμος των πραγμάτων φαίνεται στατικός, «άψυχος» στους ανθρώπους εξαιτίας ενός νευρομυϊκού σοβινισμού και μόνο. Είμαστε τόσο πολύ ερωτευμένοι με το δικό μας φάσμα δραστηριοτήτων, ώστε δεν αντιλαμβανόμαστε πως το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του Σύμπαντος ξετυλίγεται έξω από το δικό μας φάσμα και συμβαίνει σε ταχύτητες τόσο πιο αργές ή τόσο πιο γρήγορες από τη δική μας ώστε κρύβεται από τις αισθήσεις μας σαν από ένα, από ένα ΠΕΠΛΟ. Πιστεύουμε ότι τα αντικείμενα που συναντάμε στην καθημερινή ζωή μας είναι άκαμπτα, εντελώς προβλεψιμα στερεά, παγωμένα στο χώρο και στο χρόνο, κάτι που μας κάνει να τα θεωρούμε κατώτερά μας. Πώς είμαστε όμως τόσο σίγουροι για το τι κάνουν αυτά τα αντικείμενα όταν δεν τα κοιτάζουμε; Ή όταν η όρασή μας είναι ανεπαρκής για να τα κοιτάξουμε όπως πρέπει; 79
Η παράλογη συμπεριφορά των ανθρώπων οφείλεται συχνά στην ανικανότητά τους να αντιλαμβάνονται σωστά την πραγματικότητα. Και κάθε φορά που χρησιμοποιούν μια λέξη σλαγκ με γενική και αόριστη σημασία στη θέση των λέξεων που θα περιέγραφαν με ακρίβεια ένα συναίσθημα ή μια κατάσταση, περιορίζεται αυτόματα ο προσανατολισμός τους προς την πραγματικότητα, χάνονται ακόμη περισσότερο, βυθίζονται στα ομιχλώδη έλη της αλλοτρίωσης και της σύγχυσης… Η λέξη «φίνος» λόγου χάρη, έχει ακριβείς εννοιολογικές αποχρώσεις. Φίνος σημαίνει εκλεπτυσμένος, εξευγενισμένος, ραφιναρισμένος. Η λέξη αυτή μας είναι πολύτιμη για να περιγράψουμε ένα άρωμα, ένα λεπτοδουλεμένο τεχνούργημα ή το γούστο κάποιου. Όταν όμως χρησιμοποιείται γενικά και σε ακατάλληλες περιπτώσεις, όπως γίνεται με τη σλαγκ, η ίδια αυτή λέξη αποκρύπτει την αληθή φύση του πράγματος ή του συναισθήματος το οποίο υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει. Μετατρέπεται σε μια λέξη-σφουγγάρι που αν τη στύψεις βγάζεις νοήματα με τους κουβάδες και ποτέ δεν ξέρεις ποιο είναι το σωστό. .. Η σλαγκ χαρακτηρίζεται από μια οικονομία, μια αμεσότητα που είναι οπωσδήποτε ελκυστική. Από την άλλη όμως υποβαθμίζει την εμπειρία διότι την τυποποιεί και τη διαχέει. Κρέμεται ανάμεσα στην ανθρωπότητα και στον πραγματικό κόσμο σαν ένα, ένα πέπλο. Η σλαγκ κάνει τους ανθρώπους περισσότερο ηλίθιους και η ηλιθιότητα τους κάνει τρελούς.83
Ο βασιλιάς Σολομώντας ήταν ένας τρομερά ματαιόδοξος και αλαζονικός άνθρωπος. Ο μοναδικός σκοπός της ζωής του ήταν να δοξάσει το όνομά του, να διαιωνίσει τη φήμη του. Σκλάβωσε τους υπηκόους του και εκμεταλλευόταν τους πάντες μόνο και μόνο για να χτίσει μνημεία για την προσωπική τους δόξα. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι σοφία… Πρώτα απόλα δεν ήταν ο Ναός του Σολομώντα. Ήταν ο Ναός του Χαϊράμ του Τύριου. Η Τύρος ήταν μια μεγάλη πόλη της Φοινίκης. Ο Ναός έφερε το όνομα του Σολομώντα, βέβαια αλλά στην πραγματικότητα ο Χαϊράμ τον έχτισε, τον επίπλωσε, τον διακόσμησε και επηρέασε τις δραστηριότητες μέσα στο Ναό. Παρόλο που βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ, ο ναός ήταν στην πραγματικότητα φοινικικός. 84
