Το νέο σκάνδαλο κατασκοπείaας με πρωταγωνιστή έναν Έλληνα σμήναρχο και μια μυστηριώδη Κινέζα «σκιώδη» επαφή θα ήταν απλώς ένα ακόμη επεισόδιο σε μια θολή ιστορία προσωπικής αδυναμίας — αν δεν άγγιζε νεύρα που εδώ και χρόνια παραμένουν εκτεθειμένα: την κινεζική παρουσία στην Ελλάδα, τον ρόλο των επενδύσεων, και το πόσο πραγματικά θωρακισμένο είναι το ελληνικό κράτος όταν μιλάμε για πληροφορίες, υποδομές και επιρροή.
Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ο σμήναρχος φέρεται να μετέδιδε στρατιωτικό υλικό προς κινεζικά συμφέροντα, καθοδηγούμενος από μια γυναίκα που λειτουργούσε ως «στρατολόγος». Η υπόθεση φέρει όλα τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού μοντέλου προσέγγισης: συναισθηματική σύνδεση, αμοιβαία μυστικότητα, μικρές παραχωρήσεις που με τον χρόνο γίνονται κρίσιμο υλικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που το Πεκίνο εμφανίζεται να αξιοποιεί τέτοιες τεχνικές στην Ευρώπη — αλλά είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα ταράζεται τόσο εμφανώς από ένα θέμα που αγγίζει την καρδιά της εθνικής ασφάλειας.
Και εδώ αρχίζει το δύσκολο κομμάτι. Η COSCO Shipping, μέσω της επένδυσής της στο Port of Piraeus, έχει εγκαθιδρύσει ένα από τα σημαντικότερα κινεζικά ερείσματα στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Ο Πειραιάς είναι — είτε μας αρέσει είτε όχι — ένας γεωπολιτικός κόμβος που λειτουργεί υπό τη σκιά του Belt & Road. Υποδομές, logistics, δίκτυα, εφοδιαστικές αλυσίδες: όλα τα κρίσιμα σημεία του σύγχρονου εμπορίου συνδέονται εδώ με μια μορφή συμμετοχής που δεν είναι ποτέ 100% «εμπορική».
Γι’ αυτό και το σκάνδαλο δεν αποκόπτεται από το ευρύτερο πλαίσιο. Όταν μια χώρα διαθέτει τέτοιας κλίμακας κινεζική παρουσία στις βασικές της υποδομές, οποιοδήποτε περιστατικό κατασκοπείας αποκτά άλλο βάρος. Δεν είναι απλώς μια πράξη προδοσίας· είναι υπενθύμιση ότι η επιρροή χτίζεται συχνά όχι μόνο με επενδύσεις αλλά και με πληροφορίες. Οι υπηρεσίες της Δύσης, και ιδιαίτερα των ΗΠΑ, ήδη βλέπουν τον Πειραιά ως ευαίσθητο σημείο. Τώρα αποκτούν και μια συμβολική δικαίωση: ο χώρος υπάρχει, το ρίσκο υπάρχει, και τα κενά αποδεικνύονται πραγματικά.
Στο εσωτερικό, η υπόθεση πυροδοτεί ένα δεύτερο, πιο πολιτικό ερώτημα: πόσο έτοιμη είναι η Ελλάδα να διαχειριστεί την πραγματικότητα ενός διεθνοποιημένου κόσμου όπου οι ξένες δυνάμεις δρουν όχι μόνο μέσω κυβερνήσεων αλλά και μέσω εταιρειών, προσώπων, «επαγγελματικών σχέσεων» και συναισθηματικών δεσμών. Η εικόνα ενός στελέχους που παρασύρεται από μια «υπερπόντια γνωριμία» μπορεί να φαίνεται μικρή ιστορία — αλλά αποτελεί καθρέφτη μεγαλύτερων αδυναμιών: ελλιπή έλεγχο, χαλαρές δικλίδες ασφαλείας, ανοιχτές πόρτες σε όσους γνωρίζουν πού να χτυπήσουν.
Σε γεωπολιτικό επίπεδο, το σκάνδαλο δίνει επιχειρήματα σε δύο στρατόπεδα:
• σε όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να μειώσει την εξάρτησή της από κινεζικά κεφάλαια, και
• σε όσους θεωρούν ότι η κινεζική παρουσία είναι «αναγκαίο κακό» σε μια εποχή που η χώρα δεν έχει εύκολες εναλλακτικές για επενδύσεις μεγάλης κλίμακας.
Η αλήθεια βρίσκεται στη δίνη ενός περιστατικού που εγείρει πολλά ερωτηματικά κυρίως ύστερα από κάποιες επιθετικές απαιτήσεις της αμερικανικής πρεσβείας που διέρρευσαν πρόσφατα. Η Ελλάδα πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη για ξένα κεφάλαια και στην υποχρέωση να προστατεύει το στρατηγικό της βάθος και τις γεωπολιτικές της επιλογές. Και αυτό απαιτεί επαγρύπνηση, θεσμική σοβαρότητα και διαφάνεια — όχι μόνο στα δελτία Τύπου αλλά και στα παρασκήνια όπου οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται.
Το «Cherchais la fame»- σκάνδαλο μπορεί να ξεκίνησε ως προσωπική ιστορία. Αλλά κατέληξε ένα μάθημα για μια χώρα που πρέπει να μάθει να βλέπει πέρα από το προφανές. Γιατί η επιρροή, όπως και η κατασκοπεία, δεν εμφανίζεται ποτέ με το πραγματικό της όνομα.
Πηγές
https://www.reader.gr/ellada/634398/skandalo-kataskopeias-stin-ellada-me-domi-pyramidas
