Τα μπλόκα δεν στήνονται πια μόνο από τρακτέρ. Στήνονται από ώρες χαμένες, από καφέδες που κρυώνουν σε πλαστικά ποτήρια, από κουβέντες που επαναλαμβάνονται με την ακρίβεια μιας παλιάς συνήθειας. Στις εθνικές οδούς και στους επαρχιακούς δρόμους, οι αγρότες δεν εμποδίζουν απλώς την κυκλοφορία, επιβραδύνουν τον χρόνο, σαν να ζητούν από την κοινωνία να σταθεί για λίγο και να κοιτάξει κατάματα μια πραγματικότητα που περνά βιαστικά και παρασύρει τις ζωές μας χωρίς την άδειά μας!
Η διαμαρτυρία τους δεν βασίζεται σε συνθήματα υψηλής έντασης, είναι χαμηλόφωνη, σχεδόν καθημερινή. Αδιάθετα προϊόντα που σαπίζουν στο χωράφι, κόστος καλλιέργειας που ανεβαίνει με ρυθμό ταχύτερο από την ίδια τη σοδειά, λογαριασμοί για καύσιμα, ρεύμα και εφόδια που θυμίζουν περισσότερο αστικό ενοίκιο παρά έξοδα χωραφιού.
Ο αγρότης δεν μιλά απλά για κρίση, μιλά για αριθμούς που δεν βγαίνουν…
‘’Το καλάθι μικραίνει, οι τιμές μεγαλώνουν, και η διαδρομή από το χωράφι στο πιάτο, γίνεται όλο και πιο ακριβή
Κι όμως, αυτή τη φορά, η κοινωνία δεν στέκεται απέναντί τους με την ενοχλημένη υπομονή του οδηγού που καθυστερεί. Στέκεται δίπλα τους. Ίσως γιατί αναγνωρίζει κάτι οικείο. Γιατί η ακρίβεια στα ράφια των σούπερ μάρκετ δεν είναι πια μια αφηρημένη έννοια οικονομικών δελτίων, αλλά μια καθημερινή υπενθύμιση στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και του μανάβικου. Το καλάθι μικραίνει, οι τιμές μεγαλώνουν, και η διαδρομή από το χωράφι στο πιάτο γίνεται όλο και πιο ακριβή για όλους.
Υπάρχει μια άρρητη συμφωνία ανάμεσα στους ανθρώπους των μπλόκων και σε εκείνους που περιμένουν υπομονετικά στην ουρά του δρόμου. Οι μεν γνωρίζουν ότι η κοινωνία πληρώνει το τίμημα της αναστάτωσης, οι δε αντιλαμβάνονται πως αυτό το τίμημα είναι μέρος ενός μεγαλύτερου λογαριασμού, που έτσι κι αλλιώς θα φτάσει στο σπίτι τους, με τη μορφή αυξημένων τιμών και μειωμένων επιλογών. Είναι μια σπάνια στιγμή συλλογικής κατανόησης, όπου η ενόχληση μετατρέπεται σε ανοχή και η ανοχή σε σιωπηρή συμπαράσταση.
Τα μπλόκα, τελικά, δεν είναι μόνο πράξεις πίεσης προς την πολιτεία. Είναι καθρέφτες. Αντανακλούν μια αγροτική οικονομία που παλεύει να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων απαιτήσεων και μειωμένων αντοχών, αλλά και μια κοινωνία που αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η τροφή δεν είναι δεδομένη, ούτε φθηνή, ούτε ανεξάρτητη από εκείνους που τη παράγουν.
Κάπου ανάμεσα στις εξατμίσεις των τρακτέρ και στο άγχος της καθημερινής κατανάλωσης, γεννιέται ένα ερώτημα: πόσο κοστίζει πραγματικά το φαγητό μας; Και ποιος πληρώνει, τελικά, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κόστους; Μέχρι να δοθεί μια απάντηση, τα μπλόκα θα παραμένουν εκεί…όχι ως εμπόδιο, αλλά ως υπενθύμιση ότι η γη, όπως και η κοινωνία, δεν αντέχει άλλο να πιέζεται χωρίς ανταπόδοση.
Οι δρόμοι κλείνουν, οι συζητήσεις ανοίγουν. Κάποιοι βιάζονται, κάποιοι αγανακτούν, αλλά οι περισσότεροι καταλαβαίνουν. Γιατί τα μπλόκα δεν είναι απλώς εμπόδια κυκλοφορίας, είναι υπενθυμίσεις ότι το φαγητό δεν φυτρώνει στα ράφια και ότι η κοινωνική ειρήνη κοστίζει λιγότερο από την κοινωνική αδιαφορία. Αν κάτι μας μαθαίνουν οι αγροτικές κινητοποιήσεις, είναι πως όταν η γη διαμαρτύρεται μέσω των ανθρώπων της, καλό είναι να σταματάμε—έστω για λίγο—και να ακούμε…
