Για τη χρήση της γλώσσας στο δημόσιο λόγο και τη γνωστική επάρκεια στην πολιτική, τη λειτουργία των θεσμών και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελληνική Δημοκρατία.

Τι αγοράζουμε όταν αγοράζουμε ένα έργο τέχνης Η πρόσφατη υπόθεση με τις τηλεοπτικές δημοπρασίες πλαστών έργων στην Ελλάδα δεν προκάλεσε σοκ επειδή είναι κάτι πρωτοφανές.

Η Άνοιξη δεν είναι πάντα φως.
Μερικές φορές είναι μνήμη, επιθυμία, μοναξιά — και μια υπόσχεση που δεν εκπληρώνεται ποτέ πλήρως.

  Οι καλύτερες, οι χειρότερες και οι πιο απρόσμενες στιγμές Η τελετή των Όσκαρ συχνά προσποιείται ότι είναι απλώς μια βραδιά κινηματογράφου. Στην πραγματικότητα είναι

Μια συζήτηση στο The Noèma n&m για τον «άνθρωπο» Γιάννη Αργυρόπουλο — την αυτοδιοίκηση, τις δύσκολες αποφάσεις της πολιτικής, την αντιπολίτευση και το μέλλον της

Σε έναν κόσμο όπου το ταξίδι έχει γίνει σχεδόν εξ ολοκλήρου ψηφιακό, η τουριστική βιομηχανία μετατρέπεται σε πεδίο υψηλού ρίσκου.

(μια κρίση που ξεπερνά την υπόθεση Audax) Τους τελευταίους μήνες, ένα αθόρυβο αλλά συνεχώς εντεινόμενο κύμα κυβερνοεπιθέσεων διαμορφώνει ένα νέο τοπίο για την ελληνική επιχειρηματική

Πολιτική ισχύς, αφηγήματα αθωότητας και η βιοπολιτική φαντασίωση των ελίτ Ανάλυση Πηγές: Πηγή: juancole.com/ New York Times, The Guardian, Vanity Fair. Ο Εχούντ Μπαράκ, πρώην πρωθυπουργός

Η πιο αστεία, η πιο ύπουλη, η πιο επικίνδυνη ιδέα της εποχής μας είναι ότι υπάρχει “ουδέτερη τέχνη”. Η ουδετερότητα είναι προνόμιο. Είναι θρόνος.

Ο επικεφαλής της Microsoft AI, Mustafa Suleyman, προειδοποίησε για βαθιές αλλαγές στην εργασία της διοικητικής & τεχνοκρατικής ελίτ — μια δήλωση που πυροδότησε αντιδράσεις.

Ο Robert Plant, η εμβληματική φωνή των Led Zeppelin και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές στην ιστορία της ροκ μουσικής, έρχεται στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2026 για μια πολυαναμενόμενη συναυλία που ήδη συζητιέται έντονα στον μουσικό κόσμο.

Καταπέλτης με ανάλυση όλων των γεγονότων από την έναρξη παράνομων παρακολουθήσεων έως και τα αδικήματα που καταλόγισε στους κατηγορούμενους ήταν στην αγόρευσή του ο εισαγγελέας, Δημήτρης Παυλίδης,

Υπάρχουν τόποι που γεννήθηκαν για να είναι σκηνές μιας ταινίας και τόποι που γεννήθηκαν για να είναι ιστορία.

From the “God Particle” to Data Markets

Ρούλα Αλικάκη – Τζανέτου:«Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια για τους λίγους, είναι καταφύγιο και δύναμη για τους πολλούς!».

Η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Πύργου Ρούλα Αλικάκη – Τζανέτου μιλά όπως εργάζεται, χωρίς περιττές χειρονομίες και χωρίς εκπτώσεις στο νόημα. Αφοπλιστική, χαμογελαστή, με βλέμμα καθαρό και σταθερό δεν αποφεύγει καμία ερώτηση, ούτε εκείνες που απαιτούν αυτοκριτική, ούτε εκείνες που αγγίζουν τις πιο αθέατες πλευρές της τοπικής διαχείρισης.

