Τι αποκαλύπτουν τα νέα στοιχεία και γιατί η υπόθεση «ξαναζεσταίνεται» στην Ευρώπη.
Η υπόθεση γύρω από τον Jeffrey Epstein μοιάζει να μην έχει τέλος. Παρότι ο ίδιος πέθανε το 2019 μέσα στο κελί του στη Νέα Υόρκη, ο «κύκλος» του εξακολουθεί να παράγει πολιτικές δονήσεις — αυτή τη φορά όχι στις ΗΠΑ, αλλά στην Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία. Οι νέες αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας ανασύρουν εκ νέου συνδέσεις με υψηλά πολιτικά πρόσωπα, ανάμεσά τους τον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ αλλά και τον πρώην πρόεδρο Bill Clinton, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα δημόσιας συζήτησης, συνωμοσιολογίας και πραγματικής ανάγκης για λογοδοσία.
Στο επίκεντρο βρίσκονται έγγραφα και καταθέσεις που είχαν μείνει κλειστά επί χρόνια και που τώρα, μέσω δικαστικών διαδικασιών και δημοσιογραφικής έρευνας, ανοίγουν ξανά. Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται προς τη Γαλλία, όπου εισαγγελικές αρχές επανεξετάζουν παλαιότερες καταγγελίες σχετικά με υποτιθέμενη συμμετοχή Ευρωπαίων επιχειρηματιών, ακαδημαϊκών και δημόσιων προσώπων σε δίκτυα που σχετίζονται με τον Επστάιν. Η έρευνα αυτή, πέρα από το ποινικό σκέλος, έχει και μια βαθιά πολιτική διάσταση: εξετάζει πώς ένας κύκλος ισχυρών ανθρώπων μπόρεσε για χρόνια να λειτουργεί στο περιθώριο της θεσμικής επιτήρησης.
Ο λόγος που η ιστορία ξανανάβει δεν είναι μόνο τα πρόσωπα, αλλά “το υπόδειγμα ισχύος” που τα περιβάλλει. Στη Γαλλία, όπου η δημόσια σφαίρα είναι εξαιρετικά ευαίσθητη σε σκάνδαλα πολιτικού ή ηθικού χαρακτήρα, η υπόθεση δημιουργεί αντιδράσεις τόσο στα media όσο και στο πολιτικό σύστημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η συζήτηση αυτή δεν περιορίζεται σε ηθική διάσταση· αντίθετα, στρέφεται στο πώς λειτουργεί η εξουσία και ποια «ανεπίσημα δίκτυα» τη διαπερνούν.
Η αναφορά του ονόματος του Κλίντον σε ορισμένες μαρτυρίες — παρότι δεν προκύπτουν κατηγορίες εις βάρος του — προσφέρει έδαφος για νέες πολιτικές ερμηνείες, κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και σε ευρωπαϊκά μέσα. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι τι μπορεί να αποδειχθεί, αλλά πώς η δημόσια σφαίρα χρησιμοποιεί τέτοια στοιχεία για να χτίσει αφηγήματα. Σε εποχή ακραίας πολιτικής πόλωσης, το όνομα «Επστάιν» λειτουργεί σαν σύμβολο: συνδέει τη διαφθορά, την ελίτ και τη σεξουαλική εκμετάλλευση σε έναν ενιαίο, δυσοίωνο κόμβο.
Για τη Γαλλία η υπόθεση λειτουργεί και σαν καθρέφτης θεσμικών αδυναμιών. Το ερώτημα που επανέρχεται διαρκώς είναι αν η χώρα μπορεί να εντοπίσει, να αναγνωρίσει και να κυνηγήσει τέτοιου είδους δίκτυα πριν αυτά πάρουν διαστάσεις διεθνούς σκανδάλου. Όσο ανοίγουν τα αρχεία και οι υποθέσεις ανακύπτουν, γίνεται φανερό ότι η «υπόθεση Επστάιν» δεν είναι απλώς ένα εγκληματολογικό δράμα του παρελθόντος, αλλά ένα ongoing stress test για θεσμούς, κυβερνήσεις και συστήματα εξουσίας.
Η υπόθεση δεν έχει κλείσει — έχει απλώς μετακινηθεί. Και τώρα, η Ευρώπη είναι αυτή που πρέπει να δώσει απαντήσεις.
—
