Χρήστος Αθανάσουλας: «Συνεχίζω να διδάσκω εκεί, αλλά η παρακμή είναι ολοφάνερη…».
Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση παρουσιάζεται συχνά ως ίση ευκαιρία για όλους, υπάρχουν χώροι που αποκαλύπτουν πόσο άνισα μοιράζεται στην πραγματικότητα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στο Κοινωνικό Φροντιστήριο Πύργου το οποίο δημιουργήθηκε το 2012, όχι ως επιχειρηματικό σχέδιο, αλλά ως απάντηση σε μια ανάγκη που δεν μπορούσε πια να αγνοηθεί για παιδιά με όνειρα, που όμως δεν διέθεταν τα μέσα για να τα υπερασπιστούν.
Στην Ηλεία μια περιοχή με υψηλά ποσοστά ανεργίας, με επαναλαμβανόμενες καταστροφές και κρίσεις στο οικογενειακό εισόδημα, η πρόσβαση στη γνώση για κάποια παιδιά παραμένει –ακόμη- εύθραυστη.
Ο ιδρυτής του Κοινωνικού Φροντιστηρίου Πύργου κ. Χρήστος Αθανάσουλας στη συζήτηση που ακολουθεί στράφηκε πέρα από τα μαθήματα, τις δυσκολίες, τις εξετάσεις και τα ποσοστά επιτυχίας και
στον κίνδυνο διακοπής των μαθημάτων την επόμενη χρονιά…
Το «The Noema n&m», επιχειρεί σε μια βαθειά ανθρώπινη συζήτηση που αγγίζει την ουσία ως αόρατο βάρος στη σχολική καθημερινότητα, τις ανισότητες, αλλά και την επιμονή ανθρώπων που συνεχίζουν να επενδύουν στα παιδιά χωρίς ανταμοιβή. Μια συνομιλία γύρω από τον χώρο της εκπαίδευσης όπως πραγματικά αυτή βιώνεται, με κόπο και ευθύνη …
Ε. Κύριε Αθανάσουλα, θυμάστε τη στιγμή που το φροντιστήριο πέρασε
από ιδέα σε πράξη; Τι συνέβη τότε που σας έκανε να πείτε: «Πρέπει
να γίνει»;
Όταν ξεκίνησα τον Φεβρουάριο του 2012 τις συναντήσεις και συζητήσεις με γονείς, καθηγητές και την τότε Δημοτική αρχή, για την ιδέα του «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ» που με διάφορες μορφές είχε δημιουργηθεί και εξαπλωνόταν σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, το μόνο εύκολο ήταν οι εθελοντές!!!
Ναι, καλά διαβάσατε!
Με όσους καθηγητές μίλησα η απάντηση που έπαιρνα ήταν άμεση και ξεκάθαρη: «μα είναι να το συζητάς; Βεβαίως και θέλω να συμμετέχω σε δωρεάν φροντιστήρια για τα παιδιά!», «μα ήδη κάνουμε κάποιοι καθηγητές δωρεάν εθελοντική διδασκαλία στα σχολεία μας!…».
‘’Σχεδόν 14 χρόνια λειτουργεί το Κοινωνικό Φροντιστήριο Πύργου και ακόμη ψάχνει τη στήριξη των αρμοδίων…
Ε. Ποια παιδιά βρίσκουν τελικά τον δρόμο μέχρι την πόρτα σας; Όταν τα συναντάτε πρώτη φορά, τι είναι αυτό που κουβαλούν πιο έντονα: έλλειψη γνώσεων ή έλλειψη ελπίδας;
Παιδιά οικονομικά αδύναμων οικογενειών. Έρχονται σε εμάς γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε σε ιδιωτικά φροντιστήρια. Η φτώχεια τα φέρνει κοντά μας. Κι οι επιτυχίες των παιδιών μας προηγούμενα χρόνια…
Ε. Υπάρχει μια ιστορία μαθητή που δεν έφυγε ποτέ από μέσα σας; Όχι για το δράμα της, αλλά για τον τρόπο που σας άλλαξε.
Θυμάμαι μαθητή που ερχόταν κατευθείαν από το «γαλάρι» που άρμεγε τα γίδια του…
Θυμάμαι μαθήτρια που ήταν μαμά παιδιού που μεγάλωνε μόνη της και τώρα είναι δικηγόρος…
Θυμάμαι μαθήτρια που ήταν το πρώτο παιδί πενταμελούς οικογένειας και τώρα είναι γιατρός και μητέρα…
Θυμάμαι μαθητές και μαθήτριες παιδιά καρκινοπαθών γονιών…
Παιδιά που έμειναν ορφανά ενώ ήταν κοντά μας…
Ε. Η φτώχεια είναι το μεγάλο ελληνικό εκπαιδευτικό ταμπού. Πόσο βαθιά μπαίνει μέσα στη μάθηση; Αν είχατε απέναντί σας έναν υπουργό για 30 δευτερόλεπτα, τι θα του λέγατε χωρίς καμία
ευγένεια;
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ενισχύει τον ταξικό χαρακτήρα της παιδείας. Δώστε ευκαιρίες στα φτωχά παιδιά να μορφωθούν. Είναι η μόνη ελπίδα για να αλλάξει κάπως η κοινωνική διαστρωμάτωση…
Ε. Τι κάνει έναν άνθρωπο να χαρίζει χρόνο αντί για χρήμα; Πώς γεννιέται ένας εθελοντής και τι είναι αυτό που τον κρατάει «εδώ» όταν η καθημερινότητα τον τραβάει «αλλού»;
Το ότι μεγάλωσε φτωχός και σπούδασε δουλεύοντας, είναι ένας καλός λόγος…για να γίνει κοινωνικά αλληλέγγυος.