Τη συναντήσαμε εν μέσω καρναβαλικών προετοιμασιών, σε μια περίοδο όπου ο χρόνος μετριέται αντίστροφα για τη Μεγάλη Παρέλαση της 15ης Φεβρουαρίου. Ανάμεσα σε προγράμματα, πρόβες και τηλεφωνήματα που δεν σταματούν, μιλά για τον πολιτισμό όχι ως γεγονός της στιγμής, αλλά ως διαδικασία που χτίζεται καθημερινά και μακριά από τα φώτα.

Με την εξάχρονη διαδρομή της στη ΔΕΥΑΠ να λειτουργεί ως σιωπηρό υπόβαθρο εμπειρίας, μιλά στο «The noema n&m» για το πώς η διαχείριση των βασικών υποδομών διαμορφώνει χαρακτήρα και τρόπο σκέψης, αλλά και για τον πολιτισμό ως μια εξίσου απαιτητική μορφή ευθύνης.

Αναφέρεται στα παραδοσιακά στοιχεία που οφείλει να προστατεύσει ο Πύργος, χωρίς όμως να τα μουσειοποιήσει, και στα νέα που πρέπει να εισαχθούν, ακόμη κι αν προκαλούν αρχικά αμηχανία.        

«Από τη θεωρία στο funding: πώς η επιστημονική φιλοδοξία έγινε οικονομικό μοντέλο.

Όταν η έρευνα συναντά το κεφάλαιο — και η γνώση γίνεται αγορά.»

Δεν υπάρχει πάντα μια καθαρή στιγμή αποκάλυψης, ένα εσωτερικό «ναι, αυτό θα κάνω». Κάποιες φορές η ζωή σε σπρώχνει απαλά, σχεδόν ανεπαίσθητα, προς μια κατεύθυνση που αργότερα αναγνωρίζεις ως μοίρα. Έτσι συνέβη και στη ζωή του Χάρη Κότσιφα, τον σκηνοθέτη της θεατρικής ομάδας ερασιΤΕΧΝΕΣ Αμαλιάδας. Το θέατρο δεν εμφανίστηκε ως φιλοδοξία, αλλά ως εργαλείο κατανόησης μέσα από την ψυχολογία, τη φιλοσοφία και τη δραματοθεραπεία αποκαλύφθηκε ως συμπυκνωμένη ζωή, ως μια μορφή ψυχοθεραπείας με φώτα, σώματα και σιωπές.
Μπήκε πρώτα στην τάξη, ανάμεσα σε παιδιά, κι εκεί απέδειξε τη δύναμή του. Το μάθημα έγινε εμπειρία, η γνώση συγκίνηση, και η πρώτη παράσταση γεννήθηκε σχεδόν αναπόφευκτα σχεδόν 35 χρόνια πριν. Από εκεί και πέρα, το ένα έφερε το άλλο, δάσκαλοι, σεμινάρια, σπουδές που έμειναν ημιτελείς αλλά ουσιαστικές, παραστάσεις, αναζητήσεις. Όχι μια ευθεία πορεία, αλλά ένα ταξίδι.
Στο ερασιτεχνικό θέατρο η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτάται. Είναι αγώνας, ρίσκο και ευθύνη. Λίγο πριν από κάθε πρεμιέρα ο φόβος παραμένει ίδιος, όχι για το αποτέλεσμα, αλλά για τους ανθρώπους.
Αν θα χαρούν, αν θα προστατευτούν, αν θα συναντηθούν με το κοινό χωρίς να εκτεθούν.

Ο Νίκος Λαϊνόπουλος ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων
που δεν χωρούν εύκολα σε έναν τίτλο

Ανήσυχος, απαιτητικός και βαθιά
αφοσιωμένος, κινείται εδώ και χρόνια ανάμεσα σε διαφορετικά πεδία
ευθύνης και έκφρασης — από τη δημόσια ζωή και τη δικηγορία έως τη
σκηνή — χωρίς να τις αντιμετωπίζει ως παράλληλες διαδρομές, αλλά ως
συγκοινωνούντα δοχεία.
Είναι η «ψυχή» της θεατρικής ομάδας ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ, μιας ομάδας που
έχει χτίσει τη φήμη της αθόρυβα, μέσα από επίμονη δουλειά και
ουσιαστικές επιλογές. Σε λίγες ημέρες, το ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ανεβάζει το
κλασικό έργο του William Shakespeare, Οθέλλος, ένα έργο που απαιτεί
όχι μόνο ερμηνευτική δύναμη, αλλά και βαθιά κατανόηση της
ανθρώπινης ρωγμής.

