Τον τελευταίο καιρό, η δημόσια εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδιαίτερα από την ευρωπαϊκή απόσταση, συχνά φιλτράρεται μέσα από την άξεστα χειμαρρώδη φιγούρα του Donald Trump, τις προεδρικές εκλογές που προηγήθηκαν, τις δίκες, την περίπτωση Επστάιν, τις ακραίες δηλώσεις. Όμως –σίγουρα- δεν είναι αυτή όλη η Αμερική.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, συντελούνται παράλληλα διεργασίες που έχουν βάθος, αντίκτυπο και προεκτάσεις:
Οι προβολείς δείχνουν Τραμπ, τηλεμαχίες, ανώτατα δικαστήρια, οπλοφορίες, νόμους κατά των εκτρώσεων, τεχνητή νοημοσύνη σε ξέφρενη πορεία. Όμως η Αμερική του 2025 δεν είναι (μόνο) αυτή.
Υπάρχει και η «άλλη» Αμερική
🌾 Η Αμερική της βάσης – των κοινοτήτων, των πρωτοβουλιών, των «μικρών επαναστάσεων».
🎓 Ακαδημαϊκοί χώροι & think tanks παράγουν κριτικό λόγο για τον αυταρχισμό, τα εργασιακά, το κλίμα.
🎥 Καλλιτεχνικά κινήματα (ανεξάρτητο σινεμά, μουσικά ρεύματα) υφαίνουν νέες ταυτότητες.
🌱Τοπικές πρωτοβουλίες για βιώσιμη διατροφή, οικολογική οικονομία και κοινωνική επανένταξη ξαναγράφουν το “αμερικανικό όνειρο” από τα κάτω.
⚖Νέες γενιές δικηγόρων, ακτιβιστών, φοιτητών φέρνουν νέα ερμηνεία σε όρους όπως δικαιοσύνη, ελευθερία έκφρασης, κλίμα, ανισότητα.
- Συνεταιριστικά παντοπωλεία όπως το **Park Slope Food Coop** (Brooklyn)
- Κολεκτίβες εργαζομένων σε delivery, logistics και καλλιτεχνικές παραγωγές
- Επαναφορά της έννοιας **“community-based economy”** σε πολιτειακό επίπεδο (π.χ. Vermont, Oregon, California)
🎯 Όχι απλώς “εναλλακτικές” — «παράλληλες κοινωνίες» που επιλέγουν συμμετοχή αντί για παθητική κατανάλωση.
🏫 Η Αμερική της σκέψης – Αμφιθέατρα που αντιστέκονται
- Πολλά πανεπιστήμια, αντιδρώντας στους εκβιασμούς της κεντρικής διοίκησης, αρνούνται την ομοσπονδιακή χρηματοδότησε αρκετούς ερευνητικούς τομείς (π.χ. Oberlin, Berkeley)
{field 1}
- Διδάσκοντες και φοιτητές επιλέγουν να παράγουν «εναλλακτική γνώση»- κοινωνιολογία/ανθρωπιστικές σπουδές/queer studies με κριτική ματιά στις «υπερβολές» της woke ατζέντας/επαcαπροσδιορισμό δράσεων για το περιβάλλον και για μια ήπια, βιώσιμη ανάπτυξη – σε πείσμα της «εξειδικευμένης» γνώσης που προσπαθεί να επιβάλλει το «οικονομιστικό» μοντέλο του υπερ-νεοφιλελευθερισμού.
- Η πολλαπλασιαστική και δυναμική εμφάνιση των **grassroots debates** – « λαϊκών συμβουλίων»-δίνουν φωνή στον απλό, καθημερινό άνθρωπο της κοινότητας, έξω από την mainstream ατζέντα.
🎥 Καλλιτεχνικά κινήματα ( ανεξάρτητο σινεμά, μουσικά ρεύματα) υφαίνουν νέες ταυτότητες και διαρκώς αναδεικνύονται νέες καλλιτεχνικές κοινότητες με πολιτική φωνή.
🎶 Ιδιαίτερα η Αμερική του ήχου, προωθεί την ανάδυση της urban – folk μουσικής με κοινωνικό πρόσημο (π.χ. Sudan Archives, Arlo Parks)και οι Latinx (νεολογισμός), black & indigenous καλλιτέχνες, υψώνουν τους τόνους της διαμαρτυρίας μέσα από beats
- Νέες punk κολεκτίβες, rap συμμαχίες, φεμινιστικά DIY labels (π.χ. Get Better Records), όλο αυτό το «μείγμα», δεν εξιδανικεύει πια τον «αγώνα» – τον καταγράφει, τον διαλύει και τον επανασυνθέτει.
Νέες « Αμερικές»
Η μεγάλη διαφορά με το παρελθόν βρίσκεται στο ότι τώρα η Αμερική δε νοιάζεται να « εξάγει»! Είναι βαθιά τραυματισμένη και βυθισμένη σε μια εσωστρέφεια που αναζητά να επαναπροσδιορίσει το «αμερικάνικο όνειρο», το οποίο για μια τεράστια πλειοψηφία έχει γίνει ο απόλυτος εφιάλτης.
Η χώρα ζει μια παλίρροια. Σχισματική, αντιφατική και τεράστια που, μέσα στο χάος και το hype, ζυμώνονται νέες «Αμερικές» — με νέες αξίες και φωνές.
Σίγουρα είναι μια χώρα σε συνεχές ρήγμα. Αλλά και μια χώρα με μαζικά κύματα πειραματισμού, επιβίωσης, επινόησης. Από την Καλιφόρνια ως το Βερμόντ, νέοι, «ζωντανοί» άνθρωποι αντιστέκονται:
“Όσο εκείνοι ουρλιάζουν για την ‘επιστροφή της κανονικότητας’, εμείς φτιάχνουμε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ.”
