Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ο αγρότης ήταν πυλώνας του έθνους. Σήμερα, είναι κάτι σαν τον τελευταίο ρομαντικό της επαρχίας, μόνο που το ρομάντζο του μυρίζει απογοήτευση και το πετρέλαιο στα 2 ευρώ το λίτρο. Ο αγροτικός χώρος δεν είναι απλώς παραμελημένος, είναι εγκαταλελειμμένος, προδομένος και καταδικασμένος σε αργό θάνατο από μια πολιτεία που θυμάται τους αγρότες μόνο λίγο πριν από τις εκλογές, με υποσχέσεις για «στήριξη» και «ανάπτυξη», όροι που πια ακούγονται πιο ψεύτικοι κι από το χαμόγελο του υποψήφιου βουλευτή στο καφενείο.
Ο Έλληνας αγρότης δουλεύει δεκατέσσερις ώρες τη μέρα για να πληρώνει λογαριασμούς και να φορολογείται σαν να έχει βίλα στη Μύκονο. Οι τιμές στα προϊόντα του παραμένουν καθηλωμένες, την ώρα που τα έξοδα έχουν εκτοξευτεί στα ύψη. Το λίπασμα, το ρεύμα, το νερό, τα καύσιμα, όλα πανάκριβα. Και στο τέλος, ο μεσάζων θησαυρίζει, ο καταναλωτής πληρώνει ακριβά και ο παραγωγός μένει με τα χρέη και τη λάσπη στα παπούτσια. Αν δεν είναι αυτό παράνοια, τότε τι είναι;
Μα, όταν οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται από ανθρώπους που δεν έχουν πιάσει ποτέ αξίνα και οι επιδοτήσεις μοιράζονται με λογικές σε γνωστούς, φίλους και κουμπάρους, τα σχέδια βελτίωσης γίνονται γρίφος για γραφειοκράτες, και η «πράσινη μετάβαση» θυμίζει περισσότερο ανέκδοτο παρά στρατηγική.
Ποιος θα κάνει «πράσινη» γεωργία όταν δεν έχει να πληρώσει το πετρέλαιο για να οργώσει; Όταν το νερό κόβεται και η ΔΕΗ απειλεί με ρεύμα κομμένο εν μέσω ποτίσματος ;
Και μετά υπάρχει το δημογραφικό με τα χωριά να αδειάζουν και τους νέους να φεύγουν, όχι γιατί δε θέλουν να δουλέψουν, αλλά γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν το μέλλον τους να εξατμίζεται κάτω από τον ήλιο. Ποιος 30χρονος θα μείνει να καλλιεργεί όταν η αγροτική ζωή έχει καταντήσει οικονομική αυτοκτονία;
Και κάπως έτσι η ύπαιθρος ερημώνει από νεολαία, γεμίζει γέρους και οι ελπίδες ξεραίνονται όπως τα χωράφια χωρίς νερό.
Α, και φυσικά, υπάρχει και η γραφειοκρατία, το τέρας με τα χίλια κεφάλια. Ο αγρότης για να κάνει τη δουλειά του χρειάζεται να γίνει ταυτόχρονα λογιστής, μηχανικός, νομικός, ακόμη…και προφήτης. Για κάθε στρέμμα πρέπει να συμπληρώσει δέκα αιτήσεις, να περάσει από πέντε υπηρεσίες, και στο τέλος να του πουν πως «λείπει μια υπογραφή».
Ο αγροτικός χώρος δεν είναι απλώς παραμελημένος, είναι εγκαταλελειμμένος και καταδικασμένος σε αργό θάνατο
Και μέσα σε όλα αυτά, έρχονται οι εισαγωγές προϊόντων από χώρες που πληρώνουν εργάτες με ψίχουλα. Οι ελληνικές ντομάτες μένουν στα χωράφια, ενώ στα ράφια του σούπερ μάρκετ φιγουράρουν «ευρωπαϊκές» εισαγωγές γεμάτες φυτοφάρμακα. Ο αγρότης βλέπει τον κόπο του να σαπίζει, και η κοινωνία τον κατηγορεί πως «παραπονιέται συνέχεια». Μα αν δεν παραπονεθεί αυτός, ποιος θα το κάνει;
Η Ελλάδα τρώει ακόμα από τη γη της, αλλά δεν τη σέβεται και οι πολιτικοί φωτογραφίζονται στα τρακτέρ για επικοινωνιακούς λόγους, οι γραφειοκράτες σχεδιάζουν προγράμματα χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει κακοκαιρία, και οι αγρότες παλεύουν μόνοι τους απέναντι σε ένα σύστημα που έχει ξεχάσει τι σημαίνει παραγωγή.
Η αλήθεια είναι απλή: αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα υπάρχει καν αγροτικός χώρος για να μιλάμε. Θα υπάρχουν μόνο εισαγωγές, φτηνά τρόφιμα και ακριβή εξάρτηση.
Ο τόπος που κάποτε έθρεψε λαούς, τώρα λιμοκτονεί. Και αν κάτι πρέπει να αλλάξει, δεν είναι ο καιρός, είναι η νοοτροπία των ελληνικών και ευρωπαϊκών διοικήσεων, γιατί, χωρίς αγρότες δεν υπάρχει χώρα, μόνο ερημιά και χώμα ξερό.