Χρήστος Αθανάσουλας: «Συνεχίζω να διδάσκω εκεί, αλλά η παρακμή είναι ολοφάνερη…». Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση παρουσιάζεται συχνά ως ίση ευκαιρία για όλους, υπάρχουν

Συνέντευξη στη Νίκη Μαντά.

“Ο Παρασκευάς Παπαπετρόπουλος δεν σκηνοθετεί με θόρυβο και ούτε ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των δημιουργών που επιβάλλονται με ένταση ή αυθεντία.

Αντίθετα, κινείται με μια σχεδόν αθόρυβη βεβαιότητα ήρεμος, παρατηρητικός, ευρηματικός.. Στις πρόβες του, η λύση σπάνια έρχεται ως διαταγή, έρχεται ως φυσική συνέπεια σκέψης, εμπειρίας και εμπιστοσύνης στο χρόνο.
Από το 2005 σκηνοθετεί ανελλιπώς τη θεατρική ομάδα «Δούρειος Ίππος», μια διαδρομή είκοσι ενός ετών που δεν βασίστηκε στη φιλοδοξία της προβολής αλλά στη σταθερότητα της επιλογής.
Τα έργα του είναι κυρίως κλασικά, όχι από νοσταλγία, αλλά από πεποίθηση. Πιστεύει ότι τα μεγάλα κείμενα δεν χρειάζονται «επικαιροποίηση» για να μιλήσουν στο παρόν, αρκεί να ειπωθούν με ακρίβεια και σεβασμό. Αν χρειαστεί, επεμβαίνει «χειρουργικά», αφαιρώντας χρόνο, αλλά ποτέ νόημα.

Παρασκευάς Παπαπετρόπουλος:
«Σκηνοθετώ πάντα με τη σκέψη μου στον θεατή»

Ο Παρασκευάς Παπαπετρόπουλος δεν σκηνοθετεί με θόρυβο και ούτε ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των δημιουργών που επιβάλλονται με ένταση ή αυθεντία. Αντίθετα, κινείται με μια σχεδόν αθόρυβη βεβαιότητα ήρεμος, παρατηρητικός, ευρηματικός. Στις πρόβες του, η λύση σπάνια έρχεται ως διαταγή, έρχεται ως φυσική συνέπεια σκέψης, εμπειρίας και εμπιστοσύνης στο χρόνο.

Όταν ο ήχος ξαναβρίσκει σώμα, ρίζες και λόγο.

“Η Ηλεία μπορεί να πετύχει αρκεί να κρατήσουμε ρυθμό, συνεργασία και καθημερινή προσήλωση χωρίς εκπτώσεις, στο αποτέλεσμα”.

Στον δημόσιο λόγο της Ηλείας υπάρχει μια ιδιότυπη συμφωνία σιωπής: όλοι μιλούν για «ανάπτυξη», σχεδόν κανείς όμως δεν επιμένει στο πώς. Η λέξη επαναλαμβάνεται με τέτοια ευκολία, ώστε συχνά χάνει το βάρος της και γίνεται ένα περίβλημα χωρίς περιεχόμενο.

Στο «The Noema n&m» δεν μας απασχολούν οι εύκολες απαντήσεις ούτε τα γενικόλογα οράματα. Αναζητούμε τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ρεαλιστικό και στο αναγκαίο, εκεί όπου η πολιτική παύει να είναι ρητορική και γίνεται πράξη.

Της Νίκης Μαντά.

Μια γοητευτική περιπέτεια, επισφαλής επιλογή εργασίας ή προνόμιο;
“Εργασία και περιπλάνηση στην εποχή της ευελιξίας”