Ε. Όταν ένα παιδί φτάνει σε εσάς λίγο πριν από τις εξετάσεις, πόσο πραγματικά έτοιμο είναι; Και πόσο άδικη γίνεται η Γ’ Λυκείου όταν δεν υπάρχει κανείς να σου εξηγήσει το επόμενο βήμα;
Άλλα είναι έτοιμα κι άλλα με φοβερές μαθησιακές δυσκολίες ειδικά τα χρόνια μετά την «καραντίνα».
Όταν ένα παιδί πετυχαίνει στις Πανελλαδικές, τι σημαίνει για εσάς; Είναι νίκη, λύτρωση ή απλώς μια υπενθύμιση ότι το σύστημα θα έπρεπε να ήταν αλλιώς; Νιώθουμε ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή…».
Ε. Πώς μοιάζει η Ηλεία στον εκπαιδευτικό χάρτη σήμερα; Τι αλλάζει, τι επιμένει να μένει πίσω και τι πληγή αρνείται να κλείσει;
Ο μόνος νομός χωρίς πανεπιστημιακή σχολή! Είναι μια οδυνηρή πρωτιά από εκπαιδευτική, πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική άποψη.
Ε. Ποια στιγμή νιώθετε πως ένα παιδί δεν κουβαλά απλώς δυσκολίες, αλλά βάρος στην ψυχή; Τι αποκαλύπτει το βλέμμα που δεν προλαβαίνει να αποσπάσει;
Πολλά παιδιά δεν έχουν αισθανθεί ποτέ ότι έστω ένας/μια δεν βρέθηκε να ακουμπήσει τον ώμο τους
Πολλά παιδιά είναι ακυβέρνητα καράβια…
Πολλά παιδιά θα μπορούσαν να έχουν διαγνωστεί με διάφορα θέματα μαθησιακής αδυναμίας …και ψυχολογικά προβλήματα, αν υπήρχαν γονείς που ήξεραν και μπορούσαν να τα έχουν φέρει σε επαφή με «ειδικούς»…
Ε. Αν αύριο σταματούσατε, τι θα απέμενε για αυτά τα παιδιά; Και πώς νιώθετε κάθε φορά που ακούτε τη φράση «η εκπαίδευση είναι δωρεάν»;
Αν σταματήσουμε, που το βλέπω να γίνεται τον επόμενο χρόνο, αφού ήδη υπολειτουργούμε, για αυτά τα παιδιά δεν θα απέμενε τίποτα άλλο παρά μόνο διακοπή των σπουδών τους κι ίσως μετανάστευση…
Ε. Μετά την πανδημία, τα παιδιά γύρισαν ίδια μόνο στα χαρτιά. Ποια μάχη δίνετε πιο συχνά πια: με την ύλη ή με τη διάθεση να συνεχίσουν;
Να αναπληρώσουμε κάποια χαμένα χρόνια σχολικής ζωής, που συχνά είναι αδύνατο να γίνει…
Ε, Αν είχατε ένα ταμείο 5.000€ τον χρόνο, ποιο κουμπί θα πατούσατε πρώτο; Τεχνολογία, χώροι, άνθρωποι ή κάτι πιο αόρατο αλλά πιο επείγον;
Ίσως το πρώτο θα ήταν η διατροφή κάποιων παιδιών…
Ίσως η μετακίνησή τους από και προς τα χωριά τους…
Ε. Υπάρχει κάτι που έχετε ζηλέψει από ένα «κανονικό» φροντιστήριο; Όχι τα χρήματα, κάτι βαθύτερο, ίσως πιο οδυνηρό.
Όχι! Τίποτα!
E. Και για εσάς προσωπικά: υπήρξε στιγμή που σκεφτήκατε «δεν αντέχω άλλο»; Αν ναι, τί σας κράτησε τότε να μην αφήσετε το κλειδί πάνω στο τραπέζι και να συνεχίσετε;
Ένας φίλος μου είπε κάποτε : «Δεν θα αφήσεις ποτέ το κοινωνικό φροντιστήριο Πύργου, γιατί ό,τι γεννάς δεν το παρατάς…» Αυτό με έκανε να συνεχίσω 4-5 χρόνια ακόμη…
Ύστερα, τον Σεπτέμβριο του 2024 θέλησα να δώσω «αυτό που γέννησα» για υιοθεσία στον δήμο Πύργου για να συνεχίσει… Η πράξη έδειξε ότι δεν το «άφησα» σε σίγουρα χέρια… Συνεχίζω να διδάσκω εκεί αλλά η παρακμή είναι ολοφάνερη…
The Noèma n&m: Σας ευχαριστούμε!