Ποια ήταν η Αστάρτη; Ήταν μια θεά , ή μάλλον ήταν η θεά, η Μεγάλη Μητέρα, το φως του Κόσμου, η πιο αρχαία θεότητα της ανθρώπινης ιστορίας, της οποίας η λατρεία ήταν διαδομένη σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο. Έχουν βρεθεί ναοί της από τη Νεολιθική περίοδο και δεν υπάρχει ούτε ένας ινδο-ευρωπαϊκός πολιτισμός που να μην αφαιρούσε με τα φιλιά του τη λάσπη από τις ουράνιες παντόφλες της. Σε σύγκριση μαζί της, ο «Θεός», όπως ονομάζουμε εμείς οι σύγχρονοι τον Γιοβέχ, (που συχνά και εσφαλμένα τον λένε « Ιεχοβά») είναι ένας νεοφερμένος που δεν θα πλησίαζε ποτέ την τεράστια δημοτικότητά της… Στην πατρίδα της Ιεζάβελ, τη Φοινίκη, το όνομα της θεάς ήταν Αστάρτη. Στη Βαβυλώνα την έλεγαν Ιστάρ, στην Ινδία Κάλι, στην Ελλάδα Δήμητρα (η ανώριμη μορφή της: Αφροδίτη). Αν μιλούσατε σφονικά θα την ονομάζατε Οστάρα, αν νορδικά θα τη λέγατε Φρέια, αν αιγυπτιακά Ίσιδα, ή Νουτ ή Χάθορ ή Νέιθ. Α, η θεά είχε πολλά ονόματα και πολλούς ρόλους. Ήταν παρθένα, νύψη, μητέρα, πόρνη, μάγισσα και δικαστής ταυτόχρονα. Είχε πιο πολλές φάσεις και από τη σελήνη. Ήξερε τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης σαν την παλάμη του χεριού της – εκεί κάνει τα ψώνια της.
Επειδή η θεά ήταν ευμετάβλητη και παιχνιδιάρα, επειδή έβλεπε το φυσικό χάος με την ίδια αγάπη που έβλεπε και τη φυσική τάξη, επειδή η θηλυκή διαίσθησή της ερχόταν συχνά σε αντίθεση με την ψυχρή αντρική λογική, επειδή η μαγεία της μήτρας των θυγατέρων της ξεπερνούσε από την αρχή της ανθρώπινης συνειδητότητας τη δύναμη του πέους των γιων της, μερικοί ιερείς μιας νομαδικής φυλής Εβραίων ξεσηκώθηκαν από μνησικακία εναντίον της πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια – το αποτέλεσμα αυτής της εξέγερσης είναι αυτό που σήμερα ονομάζουμε δυτικός πολιτισμός. Η ζωή εξακολουθεί να αρχίζει στη μήτρα, οι αλαζονικές στύσεις καταρρέουν και γίνονται άχρηστες όταν τελειώσει μαζί τους η ανώτερη σεξουαλικότητα της γυναίκας , αλλά οι άντρες ελέγχουν τώρα τα θεϊκά κανάλια και παρόλο που αυτός ο έλεγχος είναι σε μεγάλο βαθμό μια ψευδαίσθηση, οι νόμοι, οι θεσμοί και τα περίπλοκα όπλα τους υπάρχουν κυρίως για να τον διατηρούν…
