Οι δυτικές δημοκρατίες βρίσκονται σε περίοδο κόπωσης. Τα χρόνια των κρίσεων άφησαν κοινωνίες εξαντλημένες και κυβερνήσεις προσεκτικές. Η λέξη “fatigue” έχει γίνει πολιτικός
όρος. Η Ουκρανία παραμένει κεντρικό μέτωπο κόπωσης. Η Ευρώπη στηρίζει αλλά με αμηχανία. Οι ΗΠΑ είναι απορροφημένες από το εσωτερικό τους χάος. Η Μέση Ανατολή ενισχύει την αίσθηση ότι η Δύση αντιδρά αντί να ηγείται. Η κόπωση δεν είναι μόνο στρατηγική αλλά κοινωνιολογική. Οι κοινωνίες δεν θέλουν νέες δεσμεύσεις. Θέλουν σταθερότητα. Οι κυβερνήσεις το διαβάζουν και επιλέγουν συντήρηση ενέργειας.
Το αποτέλεσμα είναι διεθνές κενό ισχύος. Περιφερειακές δυνάμεις αυξάνουν αποτύπωμα: Τουρκία, Ινδία, Σαουδική Αραβία. Η σκακιέρα αλλάζει με μικρές μετατοπίσεις. Η κόπωση δεν είναι αδυναμία — είναι προάγγελος αλλαγής. Το ερώτημα είναι αν η Δύση θα την καθοδηγήσει ή θα την υποστεί
