Ζούμε σε μια εποχή υπερβολής, υπερπληροφόρησης, υπερκατανάλωσης, υπερφόρτωσης. Τα πάντα γύρω μας φωνάζουν «πάρε κι άλλο», «δείξε περισσότερα»…
Μέσα σε αυτό το χάος, δύο αντίθετες φιλοσοφίες ζωής έχουν αναδυθεί, εκφράζοντας τις διαφορετικές ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου: ο minimalism και ο maximalism.
Δύο κόσμοι φαινομενικά αντίθετοι, που όμως ίσως να ψάχνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα, το νόημα της σημερινής εποχής.
Ο μινιμαλισμός είναι η τέχνη του «λιγότερα αλλά καλύτερα». Δεν αφορά μόνο το design ή τη διακόσμηση, αλλά μια βαθύτερη στάση ζωής. Ο μινιμαλιστής επιλέγει να απαλλαγεί από το περιττό, να κρατήσει ό,τι πραγματικά του είναι πολύτιμο, και να εστιάσει στην ουσία. Ένα σπίτι με καθαρές γραμμές, μια ντουλάπα με βασικά κομμάτια, ένα κινητό με λίγες εφαρμογές. Η απλότητα μετατρέπεται σε ελευθερία. Ο χώρος και ο νους καθαρίζουν μαζί. Είναι μια συνειδητή επιλογή απέναντι στον θόρυβο και τη βιασύνη του κόσμου, ένα μικρό καταφύγιο ηρεμίας και τάξης.
Από την άλλη πλευρά, ο μαξιμαλισμός είναι η γιορτή του «more is more». Είναι η αποθέωση της δημιουργικής υπερβολής. Χρώματα, μοτίβα, συλλογές, αναμνήσεις, τέχνη και ενέργεια. Ο μαξιμαλιστής δεν φοβάται το «πολύ», γιατί μέσα σε αυτό βρίσκει την προσωπικότητά του. Δεν τον ενδιαφέρει η συμμετρία ή η τελειότητα. Απεναντίας τον ενδιαφέρει το συναίσθημα. Ένας χώρος γεμάτος αντικείμενα δεν σημαίνει ακαταστασία, αλλά ιστορία. Κάθε γωνιά, κάθε αντικείμενο, έχει κάτι να πει. Είναι μια δήλωση αυθεντικότητας, μια άρνηση της ομοιομορφίας που επιβάλλει η «minimal» αισθητική.
Ψυχολογικά, και οι δύο τάσεις είναι απάντηση στην ίδια αγωνία: πώς θα βρούμε τον εαυτό μας μέσα στον καταιγισμό επιλογών. Ο minimalism επιδιώκει τον έλεγχο και την ηρεμία, την τάξη μέσα στο χάος.
’Η ισορροπία βρίσκεται στη μέση, όταν αναγνωρίζουμε πότε αξίζει να αδειάζουμε και πότε να γεμίζουμε !
Ο maximalism επιδιώκει την ελευθερία και τη χαρά, τη ζωή μέσα στο χάος. Ο πρώτος προσφέρει αποφόρτιση, ο δεύτερος προσφέρει έκφραση. Και οι δύο, αλλά με διαφορετικό τρόπο, επιχειρούν να μας κάνουν πιο συνειδητούς, να μας επανασυνδέσουν με αυτό που έχει σημασία.
Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να επιλέξουμε πλευρά. Η ισορροπία βρίσκεται κάπου στη μέση: στο να γνωρίζουμε πότε αξίζει να αδειάζουμε και πότε να γεμίζουμε. Να κρατάμε χώρο για ό,τι μας ηρεμεί, αλλά και για ό,τι μας εμπνέει. Να μην φοβόμαστε ούτε το λευκό, ούτε το χρώμα.
Και οι δύο, με τον δικό τους τρόπο, μας καλούν να ζήσουμε.
Άλλοτε να αδειάσουμε και άλλοτε να γεμίσουμε!