Παρεμπιπτόντως, η εβραϊκή μορφή της Αστάρτης- η Αστορέθ – αναφέρεται τρεις μόνο φορές στη Βίβλο. Η θεά εμφανίζεται στης Γραφές σε ορισμένες προσεκτικά «εκπατριαρχοποιημένες» ενσαρκώσεις, ως Εύα και ως Παρθένος Μαρία ( η πρώτη μια πονηρή γυναίκα-πειρασμός, η άλλη ένας μη αισθησιακός, παθητικός φορέας). Ο Ιωάννης αναφέρεται στη θεά όταν μιλά για την πόρνη της Βαβυλώνας και την ταυτίζει με το πορνευόμενο «Θηρίο», το οποίο θα νικηθεί από το αθώο και μη οργασμικό «Αρνίο» στη μάχη που θα αποτελέσει το αποκορύφωμα της ιστορίας. Αλλά τα φερέφωνα του πατριαρχισμού είχαν φρικάρει τόσο πολύ από τη θεά, από τον ανοιχτό και ευμετάβλητο χαρακτήρα της, από τη μαγεία και τη σαρκικότητά της, ώστε δεν μπορούσαν ούτε να γράψουν το όνομά της. Έτσι χρησιμοποιούσαν το όνομα του άντρα της , του Βάαλ της, ξέροντας επίσης ότι σε μια αρσενική θεότητα μόνο θα μπορούσε να αποδοθεί πειστικά η υποτιθέμενη θυσία μωρών. 59-60
Ο κασσίτερος έχει τη συνήθεια να εκπέμπει περισσότερα ηλεκτρόνια κι αυτά τα επιπλέον σωματίδια δημιουργούν ένα φραγμό για τα οξέα που περιέχουν οι τροφές. Χωρίς τον κασσίτερο, τα οξέα αυτά θα διάβρωναν την κονσέρβα, εξασθενώντας την σιγά σιγά από μέσα προς τα έξω, με τον ίδιο τρόπο που οι πολιτικές πεποιθήσεις εξασθενίζουν την ηθική και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις εξασθενίζουν τη σκέψη.94
Κάθε άνθρωπος δεν έχει μόνο εντυπώσεις προερχόμενες από τις αισθήσεις του αλλά και τη θέληση να δέχεται τέτοιες εντυπώσεις, όχι μόνο την ικανότητα να παρατηρεί τον κόσμο αλλά και την ικανότητα να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο παρατηρεί- μια ικανότητα που σε τελική ανάλυση, είναι η ικανότητα να αλλάζεις τον ίδιο τον κόσμο. Τα άτομα εκείνα που αναγνωρίζουν ότι η φαντασία είναι ο δάσκαλος της πραγματικότητας τα ονομάζουμε «σοφούς» ενώ εκείνα που το γνωρίζουν αυτό και ενεργούν ανάλογα, τα ονομάζουμε «καλλιτέχνες». Ή και τρελλούς.114
Έλεγαν ότι ο Σολομώντας ξέρει τα μυστικά του φυτικού και του ζωικού κόσμου, ότι ξέρει να κάνει μάγια που εξορκίζουν τους δαίμονες και θεραπεύουν τους αρρώστους. Ο Ιώσηπος είχε ακούσει ότι αυτά τα κατορθώματα α επιτύγχαναν οι γυναίκες και οι παλλακίδες του βασιλιά στο όνομά του. Μπορεί η πηγή της σοφίας του να μην ήταν άλλη από τις ειδωλολάτρισσες γυναίκες του – είχε περισσότερες από εφτακόσιες – και θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι το βιβλίο με τις υποτιθέμενες σοφίες του γράφτηκε εξακόσια χρόνια μετά το θάνατό του και πως πολλές από τις ιδέες του στηρίζονταν στους πρώτους Έλληνες φιλόσοφους. 120
Όσο δεν φοβάσαι δεν μπορεί να σου κουμαντάρει κανείς τη ζωή. Να το θυμάσαι αυτό. Η κόλαση είναι να φοβάσαι. Ο παράδεισος είναι να αρνείσαι να φοβηθείς.
