Η Θεσσαλονίκη έζησε ένα από τα πιο έντονα επεισόδια των τελευταίων ετών γύρω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Αυτό που ξεκίνησε ως φοιτητική πορεία ενάντια στις παρεμβάσεις της πανεπιστημιακής αστυνομίας, εξελίχθηκε γρήγορα σε σύγκρουση με ρίψεις μολότοφ, δακρυγόνων και μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., προχώρησαν σε πάνω από 300 προσαγωγές μέσα σε λίγες ώρες, ενώ ένας αστυνομικός τραυματίστηκε από εγκαύματα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Το επεισόδιο άνοιξε ξανά την παλιά συζήτηση: τι σημαίνει «ασφάλεια» στα ελληνικά campus; Και κυρίως — πόσο αποτελεσματικό είναι το μοντέλο που επιχειρεί να εφαρμόσει το κράτος;
Οι εικόνες με τα χημικά μπροστά στο πανεπιστήμιο και τις αστυνομικές δυνάμεις να επιχειρούν μέσα σε πυκνό καπνό, δημιουργούν ένα τοπίο που απέχει τόσο από μια «κανονική» ακαδημαϊκή καθημερινότητα, όσο και από το αφήγημα ότι τα πανεπιστήμια δεν έχουν ανάγκη ιδιαίτερης φύλαξης. Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό αλλά πρακτικό: τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι ασφαλή, και αυτό δεν γίνεται ούτε με υπερβολική αστυνόμευση ούτε με πλήρη απουσία της.
Το ΑΠΘ βρίσκεται ξανά σε σημείο καμπής. Η πανεπιστημιακή κοινότητα ζητά διάλογο· η κυβέρνηση επιμένει στα μέτρα ασφάλειας· οι φοιτητικές οργανώσεις θεωρούν ότι το μοντέλο «στρατιωτικοποιεί» τον χώρο. Η επόμενη μέρα θα κριθεί από το αν αυτές οι τρεις πλευρές θα καταφέρουν να μιλήσουν — όχι να φωνάξουν — μεταξύ τους.
