Η ποιότητα ζωής μετριέται και απ’το εξής:
CATS
Απ’τα κιλά των αδέσποτων γατιών! Από το εάν είναι η κοιλιά φίσκα, τούρλα! Τούμπανο έτοιμο για οριεντάλ, ή έχει χωθεί στο στομάχι και παίζει με τα κόκκαλα σαντούρι!
Θυμάμαι τις γάτες κατά την περίοδο της “φούσκας”. Στις αδέσποτες αναφέρομαι. Όσον αφορά τις άλλες του σπιτιού και του σαλονιού με τα σούσι και τα ψιψινοτζακούζι, δεν ξέρω, δεν ομιλώ.
Αυτές, λοιπόν, οι αλανιάρες, είχαν μεταμορφωθεί εξαιτίας του πάχους. Από Αιγύπτιες θεές, από εκείνα τα γνωστά κομψά, τα πλάσματα τα σικάτα, έτσι όπως άπλωναν την αρίδα τους επάνω στους κάδους, μπλε, πράσινους, whatever, είχαν μεταλλαχθεί σε αρκουδοτόμαρα. Τα δε αντανακλαστικά; άφαντα!
Σημάδευα προς τον κάδο μια μαύρη σακούλα να -μετά συγχωρήσεως- κι αντί να πεταχτούν ωσάν νίντζα στον αέρα, όπως η γατίσια φύση ορίζει, τί έκαναν; Την έτρωγαν μακάριες στο δόξα πατρί και ούτε νιάου ούτε ζημιά, τέτοια αλλοτρίωση.
Να κυνηγήσουν; Ποιό το κίνητρο; Έξυναν τα … νύχια τους απλώς, κι έτρωγαν ό,τι μύριζε στους ξεχειλισμένους κάδους, και κρέμες προσώπου ακόμα δηλαδή, γι’αυτό και πέρδονταν αλόη βέρα!
Αντιθέτως, κατά τα τελευταία χρόνια, από το μνημόνιο και μετά, όσο ανεβαίνουν οι τιμές, τόσο πέφτουν τα κιλά! Μπορεί για κάποιο διάστημα να λιγδώνει κι αυτών το έντερο με επιδόματα, καλάθια του νονού και pass, αλλά η αλήθεια ξεπροβάλλει ημίγυμνη. Τα άλλοτε περήφανα όντα προσωποποιούν τη μιζέρια της κοινωνίας. Όχι χρήμα, όχι απορρίμματα στους κάδους και στις γειτονιές.
Και το κυνηγετικό ένστικτο ξυπνά, αμέσως μόλις πετάξει η σκουπιδοσακούλα σαν νυχτερίδα! Την αρπάζουν, την ξεσκίζουν, μα … άνθρακας ο θησαυρός. Άντε να ρολάρει κανένα χαρτί υγείας λόγω της συχνουρίας, που ομολογουμένως προκαλεί ο φρέντο με στέβια ή άνευ. Γιατί μονάχα καφέ ντεκαφεϊνέ είναι σε θέση οι Έλληνες να καταναλώνουν δίχως αύριο.
Και είναι δύσκολο, εάν όχι ακατόρθωτο, να προβλέψει κανείς, πόσο άλλο θα διαρκέσει η περίοδος των ισχνών cats-ουλιών.
Γκιούλμπασι