Το παχύ πέπλο που διαχωρίζει ένα ον από το μεταμορφωτικό φως της ελευθερίας, από τη μεθυστική λάμψη της αυτοδιάθεσης, αυτό το πέπλο είχε παραμεριστεί για λίγο από τον/την Κονσέρβα Φασόλια. Προφανώς το φως της ελευθερίας είναι πολύ δυνατό για πολλούς και πανικοβάλλονται όταν ένας ξαφνικός άνεμος ανασηκώνει το στρίφωμα του πέπλου. Ανοιγοκλείνοντας αλαφιασμένοι τα μάτια, αρπάζονται και με το τελευταίο σπασμένο νύχι τους από τις προστατευτικές πτυχές του κοινωνικού ελέγχου. .. Φυσικά, ο φωτισμένος οπαδός της ελευθερίας διατρέχει ένα συνεχή κίνδυνο, τον κίνδυνο της κλισέ νυχτοπεταλούδας που πετά γύρω από την τετριμμένη φλόγα. Δεν είναι όμως προτιμότερο να καεί κανείς ολόκληρος μέσα στη φλόγα της ελευθερίας από το να σιγοβράζει σαν σούπα μέσα στο ίδιο του το ζουμί – ένα ζουμί που ολοένα και λιγοστεύει – περιορισμένος και συμπιεσμένος μπροστά στο πέπλο;137
Η ελευθερία, το αντίθετο της ιδιοκτησίας και του ελέγχου, δεν μπορεί να προέλθει από την πολιτική δράση, είτε στις κάλπες είτε στα οδοφράγματα αλλά μάλλον στηρίζεται σε μια ορισμένη στάση, μια νοοτροπία. Αν μπορεί να προέλθει από κάτι, αυτό το κάτι είναι η αστειότητα, η έλλειψη σοβαρότητας. Τα άψυχα αντικείμενα, που προορίζονται να περάσουν την ύπαρξή τους με μια εξωτερικά παθητική συμπεριφορά υπακοής, καταλαβαίνουν ίσως πιο έντονα από τους ανθρώπους ότι η αληθινή ελευθερία είναι μια εσωτερική κατάσταση που δεν διέπεται από τις αλητείες της πολιτικής. Η ελευθερία δεν είναι αντικείμενο για να μπορεί να γίνει κτήμα ή ιδιοκτησία κανενός. Επομένως,, για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν μπορεί κανείς να σφετεριστεί την ελευθερία, ούτε να τη θέσει υπό έλεγχο. 148
Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, σε κάποια ξαφνική κίνηση του χορού, μπορεί να πέσει το ΤΡΙΤΟ ΠΕΠΛΟ, το πέπλο που επιτρέπει στις πολιτικές σκοπιμότητες ( που συνήθως είναι εφήμερες, συχνά βλακώδεις και τις περισσότερες φορές διεφθαρμένες) να εμφανίζονται σαν διαχρονικές παγκόσμιες εκφράσεις της ελευθερίας, της αρετής και της λογικής. Τότε οι νέοι μπορεί να γίνουν πιο εκλεκτοί ως προς τις «ελευθερίες» που δέχονται να υπερασπίσουν, σώζοντας έτσι την ψυχή τους και –αν είναι αρκετά γρήγοροι στο μυαλό και στα πόδια- σώζοντας και το σώμα τους. 146
Οι Άραβες ήταν κάποτε δάσκαλοι στις τέχνες και τις επιστήμες. Η αρχιτεκτονική μας ήταν πρωτότυπη και δυνατή. Επινοήσαμε την αστρονομία, τα σύγχρονα μαθηματικά, τη χαρτογραφία, τη ναυπηγική, την αρωματοποιία. Θα μπορούσα να συνεχίσω πολύ ακόμη αυτό τον κατάλογο. Έχουμε μια αρχαία λογοτεχνική κληρονομιά. Στον 8ο ,9ο και 10ο αιώνα ενώ η Ευρώπη ήταν βουλιαγμένη στο βάλτο του Μεσαίωνα, ενώ η Ευρώπη ήταν βουτηγμένη στην άγνοια και στη φτώχεια και τη βαρβαρότητα, στις αραβικές χώρες είχε απλωθεί ο διαφωτισμός. Ο αραβικός κόσμος ήταν πολιτισμένος τότε, πλούσιος, μορφωμένος και ήταν επίσης εκλεπτυσμένος με το δικό του άγριο και ονειρικό τρόπο. Μαθηματικοί έκαναν βόλτες μέσα σε ροδόκηπους, ποιητές ίππευαν περήφανα άλογα. Και τι έγινε τότε; Μα αγαπητή μου μας έκαναν μια μικρή επίσκεψη οι Σταυροφόροι. Ήρθαν οι Σταυροφόροι . Οι χριστιανοί ιππότες από την Ευρώπη. Και έσφαξαν άντρες, γυναίκες και παιδιά, Εβραίους και Άραβες μαζί. Έσφαξαν όλους όσους δεν ήταν χριστιανοί. Οι Σταυροφόροι κατέστρεψαν τη ζωή της διανόησης και της επιστήμης της δυτικής Ασίας και της βόρειας Αφρικής. Έκαψαν τη