Τους τελευταίους μήνες, η καθημερινότητα στις δημόσιες υπηρεσίες της Ηλείας μοιάζει να έχει αλλάξει ταχύτητα. Οι ουρές στα ΚΕΠ, στις τεχνικές υπηρεσίες και στα δημοτικά γραφεία αυξάνονται, οι πολίτες φτάνουν συχνά πριν ανοίξουν οι πόρτες, και το προσωπικό προσπαθείνα διαχειριστεί έναν φόρτο εργασίας που δεν θυμίζει σε τίποτα τον περσινό. Το παράδοξο είναι ότι δεν έχει υπάρξει κάποια εντυπωσιακή θεσμική μεταβολή — εκείνο που άλλαξε είναι ο ρυθμός με τον οποίο οι πολίτες αναζητούν διευκολύνσεις, βεβαιώσεις, άδειες, πληροφορίες και απαντήσεις.
Πίσω από την εικόνα αυτή υπάρχει ένα ευρύτερο μοτίβο: η χρονική σύμπτωση προκηρύξεων, επιδοτήσεων, αγροτικών προγραμμάτων, ενεργειακών ενισχύσεων και, κυρίως, η οικονομική αβεβαιότητα που κάνει τους πολίτες να «τρέχουν» για κάθε πιθανή διευκόλυνση. Η περιοχή λειτουργεί σαν μικρογραφία της χώρας: οι ανάγκες συμπιέζονται, το προσωπικό μένει σταθερό και η τοπική κοινωνία βλέπει τον χρόνο αναμονής να λειτουργεί ως μέτρο δυσφορίας.Οι υπάλληλοι μιλούν για «ασυνήθιστους μήνες». Δεν είναι οι πολίτες πιο απαιτητικοί∙ είναι πιο αγχωμένοι. Θέλουν διευκρινίσεις, ρωτούν για τα πάντα, φοβούνται μη χάσουν κάποια προθεσμία.
Οι δημοτικές υπηρεσίες κάνουν ό,τι μπορούν με περιορισμένο προσωπικό, ενώ οι ψηφιακές πλατφόρμες —που υποτίθεται θα αποσυμφόριζαν— χρειάζονται περισσότερο χρόνο εκμάθησης από όσο οι πολίτες διαθέτουν.Παράλληλα, η περιοχή έχει μια σειρά από «εκκρεμότητες» που εντείνουν την πίεση: καθυστερήσεις έργων, ζητήματα πολεοδομίας, περιβαλλοντικές άδειες και αιτήματα επαγγελματιών. Το αποτέλεσμα είναι μια αόρατη αλλά διαρκής συσσώρευση. Οι πολίτες κουράζονται, οι υπάλληλοι εξουθενώνονται και οι φορείς ξέρουν ότι πρέπει να απαντήσουν χωρίς να έχουν τα κατάλληλα μέσα.
