Εδώ και αιώνες ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του στα άστρα για να βρει τον εαυτό του, αποδεικνύοντας ότι, υπάρχει κάτι το βαθιά ανθρώπινο στο να κοιτάς τον ουρανό και να ψάχνεις «νόημα», ενίοτε και λύσεις.
Η πολιτική, από την άλλη, υποτίθεται πως κοιτάζει τη Γη, τις ανάγκες, τα συμφέροντα, τις στατιστικές, το περιβάλλον και τις κατά τόπους κοινωνίες. Κι όμως, στις πιο κρίσιμες στιγμές, οι δύο αυτοί κόσμοι συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο, στην ανάγκη για πρόβλεψη και γιατί όχι, για τάξη μέσα στο χάος.
Η αστρολογία θα μπορούσε να είναι το αρχαιότερο ημερολόγιο του νοήματος, πριν γίνει «ψευδοεπιστήμη» και προτού τα περιοδικά τη μετατρέψουν σε 12 επιφανειακές παραγράφους τύχης…
Μέχρι τότε, ήταν ένας τρόπος να διαβάζουμε τη ζωή. Οι πλανήτες δεν έλεγαν τι θα γίνει, αλλά πώς να σταθείς μέσα σ’ αυτό που θα γίνει.
Συνθήκη που χαρακτηρίζει και την πολιτική η οποία σε καλεί να δώσεις μορφή στο απρόβλεπτο, να ονομάσεις το ρεύμα της εποχής, να νιώσεις πως δεν κινείσαι στο απόλυτο κενό.
Οι πολιτικοί, δημόσια, θα απορρίψουν κάθε ίχνος «μαγικής σκέψης». Θα πουν ότι πιστεύουν μόνο στους αριθμούς. Ιδιωτικά όμως, άλλος ζητά να μάθει «πότε είναι καλή μέρα για ανακοινώσεις», άλλος αποφεύγει να υπογράψει όταν ο Ερμής είναι ανάδρομος, κι ένας τρίτος ψάχνει «τί του γράφει ο ωροσκόπος του» πριν από …το debate. Όχι επειδή πιστεύει πραγματικά πως τα άστρα καθορίζουν την κάλπη, αλλά γιατί η ερμηνεία, τους προσφέρει κάτι που οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν, μια αφήγηση του νοήματος.
Στον κόσμο της εξουσίας, όπου τα πάντα είναι ρευστά, η αστρολογία λειτουργεί σαν καθρέφτης αυτογνωσίας. Δεν δείχνει το μέλλον, δείχνει την στάση απέναντι στο μέλλον.
Οι μεν ψάχνουν για «μοίρες» στο χάρτη και οι δεν διευθύνουν τις «μοίρες» των λαών
Ένας πολιτικός που κοιτάζει τον ουρανό ίσως δεν ζητά πρόβλεψη, ζητά προσανατολισμό. Ίσως να νιώθει —όπως και οι αρχαίοι βασιλείς— πως όποιος χάνει τη σχέση του με το σύμπαν, χάνει και το μέτρο της εξουσίας του.
Η ειρωνεία είναι πως η πολιτική και η αστρολογία μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο παραδέχονται. Και οι δύο είναι τέχνες της ερμηνείας γιατί ψάχνουν σήματα μέσα στο άμορφο, δίνουν σχήμα στο τυχαίο και φτιάχνουν ιστορίες για να πείθουν. Και οι δύο στηρίζονται στην πίστη του κοινού προσπαθώντας να αποδείξουν ότι ο λόγος έχει δύναμη να αλλάξει τον κόσμο.
Στην τελική, κάθε πολιτικός λόγος είναι ένα είδος ωροσκοπίου: σου λέει τι θα γίνει «αν» και «όταν» και εσύ διαλέγεις αν θα τον πιστέψεις.
Κάπου εκεί βρίσκεται και το φιλοσοφικό παράδοξο: όσο περισσότερο προοδεύει η λογική μας, τόσο πιο έντονα αναζητούμε μυστήριο. Οι ηγέτες διακηρύσσουν τον ρεαλισμό τους, αλλά μέσα τους θέλουν να ξέρουν πως δεν κυβερνούν απλώς σύνολα και ποσοστά, αλλά μοίρες, όχι μόνο πολιτικές, αλλά και ανθρώπινες.
Ίσως τελικά η αστρολογία να είναι λιγότερο μια πίστη στα άστρα και περισσότερο μια νοσταλγία για τον νόμο του ουρανού: για μια τάξη που ξεπερνά τα ψηφοδέλτια και τις συγκυρίες. Μια υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος, ακόμα και αν κάθεται στο πιο ισχυρό γραφείο του κόσμου, παραμένει ένα μικρό σημείο μέσα σε έναν τεράστιο κύκλο.
Γι’ αυτό και η σχέση της πολιτικής με την αστρολογία δεν είναι απλώς μυστική, είναι υπαρξιακή θα έλεγα. Ο πολιτικός χρειάζεται τα άστρα όχι για να προβλέψει, αλλά για να θυμηθεί την ταπεινότητά του. Για να καταλάβει πως η εξουσία δεν είναι ιδιοκτησία, αλλά ρόλος μέσα σε ένα μεγαλύτερο σύμπαν που κανείς δεν ελέγχει.
Και κάπως έτσι, μέσα σε ένα γραφείο με λάπτοπ, νούμερα και σφιχτές προθεσμίες, κάποιος σηκώνει για λίγο το βλέμμα. Ο ουρανός είναι πάντα εκεί — αδιάφορος, αλλά ταυτόχρονα γεμάτος νοήματα.
Ίσως εκείνη τη στιγμή, χωρίς να το ξέρει, ο πιο «ορθολογικός» άνθρωπος κάνει την πιο βαθιά αστρολογική πράξη και θυμάται ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο ανάλυση, είναι και ποίηση…