μεγαλύτερη και πληρέστερη βιβλιοθήκη του κόσμου, τη μεγάλη βιβλιοθήκη της Τρίπολης, και γκρέμισαν δεκάδες επιστημονικά και καλλιτεχνικά κέντρα… Οι Άγιοι Σταυροφόροι. Αυτοί έσυραν τις αραβικές χώρες μέσα στον ίδιο βαλτόλακκο όπου βρισκόταν η Ευρώπη. Και οι αραβικές χώρες δεν συνήλθαν ποτέ από τότε. Όσα κέρδη κι αν βγάζουν από το πετρέλαιο δεν μπορούν να αγοράσουν με αυτά το διαφωτισμό τους. Πόσο διαφορετικές δεν θα ήταν σήμερα οι συνθήκες στη Μέση Ανατολή πόσο πιο συνετή και ασφαλής θα ήταν όλη η Γη, αν εκείνοι οι χριστιανοί δεν είχαν βεβηλώσει έναν πολιτισμό τόσο προχωρημένο, που να μην μπορεί να τον κατανοήσει το αλαζονικό στενό μυαλό τους.181-2
Οι πρώτες θρησκείες έμοιαζαν με λασπωμένες λιμνούλες με μπόλικη υδροβλάστηση. Κρυμμένο εκεί, το ψάρι της ψυχής μπορούσε να παίζει και να τρέφεται. Τελικά όμως, οι θρησκείες έγιναν ενυδρεία. και μετά έγιναν ιχθυοτροφεία. Από το μικρό ψαράκι μέχρι το κατεψυγμένο φιλέτο δεν είναι μεγάλη η απόσταση… Η θρησκεία είναι ένας από τους κυριότερους δημιουργούς της ανθρώπινης δυστυχίας. Δεν είναι απλώς το όπιο της μάζας: είναι το υδροκυάνιό της. Φυσικά οι απανταχού παρόντες υπερασπιστές της θρησκείας θα σπεύσουν να επισημάνουν ότι η θρησκεία παρηγορεί τους αρρώστους, τους κουρασμένους και τους απογοητευμένους. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η Θεότητα δε χασομερά σουλατσάροντας στη ζώνη της παρηγοριάς! Σν λαχταράει κανείς να δει το πρόσωπο του Θείου πρέπει να βγει από το ενυδρίο, να ξεφύγει από το ιχθυοτροφείο, να κολυμπήσει σε άγριους καταρράχτες, να βουτήξει σε βαθιά φιορδ. Πρέπει να εξερευνήσει το λαβύρινθο του υφάλου, τις σκιές των νουφάρων. Πόσο περιοριστικό και πόσο προσβλητικό είναι να πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι ένας καλοκάγαθος δεσμοφύλακας , ένας απών διευθυντής του ιχθυοτροφείου που μας φυλακίζει μέσα στην « παρηγοριά» των τεχνητών λιμνών, όπου κάποιοι μεσάζοντες ραντίζουν το περιορισμένο εγκλωβισμένο νερό μας με αποστειρωμένες νιφάδες επεξεργασμένων θρεπτικών ουσιών. Η λαχτάρα για το Θεϊκό είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό του ανθρώπου. (Και μπορεί κάλλιστα να είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό των σκίουρων, των τριαντάφυλλων και των διαμαντιών) Προσεγγίζουμε το Θεϊκό διευρύνοντας την ψυχή μας και φωτίζοντας το μυαλό μας. Και ο σκοπός της ύπαρξής μας μπορεί να είναι το να επισπεύσουμε αυτές τις δυο διαδικασίες.207
Η θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο από το θεσμοποιημένο και τυποποιημένο μυστικισμό. Το πρόβλημα είναι ότι ο μυστικισμός δεν προσφέρεται για θεσμοποίηση και τυποποίηση. Από τη στιγμή που αρχίζουμε να οργανώνουμε το μυστικισμό, καταστρέφουμε την ουσία του. Η θρησκεία λοιπόν είναι ένας μυστικισμός στον οποίο έχει φονευθεί το μυστικιστικό στοιχείο. Ή τουλάχιστον έχει σβηστεί. Εκείνοι που βλέπουν το πέσιμο του ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΠΕΠΛΟΥ μπορεί να καταλάβουν καθαρά αυτό που ο Σπάικ Κοέν και ο Ρολάντ Αμπού Χαντί υποψιάζονταν αμυδρά: πως η θρησκεία όχι μόνο καταπιέζει και δημιουργεί διχόνοια, αλλά είναι και μια άρνηση κάθε θεϊκού στοιχείου που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο. Είναι μια ασφυξία της ψυχής. 208
Αυτός που κερδίζει δεν τα παρατάει ποτέ κι αυτός που τα παρατάει δεν κερδίζει ποτέ.
Η ζωή είναι πολύ σοβαρή για να την παίρνεις στα σοβαρά.
